नाभादासको 'भक्तमाल' र प्रियदासको टीकामा उल्लेख भएअनुसार, हनुमान चालीसाको रचना १६औँ शताब्दीमा गोस्वामी तुलसीदासको ४० दिने कारावासका क्रममा भएको थियो। लौकिक चमत्कार देखाउन अस्वीकार गर्दै केवल श्रीरामको शरणमा परेका सन्तले अवधी भाषामा ४० चौपाई रचे, जसले पवनपुत्र हनुमानको प्रत्यक्ष कृपा प्रकट गर्यो।
१. पावन परिचय र आध्यात्मिक सार
घरमा, मन्दिरमा र सत्सङ्गमा गाइने स्तोत्रहरूमध्ये श्री हनुमान चालीसाको स्थान अद्वितीय छ। यसमा दुई प्रारम्भिक दोहा, चालीस मधुर चौपाइ र एउटा अन्तिम प्रार्थनात्मक दोहा छन्। करोडौँ भक्तहरूका लागि यो आत्मिक सम्बल, अभय र सङ्कटमोचनको अक्षय स्रोत हो। निराशाविरुद्ध शक्ति, उथलपुथलमा स्पष्टता र भित्री भयबाट मुक्ति खोज्दै भक्तहरू यसको दैनिक पाठ गर्छन्।
यी चालीस चौपाइको पछाडि एउटा प्रेरक परम्परा छ। यो आडम्बरको चाहनामाथि आस्थाको (शरणागति) शान्त विजयको गाथा हो। महान् कवि-सन्त गोस्वामी तुलसीदासले यसलाई १६औँ शताब्दीमा रचेका थिए। परम्पराअनुसार यो चालीस दिनको कैदको अवधिमा प्रकट भयो। यो कुनै साहित्यिक प्रदर्शन थिएन। यो सङ्कटका गहिरा क्षणहरूमा पवनपुत्र हनुमानलाई पुकार्ने एउटा अनन्य आत्माको वाणी थियो।
२. ऐतिहासिक सन्दर्भ र प्रामाणिक ग्रन्थ परम्परा (१६औँ शताब्दीको काशी र अवध)
गोस्वामी तुलसीदासको युग उत्तर भारतीय भक्ति आन्दोलनको स्वर्णिम कालखण्ड थियो। उनको जन्मवर्षबारे परम्परामा भिन्नता छ, जुन सन् १५११ देखि १५३२ बीचको मानिन्छ। देहावसान सन् १६२३ मा भएको मानिन्छ। काशी (वाराणसी) मा गङ्गा तटमा उनले श्रीरामचरितमानस रचे। त्यसमा उनले श्रीरामको कथा संस्कृतबाट सरल र मधुर अवधीमा जन-जनको पहुँचमा ल्याए।
उनको जीवनका प्रारम्भिक अभिलेखहरू यी हुन्:
- •नाभादासको 'भक्तमाल' (लगभग सन् १६००) वैष्णव सन्तहरूको लगभग समकालीन चरित-सङ्ग्रह हो।
- •प्रियदासको 'भक्तिरसबोधिनी' टीका (सन् १७१२) ती सन्तहरूका चरित्रहरूको विस्तार गर्छ।
- •तुलसीदासका आफ्नै 'कवितावली' र 'विनय पत्रिका' मा शारीरिक कष्ट, लोक-सन्देह र भगवत्-कृपाबाट मुक्तिका आत्मानुभव पाइन्छन्।
चालीसाको रचनाको यो प्रसङ्ग पछिल्ला सन्त-चरित्र र लोक-परम्पराबाट आएको हो। चालीसाको पाठमा स्वयं यसको वर्णन छैन। त्यसैले यसलाई दस्तावेजी इतिहास होइन, परम्पराका रूपमा मात्र भन्नु उचित हुन्छ।
परम्पराअनुसार तुलसीदासको भक्तिको कीर्ति दिल्लीको राजदरबारसम्म पुग्यो र उनलाई राजधानीमा बोलाइयो। दरबारमा प्रायः चमत्कार देखाउने योगी र ज्योतिषीहरू रहन्थे। त्यसैले तुलसीदासलाई पनि आफ्नो दिव्यताको प्रमाणमा कुनै चमत्कार देखाउन भनियो।
३. सन्तको अटल निश्चय: ४० दिनको कैद र अनन्य शरणागति
सन्त तुलसीदासले हात जोडेर अत्यन्त विनम्रताका साथ उत्तर दिए:
“हामी त केवल श्री सीताराम जीका चरणका धूलो हौँ। हामी कुनै सिद्ध वा चमत्कारी पुरुष होइनौँ। साँचो चमत्कार केवल प्रभु श्रीरामको पावन नाम हो, जसले भवसागरबाट पार लगाउँछ।”
चमत्कार नदेखाएकाले सन्तलाई राजप्रासादको परिसरमा थुनेर राखियो। सन्त विचलित भएनन्, न उनले क्रोध गरे। उनले कारागृहको एकान्तलाई प्रभु-भजनको तपोवन बनाए। सबै सांसारिक आधार छुटेपछि उनले श्रीरामका परम दूत श्री हनुमान जी को ध्यान गरे।
चालीस दिनसम्म उनी प्रतिदिन एक-एक चौपाइ रचन्थे र अनन्य भावले हनुमान जीको स्तवन गर्थे। हनुमान जीको अपार बल, विनय, बुद्धि र रामनिष्ठाको गान हुन्थ्यो। चालीसौँ दिनमा चालीस चौपाइको यो दिव्य सुरक्षा-कवच पूरा भयो। आज हामी यसलाई श्री हनुमान चालीसाका रूपमा पूजिन्छौँ।
परम्परागत वृत्तान्त भन्छ कि चालीसौँ दिनमा सहस्रौँ बाँदर र लंगुरहरूको समूह राजप्रासादका परकोटा र उद्यानमा उर्लियो। उनीहरूले कसैलाई लेशमात्र हानि गरेनन्, तर दैनिक कार्यकलाप रोकियो। दरबारले यसलाई ईश्वरीय सङ्केत र सन्तको तपोबलको प्रभावका रूपमा लियो। तुलसीदासलाई ससम्मान मुक्त गरियो। काशी फर्केर उनले अस्सी नदीको नजिक प्रसिद्ध संकटमोचन हनुमान मन्दिर स्थापना गरे।
४. प्रमुख श्लोक र चौपाइको दर्शन
हनुमान चालीसाका दुई प्रमुख पङ्क्तिहरूले यो परम्परा र यसको आध्यात्मिक फललाई स्पष्ट पार्छन्।
मङ्गलाचरण दोहा:
श्रीगुरु चरन सरोज रज निज मनु मुकुरु सुधारि।
बरनउँ रघुबर बिमल जसु जो दायकु फल चारि॥
श्री गुरुदेवका चरण-कमलको धूलोले आफ्नो मनरूपी ऐनालाई निर्मल गरेर म श्री रघुनाथजीको त्यो निर्मल यशको वर्णन गर्छु, जसले धर्म, अर्थ, काम र मोक्ष, यी चारै फल दिन्छ।
फलश्रुति र सङ्कटमुक्ति (चौपाइ ३८):
जो सत बार पाठ कर कोई। छूटहि बंदि महा सुख होई॥
जो साधकले सय पटक यसको पाठ गर्छ, ऊ बन्धनबाट छुटकारा पाउँछ र महान् सुख प्राप्त गर्छ।
यहाँ 'छूटहि बंदि' शब्दले तुलसीदासको कारा-मुक्तिको परम्पराको सम्झना गराउँछ। साथै यसले साधकलाई भय, शोक र मानसिक बन्धनबाट मुक्तिको वचन दिन्छ।
५. पवित्र पारिभाषिक शब्दहरूको रहस्य
- •अवधी: कोशल देश (अयोध्या) को जनभाषा। तुलसीदासले यसलाई यसकारण रोजे कि साधारणभन्दा साधारण जनले पनि हृदयबाट प्रभुको गुणगान गर्न सकून्।
- •चौपाइ: भारतीय छन्दशास्त्रको सुमधुर मात्रिक छन्द, जसमा चार चरण हुन्छन् र प्रत्येक चरणमा १६ मात्रा हुन्छन्। यसको लयबद्धताले यसलाई कण्ठस्थ गर्न सजिलो बनाउँछ।
- •संकटमोचन: 'सङ्कट' (कठिनाइ, विपत्ति) र 'मोचन' (छुटाउने)। हनुमान जी भक्त र विपत्तिका बीच ढालका रूपमा उभिन्छन्।
- •शरणागति: आफ्ना सम्पूर्ण चिन्ता र अहंकारलाई ईश्वरका चरणमा समर्पित गर्ने भावना।
६. वर्तमान जीवनमा निरन्तरता
सोह्रौँ शताब्दीको यो रचना आज पनि प्रत्येक सनातनीको दैनिक जीवनमा बसेको छ।
- •मङ्गलवार र शनिवारको विशेष साधना: ऊर्जा र साहससँग जोडिएको मङ्गल तथा धैर्यसँग जोडिएको शनिका दिनहरूमा भक्तजनहरू ११, २१ वा १०८ पटक पाठ गर्छन्।
- •वाराणसीको संकटमोचन मन्दिर: परम्परा छ कि तुलसीदासले यसलाई त्यस स्थानमा बनाए जहाँ उनले हनुमान जीको दर्शन पाएका थिए। आज पनि यहाँ चालीसाको स्वर गुञ्जिरहन्छ।
- •अखण्ड पाठ र सुन्दरकाण्ड: घरप्रवेश, माङ्गलिक कार्य वा सङ्कटकालमा प्रायः चालीसाको पाठ गरिन्छ।
७. साधकका लागि व्यावहारिक सन्देश
हनुमान चालीसाको कथाले सिकाउँछ कि कठिन परिस्थितिमा पनि अटुट विश्वास हुन्छ भने बाह्य परिस्थितिहरूले साधकलाई पराजित गर्न सक्दैनन्।
नित्य पाठ गर्दा:
- 1.मनको ऐना सफा गर्नुहोस्: पाठअघि केही क्षण शान्त बसेर मनका चिन्ता प्रभुलाई सुम्पनुहोस्।
- 2.भावपूर्वक जप्नुहोस्: यो यान्त्रिक मन्त्र होइन, तुलसीदासको हृदयको पुकार हो। यसलाई प्रेम र विश्वासका साथ गाउनुहोस्।
- 3.अभयको अनुभव गर्नुहोस्: चौपाइ ३८ को स्मरण गर्दै विश्वास राख्नुहोस् कि सङ्कटमोचन हरेक क्षण तपाईंको रक्षा गर्दैछन्।
के तपाईं सम्पूर्ण चालीस चौपाइको पाठ गर्न चाहनुहुन्छ?
श्री हनुमान चालीसाका सम्पूर्ण श्लोक, भावार्थ र पाठका लागि यहाँ जानुहोस्
के तपाईं जान्नुहुन्छ?
Composed in Confinement
Tradition holds that Goswami Tulsidas composed the 40 chaupais over forty consecutive days of confinement in Delhi, completing one verse each day.
Choice of Awadhi Dialect
Rather than elite classical Sanskrit, Tulsidas chose Awadhi so that every householder, farmer, and child could sing and memorize the glory of Hanuman without linguistic barriers.
Early Records of His Life
Nabha Das wrote the Bhaktamal around 1600 CE, and Priyadas expanded it with devotional commentary in 1712 CE. The Delhi episode belongs to the later hagiographic and oral tradition.
The 'Chutahi Bandi' Promise
Chaupai 38 contains the words Chutahi Bandi ('released from bondage'), which tradition links to Tulsidas's own release and which spiritually promises freedom from inner fears to all chanters.
Founding of Sankat Mochan Temple
Tradition says that after returning to Varanasi, Tulsidas founded the Sankat Mochan Hanuman Temple near the Assi river, at the place where he had a vision of Hanuman.
Hanuman
तुलसीदासले रचेको मानिने हनुमानको द्रुत रक्षाको आह्वान गर्ने भक्ति स्तोत्र, जो साहस, बाधा हटाउन र कठिनाइबाट राहतका लागि पाठ गरिन्छ।
भगवान हनुमानको शक्ति, बुद्धि र रामप्रतिको भक्तिको स्तुतिमा गोस्वामी तुलसीदासद्वारा रचित तेइतालीस पदको अवधी स्तोत्र (दोहाले घेरिएका चालीस चौपाइ), हिम्मत र सुरक्षाका लागि पाठ गरिन्छ।
आठ श्लोकको सुरक्षात्मक स्तोत्र, जसले हनुमानलाई टाउकोदेखि खुट्टासम्म शरीरको रक्षा गर्न आह्वान गर्छ; यसले दीर्घायु, बल, बुद्धि र सुख दिने मानिन्छ।
श्री हनुमान अष्टोत्तर शतनामावली श्रीरामका अथक सेवक हनुमानजीका १०८ नामहरूको संकलन हो, जसलाई मंगलवार, शनिवार र हनुमान जयन्तीमा साहस र रक्षाका लागि जपिन्छ।
हिन्दु धर्म बाट थप
यस लेखमा हनुमानको जन्मको कथा बताइएको छ—अञ्जनाको तपस्या, वायुदेवको आशीर्वाद, बाल हनुमानले सूर्यलाई फल ठानेर उड्नु, र त्यसबाट प्राप्त श्राप तथा वरदानले उनको बाल्यकाल कसरी आकार दियो भन्ने विषय समेटिएको छ।
यस लेखमा रामायणको मूल कथा समेटिएको छ — राजा दशरथका छोरा रामको वनवास, सीताको अपहरण, हनुमानको भूमिका, रावणसँगको युद्ध र रामको विजयपछि अयोध्या फिर्ती।
पौराणिक परंपरा में अयोध्या, मथुरा, माया (हरिद्वार), काशी, कांची, अवंतिका (उज्जैन) और द्वारिका—ये सात पावन नगरियाँ सनातन धर्म में मुक्ति एवं परम शांति प्रदाता सप्त पुरी के रूप में वंदित हैं।
माधवीय 'शङ्कर दिग्विजय' अनुसार, आदि शङ्कराचार्यले बाल्यकालमा भिक्षा माग्ने क्रममा कनकधारा स्तोत्रको रचना गरेका थिए। एक विपन्न महिलाले आँसु खसाल्दै आफ्नो घरको अन्तिम सुकेको अमला दान गरिन्। त्यो निःस्वार्थ त्याग देखेर बालक शङ्करले महालक्ष्मीको २१ श्लोकमा स्तुति गर्दा त्यो झुपडीमा सुनका अमलाहरूको वर्षा भएको थियो।
ऋग्वेद (७.५९.१२) र शिवपुराणमा महर्षि मार्कण्डेयको प्रसंगबाट अमर बनेको महामृत्युञ्जय मन्त्र मृत्यु र भयमाथि विजय पाउने महामन्त्र हो। यमराजको पाशबाट बच्न १६ वर्षे मार्कण्डेयले शिवलिंगलाई अँगालो हालेर जपेको यो त्र्यम्बकं मन्त्रले शिवको शरण नै शाश्वत मुक्ति हो भन्ने देखाउँछ।
वाल्मीकि रामायणको उत्तरकाण्ड र शिवपुराणमा बताइएअनुसार, कैलाश पर्वतमुनि रावणको अहंकार चकनाचुर हुँदा शिव ताण्डव स्तोत्रको उत्पत्ति भएको थियो। पर्वत उठाउन खोज्दा शिवको औँलाको दबाबले हात च्यापिएपछि रावणले आफ्नै नसाको वीणा बनाएर गाएका १४ छन्दले महादेवलाई प्रसन्न तुल्याएका थिए।
