သီလဝီမံသဇာတ် (ဒုတိယတွဲ)

အလုံးစုံတရားရှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကျမ်းဂန်အသိပညာ ကျယ်ပြန့်သော်လည်း သိလ (သီလစင်ကြယ်မှု) သည် ပညာတတ်မြောက်မှုထက် ပညာရှိတို့ရှေ့တွင် ပို၍အလေးအမြတ်ထားခံရသည်ကို သံသယဖြစ်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် ဤထာဝရဒေသနာကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသံသယကို ဖြေရှင်းရန် မြတ်စွာဘုရားသည် ရှေးဘဝတစ်ခု၏ အကြောင်းအရာကို ဟောပြတော်မူခဲ့ပြီး၊ ဤအကြောင်းအရာသည် တိကနိပါတ်၊ အဘဗ္ဗဝဂ်မှ ဒုတိယ သီလဝီမံသ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၉၀ ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်က ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ် မင်းကြီး အုပ်ချုပ်နေစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် စစ်မှန်သော ဝေဒကွဲ မျိုးရိုးတွင် ပဋိသန္ဓေနေခဲ့သည်။ ဝေဒကျမ်းသုံးပုဒ်၊ ပညာဆယ့်ရှစ်မျိုးနှင့် နိုင်ငံရေးအုပ်ချုပ်မှု စည်းမျဉ်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဘုရင့်အဓိက ပုရောဟိတ်နှင့် တရားသူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသည်။ ဘုရင်၊ မိဖုရား၊ မှူးမတ်များနှင့် ပြည်သူများက သူ့ကို ကြည်ညိုလေးစားကာ သူသွားလေရာ နေရာတိုင်း ဦးညွှတ်ရှိခိုးကြသည်။

တစ်နေ့သ၌ ပုရောဟိတ်သည် မိမိရရှိထားသော ချီးမြှောက်မှုများကို တွေးတောနေစဉ် နက်နဲသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည် — "ဘုရင်၊ မှူးမတ်များနှင့် ပြည်သူများက ငါ့ကို ဤမျှ ချီးမြှောက်ရသည်မှာ ငါ့ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ပညာ၊ ဝေဒကျွမ်းကျင်မှုနှင့် စကားအလှများကြောင့် ဖြစ်ပါသလော။ သို့မဟုတ် ငယ်စဉ်ကာလမှစ၍ မပျက်မစီး တည်ရှိနေသော ငါ့သိလကြောင့် ဖြစ်ပါသလော။ ဤအချက်ကို ငါ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ရမည်။"

နောက်တစ်နေ့ မနက်၊ ဘုရင့်တော်ဝင်ခန်းမသို့ သွားရာလမ်းတွင် ပုရောဟိတ်သည် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် ဘဏ္ဍာစိုးအကြီးအကဲသည် ပွတ်သပ်ထားသော ကြွေသားစားပွဲပေါ်တွင် ရွှေကဟာပဏများကို ရေတွက်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ပုရောဟိတ်သည် လက်ကမ်းကာ ရွှေကြေးငွေတစ်ပြား ကောက်ယူ၍ လက်ကွင်းအတွင်း ချထည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဘဏ္ဍာစိုးသည် သီလရှင်ပုရောဟိတ်ကို အထူးလေးစားသောကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး "ဆရာသည် ကြေးငွေတစ်ပြား ယူသွားခဲ့သည်၊ တစ်စုံတစ်ရာ သန့်ရှင်းသောကိစ္စ ရှိနေပါလိမ့်မည်" ဟု တွေးထားခဲ့သည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ပုရောဟိတ်သည် ပြန်လာပြီး ရွှေကြေးငွေနှစ်ပြားကို ရဲရင့်စွာ ကောက်ယူကာ ဘဏ္ဍာစိုးမျက်မှောက်တွင် ခါးစည်းအတွင်းသို့ ချထည့်ခဲ့သည်။ ငွေစာရင်းထိန်းသည် စိတ်တွင်း မရောင်ရမ်းပါက်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ဘုရင်၏ ကျေးဇူးရှင် ဆရာကြီးကို စွပ်စွဲရန် ဆက်လက် ဝန်လေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တတိယနေ့ မနက်၊ ပုရောဟိတ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရဲရင့်စွာ ကောက်ယူကာ လက်တစ်ဆုပ်စာ ကြေးငွေများကို ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ သုတ်ချထည့်ခဲ့သည်။ ငွေစာရင်းထိန်းသည် နောက်ဆုံး မထိန်းနိုင်တော့ချေ — ခုန်တက်ကာ "သူခိုး! ပုန်ကန်သူ! ဖမ်းကြ!" ဟု ဟစ်အော်ခဲ့သည်။ ဘုရင့်အစောင့်များ ပြေးဝင်လာကာ ပုရောဟိတ်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်သို့ ကွင်းထိန်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကြိုးများဖြင့် လက်ချက်ကို ချည်နှောင်ကာ ရွှင်ကွင်းများ ဖြတ်ကျော် ဆွဲငင်ခဲ့ပြီး "ဘုရင့်ဘဏ္ဍာကို လျှမ်းဖိတ်ခဲ့သော ဤလျှို့ဝှက်ကောက်ကျစ်သူကို ကြည့်ကြ!" ဟု လူအုပ်အား အော်ကြော်ခဲ့သည်။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် လမ်းကြားမှ အကျိုးရှိသော ပညာရှိကို ထွေးတံတွေးနှင့် ကြည့်ရှုကာ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။

ချည်နှောင်ခံထားသော ပုရောဟိတ်ကို အိမ်တော်ခန်းမထဲသို့ ဆွဲငင်ခေါ်ဆောင်ပြီး ဘုရင့်ရှေ့မှောက်တွင် လှဲချခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် အမျက်ဒေါသနှင့် ညိုမည်းကာ "ကျေးဇူးကန်းသူ! ငါ သင့်ကို ဤမျှ ချီးမြှောက်ခဲ့ပြီး သင်သည် ငါ့ရာဇဝင်ကို ငယ်ငယ်ရွေးချက်ခိုးယူမှုဖြင့် ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပါသလား! အစောင့်တို့ သူ့ကို ကွပ်မျက်ရာနေရာသို့ ပို့ကြပြီး လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်း အော်ကြော်ကြပြီး မိုးလင်းမီ သူ့ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ကြ!" ဟု ဟစ်အော်ခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် ငြိမ်းချမ်းသောစိတ်ဖြင့် ပီတိစေ့စပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် အံ့ဩစွာ ရပ်ဆိုင်းကာ "သေခြင်း၏ အမိုးဝင်းတွင် သင် ရယ်နေသလော?" ဟု မေးခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ပြောခဲ့သည် — "အရှင်မင်းကြီး! ကျွန်ုပ် အရှင့်ရွှေကို တစ်ပြားမျှ မခိုးခဲ့ပါ။ ဤကြေးငွေအားလုံး ကျွန်ုပ်ခါးစည်းအတွင်း ပြည့်စုံစွာ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဤဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းမှာ လူတို့သည် ကမ္ဘာ့ပညာကို ချီးမြှောက်ကြသလော သို့မဟုတ် ပြစ်မှုကင်းသော သိလကို ချီးမြှောက်ကြသလော ဟူသော သံသယကို ဖြေရှင်းရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေဒကျမ်းများ၊ သဒ္ဒါကျမ်းနှင့် ပညာအမျိုးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ သဒ္ဒါကြောင့် မည်သူမျှ ဦးညွှတ်မခံပါ! သို့သော် ကျွန်ုပ် သိလဆုံးရှုံးဟန် ပြုလုပ်ချက်ချင်း ကျွန်ုပ်ပညာသည် တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်သည် ခွေးကဲ့သို့ ချည်နှောင်ခံရကာ လူအုပ်၏ တံတွေးထွေးမှုနှင့် ကွပ်မျက်ရန် စီရင်ချက်ခံခဲ့ရပါသည်! သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ် အတပ်သေချာစွာ သိရပါသည် — သိလသည် သုံးဘုံတွင် အမြတ်ဆုံး ရတနာဖြစ်ပြီး၊ သိလကင်းသော ပညာသည် ခြောက်သွေ့သော ဖွဲနှင့် တန်ဖိုးမရှိသော မြေမှုန့်သာ ဖြစ်ပါသည်!"

ဘုရင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ နောင်တတရား ပြည့်ဝစွာ ငိုကြွေးခဲ့ပြီး၊ မိမိလက်ဖြင့် ပုရောဟိတ်ကို ချွတ်ပေးကာ နိုင်ငံတစ်ဝက်ကို ပေးကမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် ကမ္ဘာ့ချီးမြှောက်မှု၏ အနှစ်သာရကင်းမဲ့ပြီးကို သိမြင်ခဲ့သဖြင့် ရာထူးနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဟိမဝန္တာသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ဗြဟ္မာဘုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် နိဂုံးချုပ်ဟောကြားတော်မူခဲ့သည် — "သိလတစ်ခုတည်းသာ အမြတ်ဆုံး ခိုလှုံရာ ဖြစ်ပြီး၊ သိလသည်သာ လေတိုက်ဆန်၍ ကမ္ဘာကို ရသာထူးသော ရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေ၏။"