ရုစိရဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ပြီး၊ ဇာတကအဋ္ဌကထာက ဇာတ်အမှတ် ၂၇၅ အဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။ ဤဇာတ်သည် ကြွယ်ဝသော အစားအစာကို လောဘကြီးသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ဆိုင်သည်။ ဘုရားရှင်က ထိုရဟန်းသည် အတိတ်ကာလကလည်း လောဘကြီးခဲ့ပြီး၊ ထိုလောဘကြောင့် ထိုစဉ်ကလည်း အန္တရာယ်ရောက်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။ ပါဠိစာသားအရ ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ယခင် ဇာတ်အမှတ် ၂၇၄ ဖြစ်သော လောလဇာတ်နှင့် အတူတူ ဖြစ်ပြီး၊ ဤပြန်ပြောပြချက်သည် အဓိကအားဖြင့် ကဗျာများတွင်သာ ကွဲပြားသည်။

ဗာရာဏသီကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်၊ ချမ်းသာသော ကုန်သည်တစ်ဦး၏ စားဖိုမှူးက မီးဖိုချောင်တွင် ငှက်အိမ်တောင်းတစ်ခုကို ချိတ်ထားခဲ့သည်။ ငှက်တစ်ကောင်ကို ခိုလှုံစေခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်ရရန် ဖြစ်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် ထိုတောင်းထဲတွင် ချိုးငှက်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ နံနက်တိုင်း အစားအစာရှာရန် ထွက်သွားပြီး၊ ညနေတွင် အနားယူရန် ပြန်လာခဲ့သည်။

လောဘကြီးသော ကျီးတစ်ကောင်သည် မီးဖိုချောင်ရှိ ကောင်းမွန်သော ငါးနှင့် အသားကို မြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို လိုချင်ပြီး အစီအစဉ်တစ်ခု တွေးခဲ့သည်။ ချိုးငှက်ကို မိတ်ဆွေ ပြုပြီး၊ သူနှင့်အတူ အစားအစာရှာရန် ထွက်ချင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ချိုးငှက်သည် နူးညံ့သော ငှက်ဖြစ်သဖြင့် ကျီးကို အဖော်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ အချို့ရက်များအတွင်း နှစ်ကောင်သား အတူတကွ ထွက်ခဲ့ကြသည်။

ကျီးသည် ချိုးငှက်နှင့်အတူ ထွက်သော်လည်း၊ ချိုးငှက်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ် အစားအစာ မရှာခဲ့ပေ။ အခြားနေရာတွင် ပိုးကောင်များကို ရှာဖွေနေသည်ဟု ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအချိန်တစ်လျှောက်တွင် သူ၏ စိတ်သည် မီးဖိုချောင်ဆီသာ ရောက်နေခဲ့သည်။ မြင်မခံရဘဲ ပန်းကန်များကို ရောက်ရှိနိုင်ရန် နည်းလမ်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ကုန်သည်၏ အိမ်သို့ ငါးများ အများအပြား ရောက်လာသည်။ ကျီးသည် လဲလျောင်းပြီး ညည်းညူကာ ဖျားနာနေသဖြင့် ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ချိုးငှက်သည် တစ်ကောင်တည်း အစားအစာ ရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျီးသည် ထထ၍ အစားအစာပါသော ပန်းကန်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထိုအစားအစာတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင်သာ ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

စားဖိုမှူးက သူ့ကို လုပ်ရပ်ထဲတွင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ကျီး၏ အမွေးတိုင်းကို ခေါင်းပေါ်ရှိ အမွေးတစ်ဖြာမှလွဲ၍ ပြဲလေ့ပြီး၊ အမွှေးအကြိုင်ပါသော ဒိန်ချဉ်ရည်ကို အရေပြားလွတ်နေသော နေရာတွင် ပွတ်လိမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငှက်အိမ်တောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ခဲ့သည်။ ကျီးသည် ထိုနေရာတွင် နာကျင်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ညနေတွင် ချိုးငှက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ငှက်အိမ်တောင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ကျီးကို မြင်ပြီး ကဗျာဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ရွှင်မြူးစွာ ပြောင်လှောင်သလို၊ ကျီး၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဤလှပသော ငန်းသည် မည်သူလဲဟု မေးခဲ့သည်။ ရှေ့တွင် ပြဲထွက်ပြီး အရေပြားလွတ်နေသော ငှက်သည် ငန်းနှင့် တူမည် မဟုတ်ဟု ထောက်ပြခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေ ကျီးမှာ ရမ်းကားသော သဘောရှိပြီး ဤအိမ်သည် သူ၏ အိမ် ဖြစ်ကြောင်း ထည့်ပြောခဲ့သည်။ ကျီးသည် ကိုယ်ပိုင်ကဗျာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “မိတ်ဆွေ၊ ဆန်ကို စားသော နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသည့် သူကို သင် သိမည် မဟုတ်လော။ ငါသည် သင်ပြောသည်ကို မလုပ်ခဲ့သဖြင့် ယခု ငါ ဤအမွေးပြဲနေသည်ကို မြင်ရပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ချိုးငှက်က “မိတ်ဆွေ၊ သင့်သဘောသဘာဝအတိုင်း သင် ထပ်မံ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။ လူသားတို့၏ ဥစ္စာကို ငှက်တို့ ခံစားနိုင်ခြင်း မရှိပေ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ကြောင်း ပြောပြီး ပျံသွားခဲ့သည်။ ကျီးသည် ငှက်အိမ်တောင်းထဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည်။ သူ၏ ဆာလောင်မှုက သူ၏ ဆင်ခြင်ချက်ထက် ပိုမို ဝေးသွားစေခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို အပြီးသတ်သောအခါ ဇာတ်ကောင်များကို အမည်ဖြင့် ဖော်ပြတော်မူသည်။ လောဘကြီးသော ရဟန်းသည် ကျီးဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်သည် ချိုးငှက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ စတုရာရိယသစ္စာကို ကြားနာပြီးနောက် ရဟန်းသည် တတိယမဂ်ဖိုလ် ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဇာတကအဋ္ဌကထာသည် သင်ခန်းစာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ဖော်ပြရန် တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ကဗျာအသစ်များဖြင့် ထပ်မံ ပြောပြသည်။ လောဘက ကျီးကို ဟန်ဆောင်စေပြီး၊ ထို့နောက် လိမ်ညာစေကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ခိုးယူစေခဲ့သည်။ ချိုးငှက်၏ အကြံဉာဏ်ကို ကျီးက မလိုက်နာခဲ့ဘဲ၊ ထိုအကြံဉာဏ်မှာ အစကတည်းက ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးကဗျာ၏ သတိပေးချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်– အချို့ အရာများသည် မရရှိခဲ့သူတို့ ခံစားရန် မရည်ရွယ်ကြပေ၊ လျှို့ဝှက်လိမ္မာမှုဖြင့် ယူရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ဆုံးရှုံးမှုဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဘုရားကိုးကွယ်သူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ မဟုတ်သော မီးဖိုချောင်များဆီသို့ ဆွဲဆောင်နေသော ဆာလောင်မှုကား အဘယ်နည်းဟု မေးနိုင်သည်၊ ထို့အပြင် မိမိ လျစ်လျူရှုခဲ့သော ပညာရှိမိတ်ဆွေ၏ အကြံဉာဏ်ကား မည်သူနည်းဟုလည်း မေးနိုင်သည်။ ဤဇာတ်သည် ချိုးငှက်၏ သည်းခံမှုကိုလည်း ပြသသည်။ သူသည် ကျီးကို ထောင်ချောက်ဖမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မိမိ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားတွင် သစ္စာရှိစွာ ဆက်နေခဲ့ပြီး၊ ကျီး၏ ရွေးချယ်မှုများကို ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ရလဒ်များဖြင့် ဆောင်ရွက်စေခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေ၏ အကြံဉာဏ်သည် ဆုလာဘ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ပယ်ချခြင်းတွင် ကုန်ကျစရိတ် ရှိသည်။