ဝဍ္ဎကိသူကရဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ရဟန်းကြီး ဓနုဂ္ဂဟတိဿသည် စစ်ရေးဗျူဟာ၌ ကျွမ်းကျင်သော ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကောသလမင်း ပသေနဒိအား မဂဓမင်း အဇာတသတ်ကို အနိုင်ယူနိုင်စေသော စစ်ဗျူဟာများ အကြံပေးခဲ့သည်။ ရဟန်းများက ဓနုဂ္ဂဟတိဿ၏ စစ်ပညာကို အံ့သြသောအခါ ဘုရားရှင်က ဤကျွမ်းကျင်မှုကို ယခုမှ ပထမဆုံး ပြခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးကာလက တောတွင်း ဝက်ရိုင်းအုပ်တစ်အုပ်ကို ဤပညာဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်စဉ် ဗောဓိသတ်သည် တောကိုစောင့်ရှောက်သော သစ်ပင်နတ်တစ်ပါး အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ အနီးရှိ ရွာတွင် သစ်ထုတ်သော ဝဒ္ဓကီ (သစ်ဆရာ) တစ်ဦး နေထိုင်သည်။ သစ်ထုတ်စဉ် ချောင်းတူးထဲ ကျနေသော ငယ်ရွယ်သော ဝက်ငယ်တစ်ကောင်ကို တွေ့ပြီး အိမ်သို့ ယူဆောင်ကာ ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ဝဒ္ဓကီက ထိန်းကျောင်းသောကြောင့် ဝက်ကို ဝဒ္ဓကီဝက် ဟု ခေါ်ကြသည်။ ကြီးလာသောအခါ ဝက်သည် သစ်တုံးများကို နှာခေါင်းဖြင့် လှည့်ပေးပြီး ဝဒ္ဓကီ၏ နှိုက်ဝါး၊ ပေါက်တူး၊ လက်သံချောင်း၊ တိုင်းတာကြိုးများကို ပါးစပ်ဖြင့် ယူပေးကာ အလုပ်တိုင်းတွင် ကူညီခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ဝက်သည် ကြီးမားပြီး အင်အားကောင်းလာသည်။ လှပသော ကွေးညွှတ်သော အစွယ်များရှိလာသည်။ ဝဒ္ဓကီက အသားအတွက် မုဆိုးတစ်ဦးက သတ်ဖြတ်မည်ကို စိုးရိမ်လာသည်။ မေတ္တာကြောင့် ဝက်ကို တောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မိမိအမျိုးသားများနှင့်အတူ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်စေရန် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

တောင်ကုန်းများတွင် လှည့်လည်နေစဉ် ဝဒ္ဓကီဝက်သည် ဝက်ရိုင်း ရာနှင့်ချီ နေထိုင်သော ကြီးမားသော ဂူတစ်ခုကို တွေ့ရှိသည်။ နေရာတွင် ပင်စည်၊ အမြစ်နှင့် အသီးများ ပေါကြွယ်ဝသော်လည်း ဝက်အုပ်သည် အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ရက်စက်သော ကျားတစ်ကောင်သည် နေ့တိုင်း ၎င်းတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေပြီး၊ အနီးရှိ လိမ်လည်သော ရဟန်းတစ်ဦးက ကျားနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဝက်များကို ရယ်ရွှဲရွှဲ ပြုလုပ်ပြီး ကျားက ဆိုင်းငံ့နေသည့်အခါ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ အုပ်စုသည် အသစ်ရောက်လာသော ဝက်ကို ကြိုဆိုပြီး ၎င်းတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြကြသည်။

ဝဒ္ဓကီဝက်က စစ်ပွဲသည် အမျိုးသုံးမျိုး ရှိကြောင်း ပြောသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပဒုမဗျူဟ်၊ စက္ကဗျူဟ်နှင့် သကဋဗျူဟ် ဖြစ်ပြီး မြေပေါ်တွင် ပုံစံဆွဲထားသော ပုံသဏ္ဌာန်များအလိုက် အမည်ပေးထားသော ကာကွယ်ရေးပုံစံ သုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ အရွယ်အစား သို့မဟုတ် အင်အား မဟုတ်ဘဲ စည်းကမ်းသာလျှင် ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ အုပ်စုကို အသက်အရွယ်နှင့် အင်အားအလိုက် ပတ်ပတ်လည် စက်ဝိုင်းများအဖြစ် စီစဉ်ပြီး၊ မိခင်များနှင့် ကလေးများကို ဗဟိုတွင် ဘေးကင်းစွာ ထားကာ အင်အားအကောင်းဆုံး ဝက်များကို အပြင်ဘက် တန်းများတွင် ရပ်ထားစေသည်။

ကိုယ်ပိုင်နေရာရှေ့တွင် အပေါက်နှစ်ခု တူးခိုင်းသည်။ တစ်ခုသည် တိမ်ပြီး စက်ဝိုင်းပုံ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုသည် နက်ပြီး ဆန်ခါတောင်းပုံ ဖြစ်သည်။ နှစ်ခုလုံးကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ထို့နောက် အုပ်စုကို ကြည့်ရှုခြင်း၊ အသက်ရှူခြင်းနှင့် ရွေ့လျားခြင်းတို့ကို အတူတူ ပြုလုပ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးသဖြင့် ဝက်တစ်ကောင်၏ ပုံစံသည် အခြားတစ်ကောင်နှင့် မကွဲပြားဘဲ ဖြစ်လာသည်။

ကျားက ပုံမှန်အတိုင်း ရောက်လာသောအခါ ကြောက်လန့်ပြီး ကွဲကွဲပြားပြား ဖြစ်နေသော ဝက်အုပ်ကို မတွေ့ဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်ပြီး စည်းလုံးနေသော အစုကို တွေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်ပြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤထူးခြားသော စည်းကမ်းကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားသော ကျားသည် ရဲရင့်မှု ဆုံးရှုံးကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လိမ်လည်သော ရဟန်းက ကျား၏ ဆုတ်ခွာမှုကို ကဲ့ရဲ့ပြီး ကျားတစ်ကြိမ် ဟောက်ပြီး ခုန်ဝင်လိုက်လျှင် ဝက်အုပ်ကို အပြီးတိုင် ပြန့်ကျဲစေမည်ဟု ကြွားဝါသည်။ ကျား ရှက်ကွဲသွားပြီး နောက်တစ်နေ့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် သဘောတူသည်။

ကျားက ဝဒ္ဓကီဝက်ဆီသို့ ခုန်တက်သောအခါ ဝက်သည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရှိုင်းသော အပေါက်ထဲ ရှောင်ဝင်သည်။ ကျားသည် ခုန်ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် နောက်ကွယ်ရှိ နက်သော အပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားသည်။ ဝက်နှင့် အုပ်စုသည် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးကာ အစွယ်များဖြင့် ထောင်ချောက်ကျသော ကျားကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အုပ်စုသည် ၎င်းတို့ကို ကြာရှည်စွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော သားရဲ၏ အလောင်းကို စားသောက်ကြသည်။

ရဟန်းက နောက်ထပ် ဒုက္ခကို ခေါ်ယူနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အုပ်စုသည် သူ့ကိုပါ ကိုင်တွယ်ရန် ဆက်လက်ရှေ့သို့ သွားကြသည်။ ရဟန်းက သဖန်းပင်တစ်ပင်ပေါ် ပြေးတက်သွားသော်လည်း ဝက်များက ဘုရင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ရေယူလာပြီး မြေကြီးကို နူးညံ့စေကာ အမြစ်များကို ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တူးဖော်ပြီး ဆွဲဆုတ်ကြသည်။ နောက်ဆုံး ဝဒ္ဓကီဝက်သည် ကိုယ်တိုင် ပင်စည်ကို တိုက်ခိုက်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်လုံး လဲကျသွားစေသည်။ ရဟန်းသည်လည်း သစ်ပင်နှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဒုက္ခမှ အကျိုးရှာခဲ့သူ ဖြစ်သော ထိုသူနှင့် အုပ်စုက ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

ကျေးဇူးတင်သော အုပ်စုသည် လဲကျသော သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဝဒ္ဓကီဝက်ကို ၎င်းတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ကြသည်။ သေဆုံးသွားသော ရဟန်း၏ ကိုယ်ခွံမှ ရေဖြင့် ဆီးဆေး ပြီးလျှင် ဝက်မတစ်ကောင်ကို ၎င်း၏ မိဖုရားအဖြစ် ပေးခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဘုရင်ကို ထိုင်ခုံပေးခြင်းနှင့် ဆီးဆေးခြင်း အစဉ်အလာသည် ယနေ့တိုင် နူးညံ့သော ပုံစံဖြင့် ဆက်လက် ရှိနေကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ တိုက်ပွဲအားလုံးကို ကြည့်ရှုခဲ့သော တောနတ်တစ်ပါးက စည်းလုံးမှုနှင့် စည်းကမ်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုအပေါ် အောင်ပွဲခံခြင်းကို ဂါထာဖြင့် ချီးမွမ်းသည်။

ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ဓနုဂ္ဂဟတိဿသည် စစ်ရေးဆိုင်ရာ ပညာတွင် တစ်ဖန် ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဝဒ္ဓကီဝက် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား အုပ်စု၏ ကယ်တင်ခံရမှုကို မြင်ခဲ့သော သစ်ပင်နတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

ဝဒ္ဓကီ-သူကရ ဇာတ်သည် ပါဠိတော် ဇာတ်ကျမ်းတွင် ဇာတ်အမှတ် ၂၈၃ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ အသိဉာဏ် (ပညာ၏ ပြည့်စုံမှု) ကို အုပ်စု၏ အသက်ရှင်ရေးတွင် အသုံးချသော ရှားပါးသော ဇာတ်ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဤဇာတ်သည် အားနည်းဆုံး အဖွဲ့အစည်းပင်လျှင် စည်းကမ်းရှိပြီး ပညာရှိ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စည်းလုံးပါက သူ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ အင်အားထက် ပိုကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ဘယ်တော့မှ မကြောက်ရန် မလိုကြောင်း သင်ကြားသည်။