ဂရဟိတဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် သင်္ကန်းအပေါ် မကျေနပ်လာပြီး စွန့်ခွာခဲ့သော အိမ်ထောင်ဘဝကို အမှတ်ရလာသည့် ရဟန်းတစ်ပါးကို ရည်ညွှန်း၍ ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘဝကို အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် အမှန်တကယ် မည်သို့ ပေါ်လွင်သည်ကို ပြသရန် အလွန်ရှေးကာလ၏ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ထိုရှေးကာလ ဗာရာဏသီမြို့အနီးရှိ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ၌ ဘုရားအလောင်းသည် ထူးခြားစွာ ဉာဏ်ကောင်းသော မျောက်တစ်ကောင်အဖြစ် ငြိမ်းချမ်းသော အုပ်စုတစ်စုကို ခေါင်းဆောင်နေထိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် တောသားတစ်ဦးက ကွန်ဖြင့် ဖမ်းမိပြီး ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးထံ အံ့ဩဖွယ်အရာအဖြစ် ဆက်သလိုက်သည်။ မင်းကြီးသည် ဤဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး နူးညံ့သော သတ္တဝါကို စိတ်ဝင်စားလာကာ လများစွာ နန်းတော်အနီးတွင် ထားရှိ၍ ဝန်ကြီးများနှင့် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းများကြားတွင် နေထိုင်စေခဲ့သည်။

လူ့ရေးရာ၏ အလယ်ဗဟိုနားတွင် ထိုမျှ နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရာတွင် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုလောကနှင့် မပိုင်ဆိုင်သောကြောင့်သာ ရရှိသည့် ကြည်လင်သော အမြင်ဖြင့် အရာခပ်သိမ်းကို လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းအရာရှိများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြုံးရယ်ကြပြီး လျှို့ဝှက်စွာ အချင်းချင်း ကြံစည်နေကြသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ လူတစ်ဦး၏ တစ်သက်တာတွင် သုံးစွဲနိုင်သည်ထက် အဆများစွာ ပိုသော ဥစ္စာများ စုဆောင်းခံရသည်ကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတို့၏ ပြုလုပ်ပြောဆိုမှုအားလုံးကို စိုးမိုးထားဟန်ရှိသော “ငါ့ဥစ္စာ” ဟူသည့် မငြိမ်သက်သော တောင်းဆိုမှုကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ မင်းကြီးသည် တောရိုင်းသတ္တဝါကို အကျဉ်းချထားခြင်းသည် မည်မျှ ချစ်ခင်ခဲ့ပါစေ၊ ထိုက်တန်ခြင်း မရှိတော့ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကုသိုလ်ရရှိစေရန် မင်းကြီးသည် တောသားများအား မျောက်ကို ဟိမဝန္တာ တောရှိ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ပြန်ဆောင်ယူ၍ မိမိ၏ အမျိုးအနွယ်များကြားတွင် ထပ်မံ လွတ်ပေးစေခဲ့သည်။

မျောက်တို့သည် ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲအဖြစ် စုရုံးကြသည်။ ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် လျှောက်သော လူတို့၏ ကျောက်မြို့ကြီးအကြောင်း စိတ်ဝင်စားသည့် အကြီးအကဲမျောက်များက လူတို့၏ နည်းလမ်း ပညာနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ပြောပြရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ဘုရားအလောင်းသည် အစပိုင်းတွင် လူတို့၏ ဓလေ့များကို ပြန်ပြောရန် မသင့်တော်ဟု ဆိုကာ မေးခွန်းကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် အုပ်စုက ကိစ္စကို မလွှတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြရန် သဘောတူသည်အထိ မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းသည် ပထမဦးစွာ မိမိမြင်ခဲ့ရသော ပိုင်ဆိုင်လိုသည့် မပြတ်ဆာလောင်မှုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ လူတို့သည် ဤရွှေ၊ ဤငွေ၊ ဤအိမ်သည် ကိုယ်တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်စွာ ပြောဆိုရင်း နေ့ရက်များကို ဖြုန်းတီးနေကြသည်။ စားနိုင်သုံးနိုင်ထက် အဆများစွာ စုဆောင်းထားကြပြီး မြေတစ်လက်မစီအတွက်ပင် ရန်ဖြစ်ရန် အကြောင်းရှာနေကြသည်။ ထိုအချက်ကို အုပ်စုက လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ စိုးရိမ်ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း စုဆောင်းခြင်းနှင့် မနာလိုမှုသည် မျောက်တို့ နားလည်သော လိုအပ်ချက်များ၏ သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အုပ်စုအတွက် နောက်ဆုံးတွင် ခံနိုင်ရည်မရှိဖြစ်ခဲ့သည်မှာ နောက်ထပ် ရှုမြင်ချက်တစ်ခုတည်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားအလောင်း မြင်ခဲ့ရသော လူ့အိမ်ထောင်တိုင်းကို အရှင်သခင်တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ဘဲ နှစ်ဦးက ထိန်းသိမ်းထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနှစ်ဦးထဲမှ ဒုတိယသခင်သည် မျောက်တို့က လူဟု တွေးသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ထားသော မုတ်ဆိတ်ရှိသည့် ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် တစ်ညီတစ်ညွတ်မျှ မတူချေ။ ဒုတိယသခင်၏ မရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြရန် စတင်သမျှသည် နားထောင်သူတို့ နားလည်နိုင်သည်ထက် ပိုလွန်နေခဲ့သည်။ အသက်ကြီးသော မျောက်များက လက်ဖဝါးဖြင့် နားကို ပိတ်ကာ ရပ်ရန် တောင်းပန်ကြသည်။ ထိုသို့ ဖော်ပြသော အသံသည်ပင် မိမိတို့၏ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါက ညစ်ညမ်းစေမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

အုပ်စုသည် နောက်စကားတစ်ခွန်းမျှ မနားထောင်ရဲဘဲ တောင်တန်းများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကွဲထွက်သွားကြသည်။ ဘုရားအလောင်းကို အတင်းအကျပ် တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သော ကျောက်ဆောင်ကို “ကဲ့ရဲ့ကျောက်” ဟု ခေါ်ဆိုလာခဲ့ပြီး ပါဠိအမည်မှာ ဂရဟိတပိဋ္ဌိပါသာဏ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လူ့ဘဝ၏ ထူးဆန်းလွန်းသော အကြောင်းအရာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်သားခံရသည်။ ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်တော်အမှတ် ၂၁၉ သည် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဤပုံစံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အိမ်ထောင်ဘဝအပေါ် စိတ်ကူးယဉ်စတင်လာသော ရဟန်းတစ်ပါးအား ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုဘဝသည် အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် အတွင်းမှ ကြည့်ခဲ့သည်ထက် သိသိသာသာ ဆွဲဆောင်မှု နည်းနေသည်။

အုပ်စု၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ထူးဆန်းမှုကို စိုးရိမ်ဖွယ်အဆင့်မှ မခံနိုင်သောအဆင့်သို့ ရောက်သည်အထိ မည်မျှ လက်ခံနိုင်သည်ကို ပြသသည်။ လောဘသည် အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း မျောက်တို့ ကိုယ်တိုင်၏ ဘဝတွင် နားလည်ပြီးသား ဆာလောင်မှုနှင့် တွယ်တာမှု၏ ရိပ်မိနိုင်သော ပိုလွန်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် မျောက်တို့ကို စိတ်ရှုပ်စေသော်လည်း သတ္တဝါတို့ မည်သို့ပြုမူသည်ကို ၎င်းတို့ နားလည်ထားသော အရာကို မပြောင်းလဲစေခဲ့ပေ။ လူ့အိမ်ထောင်ဆိုင်ရာ အသေးစိတ်ကမူ ထိုသို့ ခိုကိုးရာ မရှိပေ။ ၎င်းသည် အုပ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံတွင် တူညီသော အရာ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိသော စနစ်တစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရင်းနှီးသော အရာ၏ ပိုကြီးသော ပုံစံမဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့ ရှုမြင်နိုင်သော ဘောင်အပြင်ဘက်ရှိ အရာနှင့် တကယ် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ နားလည်ခြင်းထက် ဆုတ်ခွာခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူသော ရဟန်းသည် ဤကွာဟချက်၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ စွန့်ခွာပြီးသော ဘဝ၏ အတွင်းမှ တစ်ချိန်က သိခဲ့ဖူးပြီး ယခု လွမ်းဆွတ်လာသော အိမ်ထောင်ဘဝကို ပြန်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မျောက်များသည် လူ့ဘဝကို တစ်ခါမျှ မနေခဲ့ဖူးသောကြောင့် ထိုဘဝ၏ အခြေခံပုံစံသည် ပြင်ပမှ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ရဟန်း၏ အန္တရာယ်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက ထိုဘဝကို ကိုယ်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဝေးကွာသော အမြင်မှ ဘုရားအလောင်း၏ ဖုံးကွယ်မှု မရှိသော ဖော်ပြချက်က ထိုဘဝ၏ အပိုင်းအချို့ကို နားထောင်ရန် မတန်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်ကို မေ့သွားမည့် အန္တရာယ် ရှိသည်။