မိတ္တဝိန္ဒကဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ စိတ်ကိုသာ ခိုင်ခိုင်ကိုင်ထားပြီး အပေါင်းအဖော်တို့၏ ဆုံးမချက်ကို လက်မခံသော ဆိုးသွမ်းသည့် ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ရဟန်းတို့က ထိုရဟန်း၏ အပြုအမူကို လျှောက်တင်သောအခါ ဘုရားရှင်က “ဤဆိုးသွမ်းမှုသည် ထိုသူကို ဝမ်းနည်းရစေခဲ့သည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူပြီး ပါဠိတော်၊ ဧကနိပါတ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၁၀၄ ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော အတိတ်ကာလ ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ကဿပဘုရား ပွင့်တော်မူစဉ်ကာလ ဗာရာဏသီတွင် ကုဋေ ၈၀ ပိုင်ဆိုင်သော သူဌေးတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ သားငယ်ကို မိတ္တဝိန္ဒက ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ မိခင်မှာ သောတာပန်အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးဖြစ်ကာ သားကို တရားလမ်းဖြင့် ကျင့်စေလိုသော်လည်း မိတ္တဝိန္ဒကမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြမ်းတမ်းပြီး ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မိခင်သည် သူ့ကို ကုသိုလ်ဆီသို့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် သီလစောင့်ထိန်းပြီး ကျောင်း၌ တရားနာလျှင် ငွေတစ်ထောင် ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ သူသွားခဲ့သော်လည်း တရားဒေသနာတစ်ခုလုံးကို အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီး တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ မကြားခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ငွေကို ယူခဲ့သည်။ ထိုငွေအစကို ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ဉာဏ်ကွက်ဖြင့် ရောင်းဝယ်ပြီး မကြာမီ ကိုယ်ပိုင် သန်း ၂ ကို စုဆောင်းခဲ့သည်၊ သို့သော် ထိုဥစ္စာသည် စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်မှုအပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အလွတ်ကျင့်သော အကျင့်အပေါ်တွင်သာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥစ္စာပေါများလာသော မိတ္တဝိန္ဒကသည် ပင်လယ်ကုန်သွယ်ရေး ခရီးစဉ်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိခင်က မသွားရန် တောင်းပန်ပြီး အိမ်တွင် ဥစ္စာ အသက်တစ်ထောင်စာ လုံလောက်ကြောင်း၊ ပင်လယ်သည် ဂရုမစိုက်သူကို ဝါးမြိုတတ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မလှုပ်မယှက် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မိခင်က ခရီးဆီးရန် သူ့ကို ဖက်တွယ်သောအခါ သူသည် မိခင်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ကျော်ဖြတ်ကာ သင်္ဘောပေါ် တက်သွားခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်၏ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် သင်္ဘောသည် ပင်လယ်ရေအောက်မြေပြင်နှင့် ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ သင်္ဘောသားတို့က မဲသုံးကြိမ် ချကြသောအခါ သုံးကြိမ်စလုံး မဲသည် မိတ္တဝိန္ဒကအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ သင်္ဘောသားအားလုံး အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းကို မလိုလားသဖြင့် သူ့ကို ဝါးဖောင်ပေါ်တင်၍ ပင်လယ်တွင် မျှောလွှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် သင်္ဘောသည် ချက်ချင်း ဆက်လက် ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

ဝါးဖောင်သည် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုကျွန်းတွင် ဖန်ပြာသာဒ်တစ်ဆောင် ရှိပြီး နတ်သမီးလေးဦး နေထိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိတ္တဝိန္ဒက ကျင့်ခဲ့သော ဥပုသ်ကုသိုလ်အနည်းငယ်၏ အကျိုးကြောင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် နတ်သမီးများနှင့်အတူ ချမ်းသာစွာ နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ်မငြိမ်သဖြင့် ငွေပြာသာဒ်သို့ ဆက်သွားပြီး နတ်သမီး ၈ ဦးကို တွေ့ခဲ့သည်၊ ထို့နောက် ပတ္တမြားပြာသာဒ်တွင် ၁၆ ဦး၊ နောက်ဆုံး ရွှေပြာသာဒ်တွင် ၃၂ ဦး ရှိသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ပြာသာဒ်တိုင်းသည် ယခင်ထက် ပို၍ ခမ်းနားသော်လည်း တပ်မက်မှုသည် တိုးလာရုံသာ ရှိသည်။ နောက်ဆုံးပြာသာဒ်ကို ထားခဲ့ပြီး ရေမှောင်သော ပင်လယ်ထဲ ဆက်ခရီးထွက်ရာ နတ်ပြည်၏ မြို့ရိုးဟု ထင်မြင်ရသော မြို့တံတိုင်းတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့သည်။

ထိုမြို့ရိုးမှာ အမှန်တွင် ဥဿဒငရဲ ဖြစ်သည်။ ယခင်ကံများသည် အဆက်မပြတ် ဒုက္ခအဖြစ် ပြန်ရောက်လာသော သံငရဲ နယ်ပယ် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မိတ္တဝိန္ဒကသည် ငရဲသားတစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဓားထက်သော သင်တုန်းစက်ဝိုင်း လည်ပတ်နေပြီး ခေါင်းခွံကို အရိုးအထိ ဖြတ်တောက်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုလောဘ၏ မှောင်မိုက်မှုကြောင့် ပြာသာဒ်လေးဆောင်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသော သူသည် ထိုဝိုင်းကို ကြာပန်းဦးရစ်တစ်ခုဟု သာမြင်ခဲ့သည်။ “အိုမိတ်ဆွေ၊ ခင်ဗျား ဆောင်းထားတဲ့ ကြာပန်းကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ” ဟု အော်ခေါ်သည်။ ဒုက္ခခံရမှု ပြီးဆုံးသွားသောကြောင့် ဝမ်းမြောက်နေသော ငရဲသားက ဝိုင်းကို ဝမ်းသာစွာ လွှတ်ချလိုက်သည်။ ထိုဝိုင်းသည် မိတ္တဝိန္ဒက၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကပ်တွယ်ပြီး အရိုးထဲသို့ ဝင်ရောက် ကြိတ်ဖွဲ့သည်။ ထို့နောက် နတ်သားအဖြစ် ဖွားမြင်နေသော ဘုရားလောင်းက အောက်သို့ ကြည့်ပြီး “လေးဆောင်မှ ရှစ်ဆောင်သို့၊ ရှစ်ဆောင်မှ ဆယ့်ခြောက်ဆောင်သို့၊ ဆယ့်ခြောက်ဆောင်မှ သုံးဆယ့်နှစ်ဆောင်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ထိန်းမထားသော လောဘသည် ပိုင်ဆိုင်သူကို ဝါးမြိုတတ်ပြီး၊ ထိုလောဘက မွေးထုတ်ခဲ့သော ဝိုင်းသည် နောက်ဆုံး ခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာတတ်သည်” ဟု မိန့်ကြားသည်။ မိန့်ကြားပြီးနောက် နတ်သည် မိမိ၏ နတ်ပြည်သို့ ပြန်သွားပြီး မိတ္တဝိန္ဒကကို မိမိ၏ မကောင်းမှုကံ ကုန်ဆုံးသည်အထိ ထိုဝိုင်းကို ဆက်ဆောင်ရန် ထားခဲ့သည်။

သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ “ယနေ့ ဤဆိုးသွမ်းသော ရဟန်းသည် ထိုမိတ္တဝိန္ဒက ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ငါ ကိုယ်တိုင်ကား ထိုနတ်ဖြစ်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်သည် သီလ၏ ပါရမီကို ပြသသည်။ မိမိကို ဖွားမြင်ပေးခဲ့သော မိခင်အပေါ် ပြုခဲ့သော အကြမ်းဖက်မှုသည် ရရှိခဲ့သမျှ ဥစ္စာအားလုံးထက် အလေးချိန် ပိုသည်ဟု ပြသသည်။ ကုန်သွယ်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်စေ၊ နတ်သမီးတို့၏ ခဏတာ ကျေးဇူးဖြင့် ဖြစ်စေ စုဆောင်းသမျှတွင် မိတ္တဝိန္ဒက၏ ဒါနသည် သီလမဟုတ်ဘဲ ငွေအတွက် ပြုသော ကုန်သွယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားသော စည်းကမ်းသည် ၎င်းကိုယ်တိုင် ပျက်စီးခြင်းမှ မည်သူ့ကိုမျှ ကာကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မိတ္တဝိန္ဒကနှင့် သင်တုန်းစက်ဝိုင်း၏ ပုံရိပ်သည် ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၈၂ နှင့် ပဉ္စနိပါတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၃၆၉ တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး၊ ဆရာတစ်ဦးစီသည် မတူညီသော ရဟန်းကို ညွှန်ပြကာ မတူညီသော အဆုံးသတ်ပုံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဤသုံးပုဒ်တွင် အရိုးရှင်းဆုံး ဖြစ်သော ဤဇာတ်၌ နတ်သည် တစ်ကြိမ်သာ ပြောပြီး ထွက်ခွာသွားကာ မိတ္တဝိန္ဒက သည် မိမိလက်ဖြင့် ဆွဲယူမိသော ဝိုင်းနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်သည် မိခင်အပေါ် ဆင်ခြင်မဲ့ စိတ်ဖြင့် ပြုသော ရိုက်ချက်တစ်ချက်သည် တစ်သက်တာ ဥစ္စာကို မည်မျှ လွှမ်းမိုးနိုင်သည်ကို အထင်ရှားဆုံး ပြသသည်။