နာနာဆန္ဒဇာတ်

ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၂၈၉ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် အမျိုးမျိုးသော စရိုက်နှင့် ဝါသနာတို့၏ တရားကို ရှင်းပြတော်မူစဉ် ဟောကြားခဲ့သည်။ သတ္တဝါတို့၏ အလိုဆန္ဒနှင့် ရည်မှန်းချက်များသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ရင့်ကျက်မှုအလိုက် ကွဲပြားကြောင်း ပြသခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေများသည် အခြားနည်းဖြင့် တူညီဟန်ရှိသော်လည်းပင်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်၏ မင်းကြီးအဖြစ် နိုင်ငံကို အုပ်စိုးခဲ့သည်။ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်လိုသော မင်းသည် မိမိပြည်သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဒုက္ခများကို ကိုယ်တိုင် ကျွမ်းကျင်သိရှိရမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် မကြာခဏ သူ၏ သရဖူကို ချွတ်ထားပြီး သာမန်ခရီးသွားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ကာ သန်းခေါင်ကျော်လွန်ပြီးနောက် မြို့၏ လမ်းကြားများနှင့် စျေးကွက်များတွင် လှည့်လည်ခဲ့သည်၊ ပြည်သူတို့ အမှန်တကယ် မည်သို့ နေထိုင်ကြသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်ရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော မင်းကြီးသည် မြို့၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသကို ဖြတ်သန်းစဉ် မြို့စောင့်တပ်များမှ ထွက်ပြေးနေသော ဓားပြအဖွဲ့နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ၎င်းတို့က သူ့ကို သူလျှိုဟု အထင်မှားကာ တုတ်ဖြင့် ဝင်တိုက်ကြသည်။ မင်းကြီးသည် လမ်းလျှောက်တုတ်တစ်ချောင်းသာ ရှိသဖြင့် ဖြစ်နိုင်သလို ကိုယ်ကာကွယ်ရင်း ရက်ကန်းသည်၏ ရိုးရိုးသားသား အိမ်ငယ်တံခါးဝအထိ နောက်ဆုတ်ရသည်။

ဆူညံသံကြောင့် ရက်ကန်းသည်နှင့် သားဖြစ်သူတို့သည် တုတ်များကိုင်ကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်သူများကို နှင်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ဒဏ်ရာရသော ခရီးသွားကို အိမ်တွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ရက်ကန်းသည်၏ ဇနီးက ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောပေးခဲ့သည်၊ ချွေးမက ကိုယ်အားပြန်ရစေရန် ပူနွေးသော ယာဂုတစ်ခွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ဤကရုဏာအတွက် ဘာပြန်လိုချင်သနည်းဟု မေးသောအခါ မိသားစုက ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်ကြကြောင်းနှင့် နေ့စဉ်စားရေးထက် ပိုမလိုချင်ကြကြောင်းသာ ဖြေကြားခဲ့သည်။ မင်းကြီးက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားပြီး နံနက်မခင်းမီ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နေ့လည်ခင်းတွင် ရှင်ဘုရင့်ရထားနှင့် ကင်းစောင့်တပ်တို့သည် မိသားစု၏ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။ ဓားပြကို ခိုလှုံစေမိသည်ဟု ကြောက်ရွံ့နေသော လေးဦးစလုံးကို တုန်ယင်စွာ နန်းတော်၏ ကြီးမားသော ဆောင်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့ ကယ်တင်ခဲ့သော ခရီးသွားကိုယ်တိုင်သည် ရှင်ဘုရင့်ထီးဖြူအောက်၌ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဘုရားလောင်းက ကြောက်ရွံ့နေသော မိသားစုကို သူတို့သည် ယမန်ည၌ မင်းကြီး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း အားပေးနှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် တစ်ဦးစီကို စိတ်နှလုံး၏ အမှန်တကယ် လိုလားချက်ကို ပြောဆိုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ရက်ကန်းသည်က အခွန်ကင်းလွတ်သော၊ မြေသြဇာကောင်းသည့် ရွာတစ်ရွာကို တောင်းခဲ့သည်၊ မိသားစုသည် နောက်တစ်ဖန် ဆင်းရဲမှုဖြင့် လုံးပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ရန် မလိုတော့စေရန်။ မိခင်ကမူ ဆင်းရဲသားများကို ကျွေးမွေးနိုင်ရန် နို့ထွက်သော နွားများ အုပ်တစ်ခုကို တောင်းခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူက မြစ်ကမ်းပါး မြက်ခင်းပြင်များတွင် ပြေးလွှားနိုင်ရန် လျင်မြန်ပြီး တည်ဆောက်ပုံကောင်းမွန်သော ရထားတစ်စီးကို တောင်းခဲ့သည်။ ချွေးမကမူ မိမိ၏ အိမ်ထောင်စုအတွင်း အမျိုးသမီးများကြားတွင် ထင်ရှားလင်းလက်နိုင်ရန် ကျောက်မျက်ထည့်ထားသော ရွှေနားဆွဲများကို တောင်းခဲ့သည်။

မင်းကြီးသည် တစ်ခုမျှ ဆိုင်းငံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆုတိုင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ရက်ကန်းသည်အား အခွန်ကင်းလွတ်သော ကျေးရွာကို၊ မိခင်အား နွားအုပ်ကို၊ သားအား ရထားကို၊ ချွေးမအား ရတနာများကို ပေးခဲ့သည်။ လေးဦးစလုံး ယမန်ညကထက် များစွာ ချမ်းသာစွာ အိမ်သို့ ပြန်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ အမှန်တကယ် ဘာကို တောင်းခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ပိုမိုနားလည်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မိသားစု ဝမ်းသာစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ အမတ်များဘက်သို့ လှည့်ကာ အလိုဆန္ဒ၏ ကွဲပြားမှုအကြောင်းကိုသာ ဟောကြားခဲ့သည်။ ဖခင်က မြေကို၊ မိခင်က နွားအုပ်ကို၊ သားက အမြန်နှုန်းနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို၊ ချွေးမက အဆင်အယင် ပန်ဆင်မှုကို လိုလားခဲ့သည်။ လေးဦးထဲမှ တစ်ဦးမျှ ပညာ သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်မှုကို မတောင်းခဲ့ကြပေ၊ အကြောင်းမှာ တစ်ဦးစီသည် မိမိ၏ စိတ်နှလုံး ပုံသဏ္ဍာန်ကို ထင်ဟပ်နေပြီးသော အရာကိုသာ တောင်းခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် ဤပုံပြင်ကို နားထောင်သူများအား လေးဦး၏ ဆုတောင်းချက်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကွဲပြားသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော ဘုံအချက်ရှိကြောင်း ပြသခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်တော်မူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ တစ်ဦးမျှ လောကကြီးက ပေးနိုင်ပြီးသားဖြစ်သော နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ နားထောင်သူ အပေါင်းတို့အား သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး ဆုတောင်းချက်ကို လေးဦးစလုံး တွေးခေါ်ရန်ပင် မစဉ်းစားခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာ၌ ထားရှိရန် တိုက်တွန်းတော်မူခဲ့သည်၊ ထိုအရာမှာ မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတင်မှုက ပေးနိုင်သည့် မည်သည့်ဆုထက်မဆို ကျော်လွန်သော နိဗ္ဗာန်၏ လွတ်မြောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ မြေ၊ နွားအုပ်၊ ရထားနှင့် ရတနာတစ်ခုစီသည် ၎င်းကို တောင်းသူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပုံဖော်ခဲ့သည့် အထူးဆာလောင်မှုကို ကျေနပ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဆာလောင်မှုတိုင်း အချိန်ကာလ ကြာလာသောအခါ ပြန်လာလိမ့်မည်။ လေးဦးစလုံး တောင်းဆိုရန် တွေးမိခဲ့သည်မရှိသော တစ်ခုတည်းသော ဆုသည်သာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့သော ဆုဖြစ်သည်။