မဟာဓမ္မပါလဇာတ် - ငယ်ရွယ်စဉ် သေဆုံးခြင်းမရှိသော တရားစောင့်သော အမျိုး

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ မိမိ၏ ဖခင် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားမဖြစ်မီ ဒုက္ကရစရိယာ ကျင့်ကြံနေစဉ်၊ ဥရုဝေလာ၌ ပြင်းထန်စွာ အစာငတ်ခံသည်ဟု သတင်းပျံ့နှံ့သောအခါ၊ နတ်အချို့က ကပိလဝတ္ထုသို့ ရောက်လာပြီး သားတော် အစာငတ်၍ သေဆုံးပြီဟု သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးအား ပြောကြားခဲ့သည်။ မင်းကြီးက ၎င်းကို လုံးဝ မယုံဘဲ၊ ဘောဓိပင်ရင်း၌ ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်အထိ မသေနိုင်ဟု ဆိုခဲ့ပြီး၊ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ဖခင်သည် အသေသတင်းမှားရှေ့တွင် ဤမျှ မလှုပ်မယှက်သော ယုံကြည်ချက် ထားခဲ့ခြင်း ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း ရဟန်းတော်များကို ပြသရန်၊ ပါဠိတော် ဒသကနိပါတ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၄၇ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသော ရှေးဘဝဇာတ်ကို ဤသို့ ပြောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ဓမ္မပါလရွာသည် ရွာသူကြီးဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏ အိမ်ရှင်၏ အမည်ကြောင့် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်ရှင်သည် ကုသိုလ်ကံ ဆယ်ပါးလမ်းကြောင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသဖြင့်၊ မိမိ၏ သားနှင့် ခွဲခြားရန် “မဟာဓမ္မပါလ” — “ကြီးသော ဓမ္မပါလ” — ဟု ဂုဏ်ထူးပြုခဲ့ရသည်။ သားမှာ အမည်တူဖြစ်ပြီး “ဓမ္မပါလကုမာရ” — “ငယ်သော ဓမ္မပါလ” — ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဖခင်နှင့် သားသည် မျိုးဆက်တစ်ခုခြားကာ အမည်တူကို ဝေမျှသော လူနှစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ အိမ်ရှင် မဟာဓမ္မပါလ နှင့် ဘုရားလောင်း ဖြစ်သော သူ့သား ဓမ္မပါလကုမာရ တို့ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်သည် အသက် ၁၆ နှစ် ရောက်သောအခါ၊ မဟာဓမ္မပါလက သူ့ကို ကျော်ကြားသော တက္ကသိုလ်ပြည် ဆရာကြီးထံ ပညာ အနုပညာ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်အောင် ပို့ထားသည်။ ဓမ္မပါလကုမာရသည် ပညာတွင်သာမက သီလ၊ နှိမ့်ချမှု၊ ကရုဏာ တို့၌ပါ ထူးချွန်၍ မကြာမီ ဆရာ၏ တပည့်ငါးရာတွင် ထိပ်တန်း ဖြစ်လာသည်။

တစ်နေ့ ဆရာကြီး၏ ကိုယ်တော်သားသည် ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသည်။ တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးခြင်း ဖြစ်ကြသည်။ တပည့်များနှင့် မိသားစုများက ဆံပင်ကို ဆွဲ၍ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ကြသည်။ ဓမ္မပါလကုမာရကတော့ တစ်ဦးတည်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တစ်စက်မျှ မငိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ညှိုးငယ်ခြင်းကို ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောင်းဖော်များက ငြိမ်သက်မှုအကြောင်း မေးမြန်းသောအခါ သူက ရိုးရိုးဖြင့် ဖြေသည်။ “ပြုပြင်ထားသော အရာအားလုံး မတည်မြဲပါ။ သို့သော် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူ အချိန်မတန်မီ သေဆုံးရခြင်းသည် တကယ်ပင် ထူးခြားပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုတွင်၊ မပြတ်စဲ မျိုးဆက်များအတွင်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် သေဆုံးသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပါ။ အသက်ရှည်စွာ အိုမင်းရင့်ရော်သော အရွယ်အထိ နေထိုင်ပြီးမှ သေဆုံးကြပါသည်။”

ဤအကြောင်းကို ဆရာကြီးအား အကြောင်းကြားသောအခါ သူ အံ့ဩလေ၏။ “လောက၌ မည်သည့်နေရာမဆို ထိုသို့သော မိသားစု ရှိပြီး သေခြင်းတရားသည် ငယ်ရွယ်သူများကို ဘယ်တော့မှ မခေါ်ယူနိုင်ခဲ့ပါက၊ ထိုအရာသည် ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရှားပါးဆုံး အံ့ဖွယ်ဖြစ်မည်။ ငါ ကိုယ်တိုင် သွား၍ စမ်းသပ်ရပေမည်။” သူသည် နွား၏ ခြောက်သွေ့သော အရိုးများကို ဆေးကြောပြီး ရနံ့ကောင်းများ သုတ်လိမ်းကာ၊ အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးပြီး၊ ကောင်းမွန်သော သေတ္တာတစ်ခုအတွင်း ထည့်စေသည်။ ထို့နောက် အမှုထမ်းတစ်ဦးနှင့်အတူ ဓမ္မပါလရွာသို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

မဟာဓမ္မပါလက ဆရာကြီးကို ဧည့်ဝတ်အပြည့်ဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ဆရာကြီးက ဟန်ဆောင်ထားသော မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး၊ လေးနက်စွာ ကြေညာသည်။ “အိမ်ရှင်ကြီး၊ သင့်သား ဓမ္မပါလသည် တက္ကသိုလ်ပြည်၌ အကောင်းဆုံး ပညာရှိ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကုသမရနိုင်သော ရောဂါက သူ့ကို ဖိစီးခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ လက်ထဲ၌ပင် သေဆုံးခဲ့ပါသည်။ ဤသေတ္တာထဲတွင် သူ၏ အရိုးများ ရှိသည်။ နောက်ဆုံး ကိစ္စများ ပြုလုပ်နိုင်ရန် ယူဆောင်လာခဲ့ပါသည်။”

မဟာဓမ္မပါလသည် မငိုခဲ့ပါ။ ထို့အစား လက်ခုပ်တီးပြီး အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောခဲ့သည်။ “ရိုသေလေးစားအပ်သော ဆရာကြီး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဤအရိုးများသည် ကျွန်ုပ်၏ သား၏ အရိုးများ မဟုတ်ပါ — နွား၊ ခွေး၊ သို့မဟုတ် တစ်ဦးဦး၏ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဓမ္မပါလ၏ အရိုးများ မဟုတ်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးနွယ်တွင် ခုနစ်ဆက်မျိုးလုံး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မသေဆုံးခဲ့ကြပါ။ ကျွန်ုပ်၏ သားသည်လည်း ပထမဆုံး ဖြစ်မည်မဟုတ်ပါ။”

ဤလုံးဝ မလှုပ်မယှက် ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အံ့ဩသွားသော ဆရာကြီးက၊ ဤမိသားစု၏ ငယ်ရွယ်သူများကို သေခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးသည့် မန္တန် သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ထားသော ဓလေ့က အဘယ်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ မဟာဓမ္မပါလက ဤဇာတ်တော်၏ အမည်ကို ပေးခဲ့သော ဂုဏ်ပုဒ်များဖြင့် ဖြေကြားသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် မန္တန်ဂါထာ သို့မဟုတ် ပြုစားမှုကို မကျင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တရား၌သာ တည်ရှိပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ကို မသတ်ပါ၊ မပေးဘဲ ယူခြင်းကို မပြုပါ၊ မုသားမပြောပါ၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၌ မှားယွင်းခြင်း မပြုပါ၊ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေသော အရက်ကို မသောက်ပါ။ ဆင်းရဲသူများကို ပေးလှူပါသည်၊ ရဟန်းတော်များကို ရိုသေပါသည်၊ မိဘများကို ထောက်ပံ့ပါသည်၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မေတ္တာထားပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျွန်များ၊ အလုပ်သမားများပင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဤငါးပါးသီလကို စောင့်ထိန်းကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် တရားက ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးပြီး၊ ကြီးမားသော ထီးက မိုးရွာသွန်းမှုကို ကာကွယ်သည့်နည်းတူ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ ဆိုထားသည်။ ဓမ္မော ဟဝေ ရက္ခတိ ဓမ္မစာရီ — တရားကျင့်သူကို တရားကိုယ်တိုင်က စောင့်ရှောက်သည်။”

ကြည်ညိုမှုဖြင့် ဆရာကြီးသည် မဟာဓမ္မပါလ၏ ရှေ့တွင် ရှိခိုးပြီး၊ နွားရိုးများကို ပြရန် သေတ္တာကို ဖွင့်ကာ၊ ဤအရာအားလုံးသည် စမ်းသပ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဓမ္မပါလကုမာရ အသက်ရှင်ပြီး ကျန်းမာနေကြောင်း သိရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ပြီး၊ တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ တပည့်များအား သီလ၏ ကာကွယ်နိုင်သော စွမ်းအားကို သင်ကြားခဲ့သည်။

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာ ဘုရားရှင်သည် ဘဝများကို ဖော်ထုတ်တော်မူသည်။ မလှုပ်မယှက်သော ယုံကြည်ချက်ရှိသော ဖခင် မဟာဓမ္မပါလသည် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီးသည် ရှင်သာရိပုတ္တရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ငိုကြွေးခြင်းမရှိသော သား ဓမ္မပါလကုမာရသည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤတရားကို ကြားနာရသောအခါ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးသည် အနာဂါမ်ဖိုလ် (ပြန်မလာသော ဖိုလ်) ၌ တည်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ မွေးစားမိခင် မဟာပဇာပတိ ဂေါတမီသည် သောတာပန်ဖိုလ် (ရေစီးဝင်ဖိုလ်) ၌ တည်ခဲ့သည်။