မဟာကဏှဇာတ်

ဤဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဟောကြားတော်မူခဲ့ပြီး၊ ဇာတကအဋ္ဌကထာ၌ ဇာတ်အမှတ် ၄၆၉ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာ၏ကျေးဇူးအတွက် ဘုရားရှင် မပျက်မကွက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ရဟန်းတော်များက ကောင်းမြတ်သော ဘုရားရှင်ကို ချီးမွမ်းနေကြသည်။ အမြင့်ဆုံး ပညာကို ရရှိပြီးနောက်ပင် ဘုရားရှင်သည် ထိုက်တန်သူများကို ကယ်တင်ရန် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားခဲ့သည်။ နတ်များနှင့် ဗြဟ္မာများကိုလည်း တရားဟောခဲ့သည်။ မြွေနှင့် ဂဠုန်များအပေါ်တွင်ပင် သနားကြင်နာတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဤအရာသည် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ရာဂစိတ် မကင်းသေးသော အတိတ်ဘဝကတည်းက ကမ္ဘာ၏ အကျိုးအတွက် ထိုသို့ပင် မပင်ပန်းဘဲ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ဤသို့ မိန့်ကြားပြီး အတိတ်ဇာတ်ကို ဆက်လက် ဟောကြားတော်မူသည်။

အလွန်ရှေးကာလ ဘုရားကဿပ၏ အချိန်၌ ဗာရာဏသီမြို့တွင် ဥသီနရမင်းက နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ထိုဘုရားသည် အရိယသစ္စာလေးပါးကို ဟောကြားပြီး လူအများအပြားကို ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေကာ နိဗ္ဗာန်သို့ ကွယ်လွန်တော်မူပြီးနောက် အလွန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက်ကာလ၌ ထိုဘုရား၏ သာသနာသည် ပျက်စီးလာခဲ့သည်။ ရဟန်းများသည် တရားမဝင်သော နည်းလမ်း နှစ်ဆယ့်တစ်မျိုးဖြင့် အသက်မွေးကြပြီး ရဟန်းမများနှင့် ပေါင်းသင်းကာ သားသမီးများ မွေးဖွားစေကြသည်။ ရဟန်းနှင့် ရဟန်းမများသည် သံဃာ၏ တာဝန်များကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ လူဝတ်ဖြူများသည် လူဝတ်ဖြူ၏ တာဝန်များကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ ဗြာဟ္မဏများပင် ဗြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝတ်ပြုမှုများကိုပင် ရပ်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ လူသားအများစုသည် မကောင်းမှု ဆယ်ပါး၏ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ကြသည်။ ဒုက္ခဘုံများသည် ပြည့်လျှံလာသော်လည်း တာဝတိံသာနတ်ပြည်သည် နတ်သစ်တစ်ပါးမျှ မဖြစ်ပေါ်သောကြောင့် ညှိုးနွမ်းစွာ ဗလာကျန်ခဲ့သည်။

နတ်မင်း သိကြားသည် နတ်သစ် တစ်ပါးမျှ မပေါ်ပေါက်သေးကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ကမ္ဘာကို ကြည့်ရှုသောအခါ ဗုဒ္ဓသာသနာ ပျက်စီးသဖြင့် လူသားများ ဒုက္ခဘုံသို့ ကျရောက်နေကြောင်း မြင်တွေ့ရသည်။ 'ယခု ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း' ဟု တွေးပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ — 'ငါ လူသားတို့ကို ထိတ်လန့်စေမည်။ ထိတ်လန့်ပြီးသည့်အခါ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်မည်၊ တရားကို ဟောကြားမည်၊ ပျက်စီးနေသော သာသနာကို နောက်ထပ် တစ်ထောင်နှစ် တည်တံ့အောင် ပြန်လည် တည်ထောင်မည်' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သိကြားသည် မိမိ၏ စီးနင်းသူ နတ်မာတလိကို သန့်စင်သော မျိုးနွယ်ရှိသည့် ကြီးမားသော ခွေးနက်တစ်ကောင် ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲစေသည်။ ထိုခွေးသည် ရုပ်ဆိုးပြီး ကလေးမွေးရန် နီးကပ်နေသော မိန်းမကဲ့သို့ ဗိုက်ဖောင်းကာ ငှက်ပျောင်ပင်ညှောက်ခန့် ကြီးမားသော သွားလေးချောင်း ရှိသည်။ ငါးထပ်ကွင်းကြိုးနှင့် အနီရောင် ပန်းကုံးဖြင့် ချည်နှောင်ပြီးနောက်၊ သိကြားကိုယ်တိုင် မုဆိုးတစ်ယောက်၏ အဝါရောင် အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို ချည်နှောင်ပြီး ကြီးမားသော လေးနှင့် ဝဇိရ ထိပ်ဖျားရှိသော လှံကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။ တောသားကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းသော ထိုပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် သူသည် ခွေးကို ကြိုးဖြင့် ဦးဆောင်ကာ မြို့မှ ယူဇနာတစ်ခုခန့် အကွာရှိ နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သိကြားသည် သုံးကြိမ် အသံကျယ်ကျယ် ကြွေးကြော်ပြီး 'ဤလောကသည် ပျက်စီးရန် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီ၊ ပျက်စီးရန် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီ!' ဟု ဆိုသည်။ လူများသည် ကြောက်ရွံ့စွာ ဗာရာဏသီသို့ ပြေးဝင်ပြီး မင်းကို အသိပေးကြသဖြင့် မင်းက မြို့တံခါးများကို ချက်ချင်း ပိတ်ခိုင်းသည်။ သို့သော် သိကြားသည် မိမိ၏ ခွေးနှင့်အတူ ပေ ဆယ့်ရှစ်ဟတ် မြင့်သော တံတိုင်းကို ခုန်ကျော်ကာ မြို့အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။ လူများသည် အော်ဟစ်ကာ မိမိတို့အိမ်များသို့ ပြေးဝင်ပြီး တံခါးများကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ မဟာကဏှသည် မြင်ရသမျှ လူတိုင်းကို လိုက်လံ၍ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဘုရင်နှင့် နန်းတွင်း အမျိုးသမီးများသည် ဝရန်တာပေါ်သို့ ပြေးတက်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ခွေးသည် ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကို ပြတင်းပေါက်ပေါ်တင်ကာ ကမ္ဘာကို နရကမှ အမြင့်ဆုံးနတ်ပြည်အထိ တုန်ခါစေသော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုဟိန်းသံကို အိန္ဒိယပြည်တွင် ကြားခဲ့ရဖူးသော အကျယ်ဆုံး ဟိန်းသံ သုံးခုအနက် တစ်ခုအဖြစ် နောက်ပိုင်း၌ ရေတွက်ခဲ့ကြသည်။

စိတ်ဇွဲစုစည်းကာ ဘုရင်က အောက်သို့ ခေါ်ဟစ်လိုက်သည်။ 'အို မုဆိုး၊ သင့်ခွေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဟိန်းဟောက်နေသနည်း' ဟု မေးသည်။ 'မင်းကြီး၊ သူ ဆာလောင်နေပါသည်' ဟု သိကြားက ဖြေသည်။ ဘုရင်က မိမိ၏ ဘောဇဉ်ကို ယူလာစေသည်။ ခွေးက ထိုအစားအစာအားလုံးကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မျို၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်သည်။ ထို့နောက် ဆင်များနှင့် မြင်းများ၏ စားစရာများ၊ အဆုံးတွင် ဗာရာဏသီမြို့တစ်မြို့လုံး၏ စားနပ်ရိက္ခာအားလုံး ယူလာကြသော်လည်း မဟာကဏှက ခဏချင်းဖြင့် စားသောက်ပြီး ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်သည်။ 'ဤသည်မှာ ခွေးမဟုတ်၊ သေချာပါသည် သူသည် ယက္ခ ဖြစ်သည်' ဟု ဘုရင်က တုန်လှုပ်စွာ ပြောဆိုသည်။ ထို့နောက် မုဆိုးကို ဘာကြောင့် ရောက်လာသည်ကို မေးပြီး ဤခွေးက မည်သူကို စားမည်ဖြစ်သည်ကို မေးမြန်းသည်။

'မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ရန်သူများကိုသာ' ဟု သိကြားက ဖြေသည် — 'အတရားကို ချစ်ပြီး မကောင်းသော လမ်းဖြင့် ကျင့်ကြသူများကိုသာ။' ဘုရင်က ၎င်းတို့ကို ဖော်ပြရန် တောင်းဆိုသောအခါ၊ သိကြားက ဤနောက်ပိုင်း အမြဲတမ်း မှတ်သားခံရသော ဂါထာများဖြင့် ဖြေကြားသည်။ ရဟန်းများသည် သင်္ကန်းကို စွန့်ပြီး မြေထွန်ယက်သောအခါ၊ ရဟန်းမများသည် ဆံရိတ်ပြီးလျှင်ပင် လောကီဘဝဖြင့် လှည့်လည်သွားလာသောအခါ၊ ရဟန်းအချို့နှင့် ငွေချေးသမားတို့သည် ညစ်ညမ်း စက်ဆုတ်ဖွယ် ဖြစ်လာသောအခါ၊ ဗြာဟ္မဏများသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ ကြေးငွေအတွက် မိမိတို့၏ ပူဇော်ထိုက်သော ပညာကို ရောင်းချသောအခါ၊ အိုမင်းသော မိဘများကို ပြုစုနိုင်စွမ်းရှိလျက် ပြုစုခြင်း မပြုဘဲ သို့မဟုတ် မိဘကို မိုက်မဲသူဟု ပြောဆိုကာ စော်ကားသော သားများ၊ ဆရာ၏ ဇနီး၊ မိတ်ဆွေ၏ ဇနီး၊ ဖခင်၏ ညီမ သို့မဟုတ် ဦးလေး၏ ဇနီးတို့ကို လိုက်လံ ပြုကျင့်သော ယောက်ျားများ၊ ဓားကိုင်ကာ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ခိုးဝှက်သော ဓားပြများ ထွက်လာသောအခါ၊ အလုပ်မလုပ်သူနှင့် ရန်ဖြစ်တတ်သူများ မိမိ၏ အင်အားဖြင့် ရိုက်နှက်ကြသောအခါ၊ ကောက်ကျစ်လိမ်လည်သူများ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လှည့်လည်နေသောအခါ — ထိုသူများအားလုံးကို ဆန့်ကျင်၍ မဟာကဏှကို လွှတ်ပေးမည်ဟု သိကြားက ကြေညာသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအစုအဝေး တစ်ခုလုံးသည် မိမိတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အပြစ်များကို တွေးမိ၍ ကြောက်ရွံ့စွာ ငြိမ်သက်ကျန်ခဲ့ကြသည်။ သိကြားသည် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများတွင် ဟိရီနှင့် ဩတ္တပ္ပ (မကောင်းမှုအပေါ် ရှက်ခြင်းနှင့် အကျိုးဆက်ကို ကြောက်ခြင်း) တို့ အမြစ်တွယ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း မြင်တော်မူသည်။ ခွေးကို လွှတ်မည့်အစား ကြိုးဖြင့် တင်းတင်း ဆွဲထားတော်မူသည်။ မုဆိုးဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်ကို ချွတ်ပြီး သိကြားသည် လေထဲသို့ ထင်ရှားစွာ တက်ကာ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ 'အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် နတ်မင်း သိကြား ဖြစ်ပါသည်။ လောကကြီး ပျက်စီးတော့မည်ကို မြင်၍ ကျွန်ုပ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုတိုင်အောင် လူသားများသည် မိမိတို့၏ မကောင်းသော ကံများကြောင့် ငရဲပြည်များကို ဖြည့်ဆည်းနေကြဆဲဖြစ်ပြီး နတ်ပြည်ကလည်း ညှိုးနွမ်းနေသည်။ ယခုနောက်ပိုင်း ကျွန်ုပ်သည် မကောင်းသူများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိပါလိမ့်မည်၊ သို့သော် သင်သည် သတိရှိနေပါ' ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဂါထာ လေးပုဒ်ဖြင့် တရားကို ဟောကြားပြီး ပြည်သူတို့ကို ဒါနဂုဏ်တွင် တည်စေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘုရားကဿပ၏ ယိုယွင်းနေသော သာသနာကို ခိုင်မာစေခဲ့ပြီး နောက်ထပ် တစ်ထောင်နှစ် ကြာ တည်တံ့စေခဲ့သည်။ ဤအရာများ ပြီးဆုံးသောအခါ သိကြားသည် မာတလိနှင့်အတူ မိမိ၏ နတ်ပြည်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူသည်။

ဤတရားဒေသနာကို ဘုရားရှင် ပြီးဆုံးတော်မူသောအခါ၊ 'ရဟန်းတို့၊ ဤသို့လျှင် အတိတ်ကာလ၌လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် ငါ ကမ္ဘာ၏ အကျိုးအတွက် နေခဲ့ပါသည်' ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဤဘဝ၏ ဇာတ်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အာနန္ဒာသည် စီးနင်းသူ မာတလိ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားလောင်းကိုယ်တိုင်သည် နတ်မင်း သိကြား ဖြစ်ခဲ့သည်။