அநேகாந்தவாதம்

பழங்கால இந்தியாவின் வர்த்தக வழிப்பாதைகளோரம் அமைந்த ஒரு நகரத்தில் ஜைன ஆசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள், பிறப்பிலேயே பார்வையற்ற ஆறு மனிதர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் நகர வாயிலில் பிச்சை எடுத்து தங்களின் வாழ்க்கைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்து வந்தனர். அவர்களில் யாரும் ஒரு ஆட்டை விட பெரிய எந்த உயிரினத்தின் வடிவையும் கண்டதில்லை என்பதாலே, அவர்கள் ஒரு முழு வளர்ந்த பிராணி எப்படி இருக்கும் என்பதை பற்றி நிரந்தரமாக வாதிட்டு வந்தனர். ஒரு காலையில் ஒரு வர்த்தகர் ராச பட்டணத்தில் விற்பதற்கு தான் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு யானையைக் கொண்டு வந்தான். அந்த விசித்திரமான மிருகத்தைக் கண்டு கெளதூகமாக, கூட்டம் அதை சதுக்கம் வழியே செல்வதைக் கண்டு களிப்படையத் தொடங்கினர். ஆறு பார்வையற்ற மனிதர்களும் இந்த சலசலப்பை கேட்டு, வர்த்தகரின் பணியாளனிடம் அந்த மிருகத்தைத் தொட்டுணர்வதற்கு அனுமதி கேட்டார்கள். ஏனெனில் அவர்களுக்குக் கண்பார்வை மூடப்பட்டிருந்தாலும், தொட்டுணர்வு மூடப்படவில்லை.

பணியாளன் சம்மதித்து ஒவ்வொரு மனிதனையும் முறையாக முன்னே கொண்டு வந்து, அவனின் கையை யானையின் உடலின் வெவ்வேறு பகுதியின் மீது வைத்தான். முதல் மனிதனின் உள்ளங்கை சுள்ளிக்கு பட்டது. அதனைப் பற்றி அவன் அறிவித்தான், யானை நிச்சயமாக ஒரு பருத்த, அசைந்துமைந்து இயங்கும் பாம்புபோல் இருக்க வேண்டும் என்று. இரண்டாம் மனிதன் ஒரு பல்லைப் பிடித்து, அது மென்மையான, கூர்ந்த, கோல்போல தெரிகிறது என்று உறுதியாய் சொன்னான். மூன்றாம் மனிதன் பாதம் மீது இரு கரங்களை பொசுக்கி, யானையை ஒரு உயிர்ப்பெற்ற தூணாக அறிவித்தான், வட்ட வடிவத்திலும், ஒரு தேவாலயத்தின் தூணைப்போல் அசையாமல். நான்காம் மனிதன் பக்கவாய்க்கு அருகே தனது கையை இயக்கி, அதை உரப்பறை இட்ட சுவர் என்று அழைத்தான். ஐந்தாம் மனிதன் காற்றில் படபடத்து அசையும் காதைப் பிடித்து, அதை தவிடு சலவைக்கான கூடைக்கு ஒப்பிட்டான். ஆறாம் மனிதன் வாலைப் பிடித்து, மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் அறிவித்தான், யானை ஒரு சிறிய, ஈரிசை கயிற்றைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது சகோதரர்களிடம் தான் மட்டுமே உண்மையைப் பற்றிக்கொண்டவன் என்று நம்பிக்கையுடன் திரும்பினான். சில தருணங்களுக்குள் அவர்களின் உறுதி விவாதமாக மாறிவிட்டது. பாதம் தொட்டவன் வால் தொட்டவனைப் பயாசனம் செய்தான். காது தொட்டவன் இவ்வளவு பிரமாணமான ஜீவனைக் கயிற்றுக்கு ஒப்பிடுவது சாத்தியமாய் இருக்க முடியாது என்று கூறிக் கொண்டு ஆச்சரியப்படினான். அவர்களின் குரல்கள் உயரத்தில் ஆய்ந்தன. வர்த்தகர் கூட்டம் ஆறு பார்வையற்ற பிச்சைக்காரர்களைப் பார்ப்பதற்கு திரும்பினர். அவர்கள் கசப்புடன் ஒரு மிருகத்தின் மீது சண்டை இட்டு கொண்டிருந்தார்கள். அந்த மிருகம் அனைவருக்கும் முன் சமாதானத்துடன் நின்றிருந்தது. ஒவ்வொரு மனிதனும் நேர்மையாயிருந்தான். ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது கை கண்டுபிடித்த விசயங்களை சரியாயே விவரித்தான். ஆனால் எவரினும் கூற்றுக்கள் ஒத்துப் போகவில்லை. ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்கள் பொய் சொல்கிறார்கள் என்று உறுதியாய் நம்பினர்.

பணியாளன், அவர்களில் மட்டுமே முழு யானையையும் பார்க்கக் கூடியவன், இறுதியாக வாதிடும் மனிதர்களுக்குநடுவே வந்து நின்றான். அவன் மெல்லிய குரலில் விளக்கினான், அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தாம் தொட்ட பகுதி பற்றிய உண்மையைச் சொல்லிவிட்டனர். ஆனால் அவர்களின் ஒரே தவறு அந்த பகுதியை முழுமையாக பருதிக்கொண்டிருப்பது. சுள்ளி உண்மையாகவே ஒரு பெரிய பாம்பு போலிருக்கிறது. ஒரு பல் உண்மையாகவே மென்மையாயும் கோல்வடிவமாயும் இருக்கிறது. ஒரு பாதம் உண்மையாகவே தூணுபோலிருக்கிறது. ஒரு பக்கவாய், சுவருபோலிருக்கிறது. ஒரு காது, வீசிக்கைபோலிருக்கிறது. ஒரு வாய், கயிற்றைபோலிருக்கிறது. அவர்களில் ஒரு மனிதனும் பொய் சொல்லவில்லை. அவர்களில் ஒரு மனிதனும் பூரணமாகப் பார்த்திருக்கவில்லை. அவன் அவர்களை அனைவரையும் யானையின் முழு நீளத்தைக் கடக்கச் செய்வதற்கு அழைத்துக் கொண்டான். சுள்ளியிலிருந்து வாய் வரையுமாய் நடக்கும் போதே, ஒவ்வொருவரும் யானையின் மீது தாம் கையை வைத்திருக்க வேண்டுமென்று அவன் கட்டினான். அப்போதுதான், அவர்களின் தனித்தனியான அனுபவங்கள் ஒரே தொடரான வடிவமாய் இணைந்துவிட்ட போதுதான், ஆறு மனிதர்களும் முதல் முறைக்கு நிசப்தமாயிருந்து, ஒருவரொருவரை ஒப்புக்கொள்ளத் தொடங்கினர்.

ஜைன உரையாசிரியர்கள் இந்த உபமையைப் பாதுகாத்துவைத்தனர் ஏனெனில் இது கதையையும் பழமையான ஒரு ஆசிரியமான அநேகாந்தவாதம் என்ற உபதேசத்தை எடுத்துச் செல்கிறது. அநேகாந்தவாதம் என்ற கோட்பாடு சத்தியம் வெவ்வேறு பக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. எந்தவொரு ஒற்றைக் கோணமும், எவ்வளவே நேர்மையாய் பிடிக்கப்பட்டாலும், அதை முழுமையாய் சுற்றிக்கொள்ள முடியாது. பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டின் உரையாசிரியர் மல்லிசேனன் இந்த உபமையை தனது ஸ்யாத்வாதமஞ்சரியில் பதிவு செய்தான். இது ஹேமச்சந்திரனின் அன்யயோக வியவச்சேதிக வுக்கான ஒரு உரையாகும். இது குறிப்பாக ஆறு உண்மையான அறிக்கைகளையும் எவ்வாறு ஆறு தனித்தனியான தவறுகளாக மாற்றிவிடுகின்றன என்பதை விளக்குவதற்கு. அதே பிம்பம் பல நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் ஜைனிசத்திற்கு வெளியே, பெளத்த பாளி சூத்திரத்தின் உதான, அத்தியாயம் ஆறில் தோன்றுகிறது. உலகியல் சரணை சத்தியத்தின் இயல்பைப் பற்றி வாதிடும் சந்நியாசிகளை, யானையின் வடிவத்தை ஆராய்கின்ற பார்வையற்ற மனிதர்களுடன் ஒப்பிடுகிறது. இது ஒரு அறிகுறியாய் வேலை செய்கிறது. பல்வேறு பாரம்பரியங்கள் பழங்கால இந்தியாவில் ஏற்கனவே பகுதியான அனுபவம் எவ்வாறு தேவையற்ற சச்சாவை உருவாக்குகிறது என்பதை தெரிந்து கொண்டிருந்தது. தத்வார்த சூத்திரம், அத்தியாயம் ஒன்று, சுலோக ஆறு இந்த அடிமூல நியமத்துக்கு மிகவும் சுருக்கமான வடிவம் தருகிறது. உண்மையான ஞ்ஞாணம் பிரமாணம் மூலமாய் அடையப்படுகிறது. அது ஞ்ஞாணத்தின் வைத்திய வழிமுறை ஆகும். அதை நயா என்ற பக்க பார்வையுடன் சேர்த்தே பூரணமான அறிவு கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு ஞ்ஞாதா தனது பக்க பார்வையக் சீமையிலிருந்தே பேச நிரப்பாக்கப்பட்டிருக்கிறான்.

ஆறு பார்வையற்ற மனிதர்கள் பிரமாணத்தில் குறைபாடுற்றவர்கள் அல்லர். அவர்களின் தொட்டுணர்வு சரியாய் அறிவிப்பு தந்தது. அவர்களின் தவறு என்பது, அவர்கள் ஒரு நயா, ஒரு சீமிதமுகமான பக்கப்பார்வையிலிருந்தே பேசிக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை மறந்துவிட்டது. அவர்கள் முழுமையான, அனந்தமான, அனிர்வசனையமான பூரணத்திலிருந்து பேசவில்லை. கேவலிப் பெரு மகேசுவரன் போல, அல்லது மகாவீரனுடைய முழு விடுதலை பெற்ற உயிரின் போலாய் இல்லை.

இந்த உபமையின் இறைசய் வேடம் மேதாவிய அல்ல, நடைமுறைப் பேதம். ஜைன ஆசிரியர்கள் உபதேச்யக்களை கூறிக்கொள்ளும் சாதாரணமான வாதம் எந்தளவு நிகழ்ச்சிப்பெயரைப் பொருந்துகிறது என்பதை கேட்கும் சதுக்கத்தில் நிகழ்ந்த அடுத்த தரம் சிந்தித்து பார்த்து கொள்ளுங்கள். இரு நேர்மையான பெரியவர்கள், ஒவ்வொருவரும் தங்களின் சீமிதமுக அனுபவத்திலிருந்து என்ன விவரித்தும், தாங்கள் சொல்வது உண்மை என்ற உறுதியுடன், மற்றவர் பொய் சொல்கிறார் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருப்பர். ஏனெனில் அவர்களுடைய இரு விவரணங்களும் ஒத்துப் போவதில்லை. அநேகாந்தவாதம் எவரையும் தங்களது அனுபவத்தை விட்டுவிடவேண்டும் என்பதை சொல்வதில்லை. சேவகன் ஆறு பார்வையற்றவர்களை தங்களது தொட்டுணர்வை சந்தேகபடுத்தவே சொல்லவில்லை.

இது கேவலம் யாவரும் தங்களுடைய கூற்றைப் புணர்புலாய் வைக்க வேண்டுமென்பதே. ஜைன தர்க்கிகளுடைய ஸ்யாத்வாதப்படி கூற்றை வைக்க வேண்டுமென்பதே. உணர்வில் வேண்டுமேலும் அரிச மூலஞ்சாய் ஸ்யாத், ஒரு அளவில் என்ற சொல்லைப் பூர்வதீத்தியாய் வைக்கவேண்டும். இப்போ யானைப் பகுதிப் பற்றிய உண்மைக் கூற்றை முழு யானைப்பற்றிய கூற்றாய் பிழைபடுத்தக்கூடாது. தீய பக்கப்பார்வையிலிருந்து வரும் உண்மையக் சாரம் தாங்கள் சுயபிதித மனத்தாய் மறுக்கும் பொருளிலாக்கி தொடர்புகேட்பது ஜைன பரம்பரை உரைக்கிறபடி இன்னும் அகிம்சாவேதம் ஆகிறது. உடல் இலிருந்து மனத்திலும் விரிந்த அகிம்சை. ஆறு பார்வையற்றவர்களுக்கு யானை சுற்றி நாடவைப்பற்கு சேவகன் தேவை. அநேகாந்தவாதம் நம்மிற் ஒவ்வொருவரையும் கேவலம் செய்து கொள்ளுமாறு வேண்டிக்கொள்ளுகிறது. தியவாய் பெயுக்கொல்லுக்கொடுகிற அளவுக்கு.