മഹാവതാർ ബാബാജി ഗുഹ

1861-ലെ ശരത്കാലത്ത്, ശ്യാമാചരൺ ലാഹിരി എന്ന വിനീതനായ സർക്കാർ കണക്കെഴുത്തുകാരൻ, ഇന്ന് ലാഹിരി മഹാശയൻ എന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ആൾ, ഹിമാലയത്തിലെ വിദൂര പോസ്റ്റായ റാണിഖേതിലേക്ക് നിയമിതനായി. ദുനാഗിരിയുടെ വനം നിറഞ്ഞ മലമുകളിലൂടെ അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ, ദ്രോംഗിരി പർവതത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്റെ പേര് വിളിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദം അദ്ദേഹം കേട്ടു. പൈൻ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം എവിടെയും കാണാനായില്ല.

ആ ശബ്ദത്തെ പിന്തുടർന്ന് കയറിച്ചെന്ന ലാഹിരി മഹാശയൻ ശാന്തമായ ഒരു പ്രകൃതിദത്ത ഗുഹയുടെ പ്രവേശനദ്വാരത്തിലെത്തി. അവിടെ അദ്ദേഹം തന്റെ മരണമില്ലാത്ത ഗുരുവായ മഹാവതാർ ബാബാജിയെ കണ്ടുമുട്ടി. ഒരു കൃപയുടെ സ്പർശനത്താൽ ബാബാജി ലാഹിരിയുടെ മുൻജന്മത്തിലെ ആത്മീയ സ്മരണ ഉണർത്തി. ആ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ വെച്ച് ബാബാജി അദ്ദേഹത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ, ഉന്നതമായ പ്രാണായാമ സാങ്കേതികവിദ്യയായ ക്രിയാ യോഗയിൽ ദീക്ഷ നൽകി. ലോകത്തിലേക്ക് മടങ്ങിച്ചെന്ന് ഈ മാർഗം സന്യാസിമാർക്ക് മാത്രം നീക്കിവെക്കാതെ, ആത്മാർത്ഥതയുള്ള ഗൃഹസ്ഥർക്കും സ്വതന്ത്രമായി പഠിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തോട് കൽപിച്ചു.

ഈ കൂടിക്കാഴ്ച പരമഹംസ യോഗാനന്ദന്റെ ‘ഒരു യോഗിയുടെ ആത്മകഥ’യിലെ 34-ാം അധ്യായത്തിന്റെ വിഷയമാണ്. ‘ഹിമാലയത്തിൽ ഒരു കൊട്ടാരം പ്രത്യക്ഷമാക്കുന്നു’ എന്നാണ് ആ അധ്യായത്തിന്റെ പേര്. ലാഹിരി മഹാശയന്റെ ദീക്ഷയുടെ ഭാഗമായി ബാബാജി ഈ സ്ഥലത്തുതന്നെ ഒരു സ്വർണ്ണക്കൊട്ടാരം പ്രത്യക്ഷമാക്കിയെന്ന് ആ അധ്യായം വിവരിക്കുന്നു. ഈ വിശദാംശം കാരണം, ഭക്തരുടെ മനസ്സിൽ ഈ ഗുഹ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ രേഖാമൂലമുള്ള വിവരണത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവാത്തതായി മാറി.

ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ അൽമോറ ജില്ലയിൽ, ദ്വാരാഹാട്ടിനടുത്തുള്ള കുകുചിന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ഏകദേശം നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് മിനിറ്റ് വനപാത നടന്നാൽ ഗുഹയിലെത്താം. ഈ കുന്നുകളിലാകെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന വിശാലമായ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിന്റെ ഹൃദയമാണിത്. ബാബാജിയുടെ കുന്നിൻചരുവിൽ സ്മൃതി ധ്യാൻ മന്ദിർ നിലകൊള്ളുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ക്രിയാ യോഗ സാധകരെ മൗന ധ്യാന പിൻവാങ്ങലുകൾക്കായി സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന ധ്യാനമണ്ഡപമാണിത്. താഴ്വരയെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു ഉയർന്ന കൊടുമുടിയിൽ ദുനാഗിരി വൈഷ്ണവി ക്ഷേത്രം നിലകൊള്ളുന്നു. വേദകാലം മുതൽ ഋഷിമാർ കുണ്ഡലിനി ധ്യാനം അഭ്യസിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന പുരാതന ശക്തി സങ്കേതമാണിത്. ദ്വാരാഹാട്ട് പട്ടണത്തിൽത്തന്നെ, ഇന്ത്യയിലെ യോഗോദ സത്സംഗ സൊസൈറ്റി സ്ഥാപിച്ച ദ്വാരാഹാട്ട് ധ്യാന കേന്ദ്രവുമുണ്ട്. ഈ പരമ്പര തുടർന്നുകൊണ്ടുപോകാൻ പരമഹംസ യോഗാനന്ദൻ സ്ഥാപിച്ച സംഘടനയാണത്.

ഈ ഹിമാലയ ഗുഹയിൽ പകർന്നുനൽകിയ സാധന, നട്ടെല്ലിലെ ചക്രങ്ങളിലൂടെ, സുഷുമ്‌ന നാഡിയിലൂടെ ആന്തരികോർജ്ജ സഞ്ചാരം വഴി ശ്വാസത്തെ നിശ്ചലമാക്കുകയും ഇന്ദ്രിയ ഉത്തേജനങ്ങളെ ശാന്തമാക്കുകയും ചെയ്ത് ആത്മീയ പരിണാമം ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ചുമക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥർക്ക്, ലൗകിക കർത്തവ്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ ശ്വാസരഹിതമായ നിർവികല്പ സമാധിയിലേക്ക് അടുക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കുമെന്നാണ് പാരമ്പര്യം വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഗുഹാമുഖത്ത് ബാബാജി ലാഹിരി മഹാശയന് നൽകിയ അതേ ഉപദേശമാണിത്. യോഗാനന്ദൻ തന്റെ ‘ഒരു യോഗിയുടെ ആത്മകഥ’യിൽ ഈ കഥ സ്വയം പറഞ്ഞതിലൂടെ ഈ സാധന ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തി. ഇന്നും മിക്ക സാധകരും ദുനാഗിരി ഗുഹയെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി അറിയുന്നത് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ്.

ഗുഹയിലും, വിശാലമായ ക്രിയാ യോഗ പരമ്പരയിലാകെയും, ഭക്തർ ഹിമാലയ ഗുരുവിനെ ആദരിച്ച് ഗുരു സ്തോത്രം ചൊല്ലുന്നു: അഖണ്ഡമണ്ഡലാകാരം, വ്യാപ്തം യേന ചരാചരം, തത്പദം ദർശിതം യേന, തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമഃ. ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ സൃഷ്ടികളുടെ മുഴുവൻ അഖണ്ഡ പ്രപഞ്ചത്തിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവികതയുടെ പരമോന്നത സ്ഥിതി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ശ്രേഷ്ഠ ഗുരുവിന് പ്രണാമം.

മിക്ക തീർത്ഥാടന ഭൂപ്രദേശങ്ങളും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ തങ്ങളുടെ പുണ്യഭൂമിശാസ്ത്രം ശേഖരിക്കുന്നു; പിന്നീടുള്ള തലമുറകളിലെ ഭക്തർ പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ ചേർക്കുന്നു. ദുനാഗിരി സങ്കേതം അതിന്റെ പുണ്യാർത്ഥത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം 1861-ലെ ഒരു ഉച്ചനേരത്തെ സംഭവത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളിൽ ഒതുക്കി. അന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഒരേയൊരു കണക്കെഴുത്തുകാരനെ ഒരേയൊരു മലഞ്ചരിവിലേക്ക് വിളിച്ചു. അതിനുശേഷം ആ ഗുഹയ്ക്കു ചുറ്റും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതെല്ലാം, അതിന്റെ ചുവട്ടിലെ ധ്യാനമണ്ഡപവും, യോഗാനന്ദന്റെ സൊസൈറ്റി പിന്നീട് സ്ഥാപിച്ച വിപുലമായ കേന്ദ്രശൃംഖലയും, സ്വതന്ത്രമായി വികസിച്ച് പിന്നീട് ഒരുമിച്ചുകൂട്ടിയതല്ല; ആ ഒറ്റ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ നിന്നാണ് അവ പുറത്തേക്ക് പ്രസരിക്കുന്നത്.

ബാബാജി ലാഹിരി മഹാശയനു നൽകിയ ഉപദേശത്തെ പല ക്ലാസിക്കൽ സന്ന്യാസ ഉപദേശങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത് അതിന്റെ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യ ശ്രോതാക്കളാണ്. ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ മുന്നോട്ട് പകർന്നുനൽകുന്നതിന് മുമ്പ് ബാബാജി അദ്ദേഹത്തോട് കണക്കെഴുത്തു പദവിയോ കുടുംബത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളോ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറഞ്ഞില്ല; ആ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ചുമക്കുന്ന ആത്മാർത്ഥതയുള്ള ഗൃഹസ്ഥർക്കുതന്നെ ഇത് പഠിപ്പിക്കണമെന്നാണ് കൽപിച്ചത്. സാധാരണ തൊഴിൽ ജീവിതത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ശ്വാസ സാധനയാണ് ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ മുഴുവൻ രൂപകൽപ്പന; അതിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. സ്വർണ്ണക്കൊട്ടാരമോ കുന്നിലെ ശബ്ദമോ എന്നപോലെ ഈ സ്ഥാപക ഉപദേശത്തെയും ഇത് നേരിട്ട് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു പുണ്യഗുഹ സാധാരണയായി, ഏതെങ്കിലും പുസ്തകം അതിനെ വിവരിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ, തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന പ്രാദേശിക ഓർമ്മയിലൂടെയാണ് തീർത്ഥാടകരെ ആകർഷിക്കുന്നത്. ദുനാഗിരിയിലെ ഗുഹ ഭക്തിഭൂമിശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ബാബാജി ചെയ്തതിനെക്കുറിച്ച് യോഗാനന്ദന്റെ സ്വന്തം രേഖാമൂലമുള്ള വിവരണത്തിലൂടെ, അവരിൽ മിക്കവരും അവിടെ യാത്ര ചെയ്യുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിന് ദശാബ്ദങ്ങൾ മുമ്പുതന്നെ അത് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വായനക്കാരിലെത്തി. പല ക്രിയാ യോഗികൾക്കും ‘ഒരു യോഗിയുടെ ആത്മകഥ’യിലെ ആ അധ്യായമാണ് ആദ്യം വരുന്നത്; കുകുചിനയിലേക്കും വനമൂടിയ മലമുകളിലേക്കുമുള്ള ശാരീരിക തീർത്ഥയാത്ര വളരെ പിന്നീടാണ് വരുന്നത്, വരാതെയുമിരിക്കാം. എഴുതപ്പെട്ട വാക്കും കല്ലുഗുഹയും ഒരേ തീർത്ഥയാത്രയുടെ രണ്ട് പകുതികളാണ്. അവ വെവ്വേറെ നടത്താം, പക്ഷേ ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനായി അവ ഒരിക്കലും ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.