ဝေဠုကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ပြုပြင်ဆုံးမမှု ရသော်လည်း လက်မခံသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုရဟန်းကို ပရိသတ်ရှေ့ ခေါ်ယူပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းမာမှုသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ထိုခေါင်းမာမှုတူညီသည်က ရှေးဘဝ အဝေးကြီးတွင် သူ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ရှေးဘဝတွင် ဗောဓိသတ်သည် လောကကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမဝန္တာတောအုပ်သို့ ပြန်ကာ ရဟန်းတို့၏ ဈာန်စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ရဟန်း ငါးရာသည် သူ့ဝန်းကျင်သို့ စုဝေးလာပြီး သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ငြိမ်သက်မှု လေ့ကျင့်ကြသည်။ ဟိမဝန္တာသည် အစောပိုင်း ဗုဒ္ဓဝါဒ စာပေတွင် စိတ်၏ နက်နဲသော စည်းကမ်းအတွက် အသင့်လျော်ဆုံး နေရာအဖြစ် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြသည်။ လူ့နေရာမှ ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် ပုံမှန်နေထိုင်မှု၏ စိတ်ပြေလက်ပျောက်မှုများက စုပေါင်းရဟန်းဘဝကို မဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရဟန်းငါးရာသည် မြို့ရှိရဟန်းကျောင်းတစ်ခုတွင် မဟုတ်ဘဲ ထိုတောအုပ်တွင်ပင် ဗောဓိသတ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက် ကိုယ်ကို အပြည့်အဝ အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ထိုအသိုက်အဝန်းသည် လူတိုင်း ဆရာ၏ ဆုံးမချက်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိမှုပေါ်တွင် အပြည့်အဝ မှီခိုသည်။ ထိုမှီခိုမှုကြောင့်ပင် ရဟန်းတစ်ပါး နားမထောင်ခြင်းသည် အလွန် အန္တရာယ်ရှိသော ခြွင်းချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုရဟန်းများထဲမှ တစ်ပါးသည် တောအုပ်တွင် လှည့်လည်ရင်း မွေးကင်းစ မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိပြီး ပညာမဲ့သော ချစ်ခင်မှုဖြင့် ထိုသတ္တဝါကို ၎င်း၏ နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဝါးဆစ် အတွင်းပိုင်း ဗလာခွက်တွင် ထည့်ထားပြီး နို့နှင့် အသားအနည်းငယ်ဖြင့် နေ့စဉ် ကျွေးမွေးသည်၊ ကိုယ်ဖြင့် ထိန်းကျောင်းသော ကလေးဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဝါး (ဝေဠု) ဆစ်အတွင်း ထားသောကြောင့် မြွေကို ဝေဠုက ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ရဟန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း အဖော်ရဟန်းများကြား ဝေဠုက၏ဖခင် ဟု လူသိများခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် တပည့်၏ လုပ်ရပ်ကို သိရှိသောအခါ ခေါ်ယူပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ မြွေဆိုးကို မည်မျှ နူးညံ့စွာ ကျွေးမွေးသည်ဖြစ်စေ ယုံကြည်၍ မရနိုင်ကြောင်း၊ ၎င်း၏ သဘာဝသည် မျိုးစိတ်၏ သဘာဝအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကျွေးမွေးသူ၏ လက်ကိုပင် ပြန်ထိုးမည်ဟု သတိပေးသည်။

ရဟန်းသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ မြွေသည် ကျောင်းသားအပေါ် ဆရာကဲ့သို့ အမျှ ချစ်ခင်ရသည်ဟု ဖြေပြီး ထိုမြွေသည် ဘယ်တော့မှ ၎င်းကို ထိခိုက်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ ဗောဓိသတ်က တစ်ကြိမ်ထပ်မံ သတိပေးပြီး ဤမြွေသည် တစ်နေ့ ၎င်း၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေမည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြိုတင်ပြောပြသော်လည်း၊ ရဟန်း၏ စွဲလမ်းမှုက ဆုံးမချက်ကို ကြားနာခြင်းမှ နားကို ပိတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ ရဟန်းအုပ်စုသည် တောနက်ထဲတွင် အသီးရှာရန် ရက်အနည်းငယ် ၎င်းတို့၏ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝေဠုက၏ဖခင်သည် ၎င်း၏ အိမ်ရှင်ကို ကျွေးမွေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆရာမရှိချိန်တွင် မြွေသည် ဆာလောင်ပြီး ဝါးဆစ်အတွင်း စိတ်တိုလာသည်။

ပြန်ရောက်သောအခါ ရဟန်းသည် မိမိ၏ အဖော်ကို ကျွေးရန် ဝါးဆစ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သတိမရှိဘဲ လက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆာလောင်မှုကြောင့် ရူးသွပ်နေသော မြွေသည် ထိုးလိုက်ပြီး သွားများဖြင့် လက်ကို ကိုက်ခဲ့သည်။ အကူအညီ မခေါ်နိုင်မီ အဆိပ်က ရဟန်းကို ဆုံးပါးစေခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော တပည့်များကို အလောင်းပတ်လည်တွင် စုဝေးစေပြီး ဗောဓိသတ်က ညွှန်ကြားချက် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုသည်။ ၎င်းကား၊ ကောင်းစွာ ဖြစ်စေလိုသူတို့၏ သတိပေးချက်ကို ခေါင်းမာစွာ လက်မခံဘဲ အကြံဉာဏ်အားလုံးကို ငြင်းဆိုသော လူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မရရှိနိုင်ဘဲ “ဝေဠုကဖခင်” ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဟု ဆိုသည်။

တပည့်များကို သည်းခံမှု သင်ခန်းစာဖြင့် သင်ကြားပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် ကိုယ်တိုင် ဈာန်ကို မပြတ်တိုက်ဖြင့် ပွားများလျက် ဆက်လက် တရားထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုဘဝ ကုန်ဆုံးသောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သူ့ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုသည် တပည့်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော စွဲလမ်းမှုနှင့် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ဆန့်ကျင်နေခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ယခုဘဝတွင် ပြုပြင်ခံရသော ခေါင်းမာသော ရဟန်းသည် ဝေဠုကဖခင်၏ ဘဝအသစ် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘဝများစွာတစ်လျှောက် တူညီသော ခေါင်းမာမှုကို သယ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဇေတဝန်တွင် စုဝေးနေသော ရဟန်းများသည် ရှေးကာလ ဟိမဝန္တာ၏ ရဟန်းငါးရာအဖွဲ့ ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား ထိုအဖွဲ့၏ ဆရာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဝေဠုကဇာတ်သည် ပါဠိတော်ဇာတ်ကျမ်း၏ ဧကနိပါတ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၃ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ပညာပါရမီဆိုင်ရာ ဇာတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ နူးညံ့မှုသည်လည်းကောင်း၊ ရှည်ကြာသော အကျွမ်းတဝင်ရှိမှုသည်လည်းကောင်း အန္တရာယ်ရှိသော သဘာဝကို မပြောင်းလဲစေနိုင်ကြောင်း၊ တပည့်တစ်ဦး၏ ကောင်းမွန်သော အကြံပေးချက်ကို နားမထောင်ခြင်းသည် ချစ်ခင်စွာ ဖြစ်စေမည့် အရာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကိုယ်တိုင် ထိုသူကို ဖျက်ဆီးမည့် အန္တရာယ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဝါးဆစ်ကို လုံခြုံမှု၏ သင်္ကေတ အဖြစ် ကျမ်းဋီကာများက ဖတ်ရှုခဲ့ကြသည်။ အန္တရာယ်ကို ဘေးကင်းစွာ ထိန်းထားနိုင်သည်ဟု ထင်စေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုအန္တရာယ် လွတ်မြောက်သည့် အချိန်ကို နောက်ဆုတ်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။