மாயை

சனாதன தர்மத்தின் புனித மரபுகளில், இருப்பின் இயல்பை விளக்கும் மிக ஆழமான கருத்துகளில் ஒன்றாக மாயை திகழ்கிறது. இல்லாத வெறும் மாயத்தோற்றம் என்பதிலிருந்து வெகு தொலைவில், மாயை என்பது பரம்பொருளான பிரம்மத்தின் இயங்கும், படைக்கும் சக்தியாகும். ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷதம், நான்காம் அத்தியாயம், பத்தாம் மந்திரம், மாயைக்கு அதன் ஆரம்பகால வெளிப்படையான சாஸ்திர விளக்கத்தை அளிக்கிறது: “மாயையே பிரகிருதி என்று அறிக; மாயையின் அதிபதி மகேஸ்வரன் என்று அறிக; இந்த முழு உலகமும் அவருடைய அங்கங்களான உயிர்களால் நிறைந்துள்ளது.” சிறந்த மாயாஜாலக்காரன் பார்வையாளர்களை வசீகரிக்கும் விரிவான காட்சியைப் படைப்பது போல, தெய்வீகம் மாயையின் மூலம் பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. காலம், இடம், காரண-காரிய தொடர்பு ஆகியவற்றைத் தோற்றுவிக்கும் பிரபஞ்சக் கொள்கை இதுவே; வடிவமற்றதும் எல்லையற்றதுமான பிரம்மத்தை நாம ரூபம் என்று அழைக்கப்படும் முடிவற்ற வண்ணங்களால் அது வண்ணமிடுகிறது. தீக்ஷை பெறாதவர்களுக்கு, இந்தக் காட்சி முழு உண்மையாகத் தோன்றுகிறது; எல்லாப் படைப்புகளுக்கும் அடியில் உள்ள ஒரே, மாறாத உண்மையை அது மறைத்து நிற்கிறது.

உபநிஷதம் மகேஸ்வரனை, அதாவது பெரும் பிரபுவை, இந்தப் படைப்பு சக்தியின் அதிபதியாகப் பெயரிடுவது குறிப்பிடத்தக்கது; அவர் பின்னர் சிவபெருமானின் ஒரு திருநாமமாக உணரப்பட்டார். இதனால், வேறுவிதமாகத் தோன்றக்கூடிய ஓர் அருவமான பிரபஞ்சக் கொள்கை, வழிபடப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வீக வடிவத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

மனித வாழ்வில், மாயை பெரும் மயக்குபவளாக வெளிப்பட்டு, தனிப்பட்ட ஆன்மாவை அல்லது ஜீவனை சம்சார சக்கரத்துடன் பிணைக்கிறது. மாயையின் காரணமாக, மனிதர்கள் தற்காலிகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் பொருள், அகங்காரம், புலனின்பம் ஆகியவற்றின் உலகை நிரந்தர உண்மையென்று தவறாக எண்ணுகின்றனர். நித்திய ஆன்மாவின் பொறிகள் என்ற தங்கள் தெய்வீகப் பாரம்பரியத்தை மறந்து, நிலையற்ற உடல், நொடிப்பொழுது உணர்ச்சிகள், நிலையில்லாத உடைமைகள் ஆகியவற்றுடன் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறோம். இந்த மறதி இயற்கையின் தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல; அது ஒரு தெய்வீக லீலை. ஆன்மா தனது ஆன்மீக உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து, புலன்களின் திரைக்கு அப்பாற்பட்ட உன்னத உண்மையை நாட வேண்டும் என்று அது அழைக்கிறது. இந்தப் பார்வையில், துன்பமும் வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட தண்டனை அல்ல; ஒருபோதும் இறுதியாக ஏற்கக்கூடாத ஒரு மறதியுடன் போராடும் ஆன்மாவின் இயல்பான உராய்வே அது.

வேதாந்த தத்துவம் மாயையை இரண்டு வேறுபட்டதும் ஆனால் ஒன்றையொன்று சார்ந்ததுமான செயல்களாக வகைப்படுத்துகிறது: அவித்யை, அறியாமை; வித்யை, ஞானம். அவித்யை ஆன்மாவைச் சிக்கல், பற்று, துன்பம் ஆகியவற்றிற்குள் கீழ்நோக்கி இழுத்து, அகங்காரத்தையும் தெய்வீகத்திலிருந்து பிரிந்திருப்பது என்ற மாயையையும் வலுப்படுத்துகிறது. மறுபுறம், பக்தி, தன்னலமற்ற சேவை, சாஸ்திர ஞானம் போன்ற உயர்த்தும் ஆன்மீக சக்திகளை வித்யை குறிக்கிறது; அவை சாதகரை மூலத்தை நோக்கித் திருப்புகின்றன.

ஆன்மீக ஒழுக்கம், நெறியான நடத்தை, குருவின் அருள் ஆகியவற்றின் மூலம் சாதகர் படிப்படியாக மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்; அவித்யையின் இருளைத் துளைத்து வித்யையின் ஒளி ஊடுருவ அனுமதிக்கிறார். எந்த ஒரு சக்தியும் திருப்திப்படுத்த வேண்டிய தனி தெய்வமாகவோ, வெல்ல வேண்டிய அரக்கனாகவோ கருதப்படுவதில்லை; இவை இரண்டும் பிரம்மத்தின் ஒரே சக்தியின் அம்சங்களாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. தன் சொந்த அறியாமையால் தான் என்னவென்பதை மறந்த ஆன்மாவைப் பிணைப்பதற்கும் விடுவிப்பதற்கும் அவை முறையே நோக்கம் கொண்டவை.

ஆதி சங்கராச்சாரியாரின் விவேகசூடாமணி, 67 மற்றும் 68ஆம் சுலோகங்கள், இந்தப் போதனையின் அத்வைத வேதாந்தத்தில் மிகவும் மேற்கோள் காட்டப்படும் சுருக்கத்தை அளிக்கின்றன: “பிரம்ம சத்யம் ஜகன் மித்யா, ஜீவோ பிரம்மைவ நாபரஃ”; அதாவது, பிரம்மமே மெய், உலகம் தோற்றமே, தனிப்பட்ட ஆன்மா பிரம்மத்தையன்றி வேறல்ல. சங்கரரின் உரை, இது உலகம் முற்றிலும் இல்லை என்ற கூற்றல்ல, மாறாக பிரம்மம் கொண்டுள்ள அதே நிபந்தனையற்ற வழியில் உலகம் இல்லை என்பதே என்று வலியுறுத்துகிறது. சாதாரண வாழ்க்கை நடைமுறையின் மட்டத்தில் உலகம் உண்மையானது; ஆனால் பரம உண்மையின் மட்டத்தில் அது பிரம்மத்திடமிருந்து இரவல் பெற்ற உண்மையையே முழுவதுமாகச் சார்ந்துள்ளது. அத்வைத உரையாசிரியர்கள் இதை மங்கிய ஒளியில் கயிற்றைப் பாம்பென்று தவறாகக் கருதும் பாரம்பரிய உவமையால் விளக்குகின்றனர். அந்தத் தவறு தூண்டும் அச்சம் ஓர் அனுபவமாக முற்றிலும் உண்மையானது; ஆயினும் பாம்பு அங்கே ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. புலனுணர்வைத் திருத்துவது கயிற்றை அழிப்பதில்லை; அதன்மேல் ஏற்றப்பட்ட தவறான அடையாளத்தையே நீக்குகிறது.

மாயைக்கு இரண்டு முதன்மைப் பிரபஞ்ச சக்திகள் உண்டு; அவற்றை பிற்கால அத்வைத உரையாசிரியர்கள் நுணுக்கமாக வேறுபடுத்தினர்: உண்மையை மறைக்கும் ஆவரண சக்தி, உலகின் மாயத்தோற்றத்தை உருவாக்கும் விக்ஷேப சக்தி. ஆவரணம் மட்டும் இருந்தால் சாதகர் வெற்று அறியாமையில் இருப்பார்; விக்ஷேபம் மட்டும் இருந்தால் மறைக்கப்பட வேண்டியது எதுவும் இருக்காது. இரண்டு சக்திகளும் இணைந்து செயல்படுகின்றன; பிரம்மத்தின் உண்மை இயல்பை மறைத்தபடியே, அதன் இடத்தில் நாம ரூபத்தின் முழு காட்சியையும் எழுப்புகின்றன. விக்ஷேப சக்தியைக் கையாளாமல் ஆவரண சக்தியை வலுவிழக்கச் செய்யும் சாதகர், ஏதோ ஒன்று மறைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை உணரலாம்; ஆனால் அதன் இடத்தில் என்ன வந்துள்ளது என்பதைத் தெளிவாகக் காணாமல் இருக்கலாம். அதனால்தான் அத்வைத சாதனை இரண்டு சக்திகளையும் ஒன்றாகக் கையாள்கிறது; எதையும் தனியாகப் போதுமானதாகக் கருதுவதில்லை.

மாயையைக் கடப்பது என்பது உலகை அழிப்பதல்ல; மாறாக, இரட்டைமையிலிருந்து அத்வைதம் எனும் இரட்டையற்ற நிலைக்கு உணர்வை மாற்றுவதாகும். ஞானி பொருட்கள் இல்லாத உலகைக் காண்பதில்லை; ஒவ்வொரு பொருளின் வழியாகவும் ஒளிரும் பிரம்மத்தையே காண்கிறார், பிரபஞ்சமும் தனிமனிதனும் இறுதியில் ஒன்றே என்பதை அறிகிறார். இந்த உணர்தல் அன்றாட உலகை மாயையின் சிறையிலிருந்து தெய்வீகத்தின் கோவிலாக மாற்றுகிறது. மாயையைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம், சாதகர் உலக வாழ்வின் கொந்தளிக்கும் அலைகளை கருணையுடனும் பற்றின்மையுடனும் அசையாத பக்தியுடனும் கடக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்; இறுதியில் முடிவற்ற உணர்வின் கடலுக்குள் மீண்டும் கலக்கிறார். அதனால்தான், மோட்சம் என்ற விடுதலைக்கு வேறொரு உலகிற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை, காணும் உலகை அழிக்க வேண்டியதுமில்லை என்று அத்வைத ஆசிரியர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். உலகம் எப்போதும் இருந்த விதமாக, அதாவது பிரம்மம் பன்மையாகத் தோன்றுவதாக, அது ஒருபோதும் மறைத்ததாகத் தோன்றிய ஒரே உண்மையிலிருந்து பிரிக்கப்படாததாக இறுதியில் காணப்பட வேண்டும் என்பதே தேவை.