ရွှေဟင်္သာနှင့် လောဘကြီးသော မိခင်

ရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ကျော်ကြားသော ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရွယ်ရောက်သောအခါ အိမ်ထောင်ပြုကာ နန္ဒာ၊ နန္ဒဝတီ၊ သုန္ဒရီနန္ဒာ ဟူသော သမီးသုံးယောက်ကို ရခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး ကြည်ညိုသော အိမ်ထောင်သူတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ကျေ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သေဆုံးသောအခါ သူ၏ အပြစ်အနာမဲ့ ဘဝ၏ ကုသိုလ်တို့ အသီးသီးခဲ့ပြီး ရွှေတောင်ပံပြည့်စုံသော၊ ရှေးဘဝများကို အောက်မေ့နိုင်သော ရွှေဟင်္သာ သုဝဏ္ဏဟံသ အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

ရွှေဟင်္သာသည် ကောင်းကင်မှ ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် ကြည့်ရှုကာ မိမိထားခဲ့သော မိသားစုကို ရှာဖွေခဲ့ရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လင်နှင့် ဖခင် မရှိတော့သဖြင့် မုဆိုးမနှင့် သမီးသုံးယောက်သည် သူတစ်ပါးအိမ်တွင် ဆန်ထောင်းခြင်း၊ အစာကြိတ်ခြင်းဖြင့် အလုပ်လုပ်ကာ အနည်းငယ်သော အစာရေစာအတွက်သာ အသက်မွေးနေရသည်။ အဝတ်အစားမှာ အဝတ်စုတ်ထက် ပိုမကောင်းပေ။

ဟင်္သာ၏ နှလုံးသားသည် ရှေးမိသားစုအပေါ် သနားကရုဏာဖြင့် ပြည့်လျှံခဲ့သည်။ သူက “ငါ့ဇနီးနှင့် သမီးတို့သည် စီးပွားမရှိသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ ငါ့ကိုယ်ကို စင်ကြယ်သော ရွှေမွှေးတို့ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မွှေးတစ်ချောင်းစီ ပေးပါက သူတို့ ရောင်းချနိုင်ပြီး ဘာမျှ လိုအပ်ခြင်း မရှိတော့ပါ” ဟု တွေးသည်။ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဟောင်းနွမ်းသော အိမ်သို့ ပျံသန်းသွားကာ အိမ်ခေါင်းရင်းလုံးပေါ်တွင် နားခဲ့သည်။

ထိုတောက်ပသော ငှက်ကို မြင်ရသောအခါ အမျိုးသမီးတို့ အံ့ဩကြသည်။ ဟင်္သာသည် နူးညံ့သော လူ့အသံဖြင့် “မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် သင်တို့၏ ခင်ပွန်းနှင့် ဖခင် ဖြစ်သည်။ ယခု သင်တို့ မြင်နေရသော ဤပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပြန်လည်ဖွားမြင်လာခြင်း ဖြစ်သည်” ဟု ပြောဆိုသည်။ သူတို့၏ ဒုက္ခကို မခံနိုင်သဖြင့် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဆိုပြီး၊ တောက်ပသော ရွှေမွှေးတစ်ချောင်းကို ချပေးကာ ဈေးတွင် ရောင်းရန် မှာကြားခဲ့သည်။ လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း နောက်တစ်ချောင်း ယူဆောင်လာမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

ကတိအတိုင်း ရွှေဟင်္သာသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လာခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်တစ်ခါ စင်ကြယ်သော ရွှေမွှေးတစ်ချောင်းစီ ချန်ထားခဲ့သည်။ ထိုတည်ငြိမ်သော ဥစ္စာဖြင့် မိခင်နှင့် သမီးသုံးယောက်သည် ခိုင်မာသော အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ကာ အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ပြီး ဝမ်းပြည့်စွာ စားသောက်နိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း မိသားစု၏ ရှည်ကြာသော ဒုက္ခ ပြေပျောက်သွားခဲ့သည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက မိခင်ကို မကျေနပ်စေခဲ့ပေ။ ထိုဥစ္စာက သူ၏ လောဘကိုသာ ပိုမို မီးလောင်စေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သမီးတို့အား “တိရစ္ဆာန်၏ စိတ်ကို ယုံကြည်၍ မရနိုင်ပါ။ သူ့ဖခင်သည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ပျံသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်ဟု အဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ “နောက်တစ်ကြိမ် သူလာသောအခါ ဖမ်းဆီးကာ သူ့တောင်ပံမွှေးအားလုံးကို ယူကြစို့” ဟု ဆိုသည်။ သမီးသုံးယောက်သည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ “အမေ၊ သူသည် ငါတို့ကို ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ငါတို့တွင် လိုအပ်သမျှ ရှိပြီးသားပါ။ သူ့ကို မထိခိုက်စေပါနှင့်” ဟု ကန့်ကွက်ကြသည်။

သို့သော် မိခင်က နားမထောင်ပေ။ ရွှေဟင်္သာသည် ယခင်ကဲ့သို့ ယုံကြည်စွာ ဝင်းအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆင်းလာသောအခါ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ အိမ်တွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမွှေးအားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ နုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှေမွှေးတစ်ချောင်းစီ ကိုယ်ထဲမှ ပြုတ်ထွက်သည်နှင့် ၎င်း၏ တောက်ပမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲ ကျရောက်လာသော မွှေးတို့သည် ရွှေမဟုတ်တော့ဘဲ ဗျိုင်းမွှေးကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်း၍ အဖိုးမတန်သော အမွှေးများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်ပြီး ဒေါသထွက်သော မိခင်သည် သွေးထွက်နေသော ငှက်ကို ဟောင်းနွမ်းသော စပါးအိုးတစ်လုံးထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့သည်။ ကရုဏာရှိသော သမီးတို့သည် ဝှက်ကွယ်၍ ဒဏ်ရာကို ကုသကာ အစာကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ အမွှေးသစ်များ ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ပြန်ပေါက်လာသော အမွှေးတို့သည် ရွှေအရောင် တစ်စုံတစ်ရာ မပါသော သာမန် အဖြူရောင် အမွှေးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာသည်နှင့် ဟင်္သာသည် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး ဟိမဝန္တာတောင်ဘက်သို့ ခရီးဦးတည်ကာ ထိုအိမ်သို့ ထပ်မလာတော့ပေ။

ဤဇာတ်တော် အမှတ် ၁၃၆ ကို ခုဒ္ဒကနိကာယ်အတွင်းရှိ ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာ (ဇာတက အဋ္ဌကထာ) တွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ရဟန်းမတစ်ပါး၏ ဝတ်ရုံနှင့် ဆွမ်းခံအပေါ် အဆုံးမရှိသော တဏှာသည် သံဃာတော်တို့အကြား ကျော်ကြားလာသောအခါ ဗုဒ္ဓဘုရားသည် စုဝေးနေသော ရဟန်းတော်တို့အား ဤဇာတ်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ဇာတ်တော်တိုင်းအဆုံးတွင် ထည့်သွင်းသော သမောဓာန အပိုင်း၌ ဘုရားသည် ရှေးဇာတ်ကြောင်း၏ ဇာတ်ကောင်များ ယခု အဘယ်သူ ဖြစ်လာသည်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ လောဘကြီးသော မိခင်သည် ရဟန်းမ ထုလ္လနန္ဒာ၏ ရှေးဘဝ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ ကျင့်ဝတ်ကောင်းသော သမီးသုံးယောက်သည် သံဃာတော်အတွင်း ထုလ္လနန္ဒာ၏ ညီမ သုံးယောက်အဖြစ် ပြန်ဖွားမြင်ခဲ့ကြောင်း မိန့်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဗုဒ္ဓသည် မိမိ၏ တရားတော်၏ အဓိကမူများထဲမှ တစ်ခုကို သင်ကြားခဲ့သည်။ ထိုမူမှာ သန္တုဋ္ဌိ၊ ရရှိသမျှဖြင့် ရောင့်ရဲခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အခြားတစ်နေရာတွင် လူ၏ အမြတ်ဆုံး ဥစ္စာဟု ကြေညာခဲ့သည် — သန္တုဋ္ဌီ ပရမံ ဓနံ။ ချစ်ခင်စွာ အလိုအလျောက် ပေးသော ဟင်္သာ၏ အမွှေးတို့သည် မိသားစုကို အဆုံးမရှိ ထောက်ပံ့နိုင်ခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် လောဘဖြင့် အဓမ္မ လုယူသော ထိုအမွှေးတို့သည် ဆွဲနုတ်ခံရသည်နှင့်တပြိုင်နက် တန်ဖိုးမဲ့ သွားခဲ့သည်။ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် စိတ်မရှည်ခြင်းဖြင့် ယူသော အရာသည် ယူရန် တန်ဖိုးရှိစေခဲ့သော ထိုတန်ဖိုးကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ဤဇာတ်က သင်ကြားသည်။