යුවඤ්ජය ජාතකය

ජේතවනයේ, භික්ෂූහු බුදුරජාණන් වහන්සේගේම රාජ්‍යයෙහි මහත් ත්‍යාගය ගැන ගරුත්වයෙන් කතා කළහ. මෙය ඔහු රාජාසනයක් හැර ගියේ පළමු වරට බොහෝ දුරින් නොවූ බව ඔවුන්ට පැවසීය, එය ඔප්පු කිරීමට පෙර යුගයක කථාව ඔහු පැවසීය.

එම පෙරැති යුගයේ, සබ්බදත්ත රජු කසී රාජ්‍යයේ රම්ම නගරය පාලනය කළේය, ඔහුගේ දහසක පුත්‍රයින් අතුරින් වැඩිමහල්ලා, යුවඤ්ජය, රාජ්‍ය නියෝජිතයා ලෙස පත්කර, එම තරාතිරමට අයත් සෑම රාජකීය වරප්‍රසාදයක්ම ලබා දුන්නේය. යුවඤ්ජය තම පියාගේ විශාල ගෘහස්ථ ජීවිතයට ලබා ගත හැකි සෑම සුවපහසුවක්ම අතර හැදී වැඩුණේය, තම බොහෝ බෑයින් විසින් ගෞරව කරන ලද, ප්‍රේම කරන ලද.

එක් උදෑසනක, යුවඤ්ජය තම විනෝද උයනට ගමන් කර, තණකොළ, කොළ, සහ මැදිරි ජාල දියබිඳුවලින් තොරතුරු වී, උදේ ආලෝකයේ විසිරුණ මුතු මෙන් දිලිසෙනු දුටුවේය. ඔහු පිටවෙන විට ඒවායේ අලංකාරයෙන් ආශ්චර්යයට පත් විය, නමුත් ඒ සවස ආපසු හැරෙන විට, ඉතිරි ව ඇති හිරු රිද්මුවේ තාපය යටතේ, සෑම බිඳකම සම්පූර්ණයෙන් නැති වී තිබුණි, පැය කිහිපයකට පෙර එතරම් දීප්තිමත්ව දිලිසුණ දෙයේ කිසි ලකුණක්වත් නොතබමින්.

ඔහු දුටු දේ ගැන සිතා බලමින්, යුවඤ්ජය හදිසි, සම්පූර්ණ ග්‍රහණයකින් අමතර විය. තම ම යුතු, අලංකාරය, ධනය, ඥාතීන්, පවා තම ම ශරීරය, එම දියබිඳු මෙන්ම, වයස, රෝගය, සහ මරණයේම අනවරත බලවේගයන් යටතේ විනාශවීමට නියමිත, කිසි සංයුක්ත දෙයක්ම පවතින්නට හැකි නොවීය. සම්පූර්ණයෙන් එවැනි විශ්වාසීව විසංයෝගවීමට නියමිත විනෝදයන් විසින් තමාව එතරම් ඇදගැනීමට ඉඩ දිය යුත්තේ ඇයිද ඔහු තමාටම ඇසුවේය.

යුවඤ්ජය කෙළින්ම තම පියා වෙත ගොස්, රාජ්‍යය සම්පූර්ණයෙන් හැර දමා, හිමාලයේ තවකාර ජීවිතය පිළිගැනීමට තම අභිමතාරා ප්‍රකාශ කළේය. රජු සහ රැජිණ දෙදෙනාම හඬා, ඔහුව රැුඳී සිටින ලෙස ඉල්ලා සිටියහ, ඔහු පමණක් රැුඳී සිටින්නේ නම්, පරිපූර්ණ පාලනයක්, අසමාන ධනයක්, සහ රාජ්‍යය ලබා දිය හැකි සෑම විනෝදයක්ම ලබා දෙමින්. යුවඤ්ජය මෘදුව පිළිතුරු දුන්නේ, රාජ්‍යභාවය සහ රාජකීය ඓශ්‍වර්යය ම දියබිඳුව මෙන් එකම ස්ථාවර, තාවකාලික සෙවනැල්ල පමණක් බවයි, ඔහු දැක ගිය, නැති වී ගිය එම දියබිඳුවට සමාන නොවූ වෙනත් කිසිවක් නැත.

දහසක කුමාරවරුන් අතුරින් කුඩාම වූ යුධිත්ථිල, තම බෑයාගේ අධිෂ්ඨානය දුටු, ලොවින් වෙන් වීමට එම අවසරයම තම මාතාපිතුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. කිසි පුතෙකුම වළක්වා ගත නොහැකි බව දැක, රජු සහ රැජිණ අවසානයේ තම එකඟතාව ලබා දුන්හ, සම්පූර්ණ රාජ්‍ය මණ්ඩලයම බෑයන් දෙදෙනා ඔවුන් හැර දමන්නට තෝරාගත් දේ සඳහා ගැඹුරු ගෞරවයෙන් බැහැදැක බැස ගියේය.

යුවඤ්ජය සහ යුධිත්ථිල එකට හිමාලයේ නිශ්ශබ්දතාවය වෙත ගමන් කර, තවකාරයින්ගේ වස්ත්‍ර පිළිගත්, දිව්‍ය පැවැත්ම්ස සතර (මෙත්තාව, කරුණාව, සමානන්දය, සහ උපේක්ෂාව) ප්‍රගුණ කර, ගැඹුරු භාවනාමය ග්‍රහණයට ළඟා විය, එම සාමයෙහි තම දින ගත කර, එවැනි භාවනාව තුළින් ළඟා වන උස් ස්වර්ග තලයක් වන බ්‍රහ්ම ලෝකයේ ප්‍රතිසංධියට ඇවිදින තුරුම. බුදුරජාණන් වහන්සේ තමාම යුවඤ්ජය ලෙස, ආනන්ද යුධිත්ථිල ලෙස, එම යුගයේ ශෝකයට පත් රජු සහ රැජිණ මෙම ජීවිතයේ තම ම රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයින් ලෙස හෙළිදරව් කිරීමෙන් ඉගැන්වීම අවසන් කළ සේක. පාලි ත්‍රිපිටකයේ ජාතක අංක 460 මෙම කථාව මේ විස්තරයට අනුව සටහන් කරයි.

දියබිඳුව ස්වභාවිකව කිසි කෙනෙකුට කිසිවක් ඉගැන්වීමට සුදානම් කරන ලද්දක් නොවේ; එය සරලව, රාත්‍රියේදී රැුස්වන සහ උදෑසනට පමණක් වියැකී යන ජලය පමණක් වේ, එය සැම විටම එසේමය. එය යුවඤ්ජයට එතරම් ඵලදායී ගුරුවරයෙකු කිරීමට හේතු වූයේ එහි කුඩා ප්‍රමාණය සහ එහි අනවශේ පුරෝකථනික භාවයම, එහි වියැකී යෑම ගැන, විශාල අලාභ බොහෝ විට කරන ලෙසින් ප්‍රතික්ෂේප කළ, තර්ක කළ, හෝ විස්තර කර ඉවතලිය නොහැකිය.

යුවඤ්ජය ගමන් කිරීමට තීරණය කිරීමට පෙර තම බෑයාගේ සහයෝගයක් බලා සිටියේ නැත; ඔහු දැනටමත් තම ම විඥානයේ ශක්තියෙන් සම්පූර්ණයෙන් තම ම තේරීම ගත් විය, සහ යුධිත්ථිලගේ අනුගමනය කිරීමේ තීරණය ආවේ ඊට පසුව පමණක්, තර්කයකින් මුත් ප්‍රබෝධ නොවූ, බැලීම මගින් පෙළඹුණ. දෙවන ත්‍යාගය ස්වභාවිකව පළමු ත්‍යාගය ම නැරඹීමෙන් වැඩුණු බව, සැබෑ විශ්වාසයක්, එක වරක් පෙනෙනු විට, ආරක්ෂා කිරීමක් නොතිබියම තමාගේම ව්‍යාප්ත වන බව යෝජනා කරයි.

සබ්බදත්ත රජුගේ අනෙකුත් නවසිය අනූ අටදෙනා එකම විඥානයට සමත් වීමට අඩු හෝ හැකියාව අඩු මිනිසුන් වූ බව කිසිවක් මෙම කථාවේ යෝජනා නොකරයි. එම විශේෂ උදෑසනේ දියබිඳුව යුවඤ්ජයගේ දෘෂ්ටියට සිදු වූයේ සරලව ප්‍රසංගයකින් පමණි, ඔහුගේම බෑයා ඊට පසුව එය ඔහුට කුමක් කළේ ද යන්න නැරඹීමට සම්ප්‍රදායිකව ළඟින් සිටියේය. එතරම් බොහෝ දෙනෙක් ඇයි රැුඳී සිටියේ දැයි මෙම කථාව නොඅසයි, ඇවිදීම සහ විශ්වාසය එකට ඇති බැවින් එසේ නොකළ දෙදෙනාට විධිමත් වූ දේ පමණක් එය පෙන්වයි.