သုခဝိဟာရီဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းအကြီးဖြစ်သော ဘဒ္ဒိယသည် ရှေးက ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရဟန်းဝတ်ကာ အရဟန္တဖြစ်သည် (အစောပိုင်း ဗုဒ္ဓဝါဒတွင် လွတ်မြောက်မှု၏ နောက်ဆုံးအဆင့်)။ သူသည် တောအုပ်များနှင့် သဲကန္တာရများတွင် “အို ချမ်းသာခြင်း၊ အို ချမ်းသာခြင်း” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်ကာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အသံကို ကြားသော အခြားရဟန်းများက ဘဒ္ဒိယသည် ရရှိထားသော ချမ်းသာမှုကို ကြွားဝါနေသည်ဟု ယုံကြည်ကာ ဘုရားရှင်အား တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ရရှိမှုကို အကြားအမြင်ရှိသူတိုင်း ချီးမွမ်းစေရန် ကြေညာနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

ဘုရားရှင်က ရဟန်းများအား ဘဒ္ဒိယ၏ အော်ခေါ်သံသည် ကြွားဝါခြင်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ၎င်းသည် ရှေးက ဘုရင်အဖြစ် ပြသခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခြင်းကိုသာ ဖြစ်ပြီး ယခု ထိတ်လန့်မှုကိုယ်တိုင် ကျဆင်းသွားသောအခါ ဖွင့်ချိုးထွက်လာသော ကြေနပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘဒ္ဒိယတွင် ဘုရင်၏ စိုးရိမ်မှုနှင့် ရဟန်း၏ ငြိမ်သက်မှုကြား ဤဆန့်ကျင်ချက် တူညီစွာ ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် အလွန်ရှေးကာလ၏ ဇာတ်ဝတ္ထုဖြစ်သော သုခဝိဟာရီဇာတက၊ ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတက အမှတ် ၁၀ ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ထိုရှေးကာလ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံစဉ် ဗောဓိသတ် (ရှေးဘဝ၌ ဖြစ်လာမည့် ဘုရားရှင်) သည် ချမ်းသာသော ဗြဟ္မဏမိသားစုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်ကာ ဟိမဝန္တာတွင် ရသေ့ဆရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ တပည့် ငါးရာ ပါဝင်သော အဖွဲ့အစည်းကို ငြိမ်သက်သော စည်းကမ်းဖြင့် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

မိုးရွာသည့်အတွက် တောင်ကြားလမ်းများ မသွားနိုင်တော့သောအခါ ဗောဓိသတ်နှင့် တပည့်များသည် ဆွမ်းခံရန် ဗာရာဏသီသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ထိုဆရာကြီးကို ဧည့်ခံရန် ဝမ်းမြောက်သော ဘုရင်က မိုးရာသီကို နန်းတော်ဥယျာဉ်တွင် သီတင်းသုံးရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးသောအခါ ဗောဓိသတ်သည် တပည့်ငါးရာကို ၎င်း၏ အကြီးဆုံးတပည့်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအကြီးဆုံးတပည့်မှာ ရဟန်းဝတ်မပြုမီ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ထိုအကြီးဆုံးတပည့်သည် ဟောင်းသော ဆရာကို ကြည့်ရှုရန် တောင်ပေါ်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်တွင် ဆရာကို တွေ့ရှိသောအခါ ဆရာ့ဘေးတွင် အိပ်ရာခင်းပေါ်သို့ သက်သာစွာ လှဲချလိုက်ပြီး ယခု မည်မျှ ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်ငြိမ်သက်နေကြောင်း ကိုယ့်ဘာသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီ ဘုရင် ဥယျာဉ်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာပြီး ဗောဓိသတ်အား မိမိ၏ ကြိုဆိုမှုကို ပြုလိုသည်။ အကြီးဆုံးတပည့် နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုဘဲ လှဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုရင်သည် ရိုးရှင်းသော ပျင်းရိခြင်းဟု ထင်မြင်ပြီး စိတ်ဆိုးသွားသည်။ ၎င်းက ရဟန်းသည် မိမိ၏ ဘုရင်ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ရပ်နေစဉ် ဤမျှ ကျေနပ်စွာ လှဲလျောင်းနိုင်သည်မှာ အလွန် ကျေနပ်နေသည်ဖြစ်ရမည်ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်က ဘုရင်အား သူ၏ စီရင်ချက်သည် အကြောင်းအရာကို လုံးဝ မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဤတပည့်သည် ယခု ဧည့်သည် ဘုရင်ကဲ့သို့ပင် ရှေးက ဘုရင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ခံတပ်ကျောက်နံရံများအတွင်း လက်နက်ကိုင်စောင့်ရှောက်သူများဖြင့် နေ့ညမခွဲ ဝန်းရံခံရကာ သစ္စာဖောက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း၊ လုပ်ကြံခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် တစ်ခါမျှ ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ယခု ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိဘဲ၊ ကာကွယ်စရာ မရှိသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ အိပ်စက်ပြီး တပ်မက်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ရွတ်ဆိုနေသော ချမ်းသာမှုသည် ပျင်းရိခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ဘုရင်ဘဝအတွက် ထမ်းပိုးခဲ့ရသော ဝန်ကို နောက်ဆုံး ချလိုက်နိုင်သောသူ၏ ရိုးရှင်းသော သက်သာမှု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ဗောဓိသတ်က ဤဇာတက ကို အမှတ်ရစေသော ကဗျာကို ဟောကြားသည်။ အခြားသူများက စောင့်ရှောက်ခြင်း မခံရဘဲ၊ ကာမဂုဏ်ကို တပ်မက်ခြင်း မရှိသူသည် အဆင့်အတန်း မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သက်သာစွာ နေထိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ မည်သည့် ဘဝကမျှ အမှန်တကယ် နားနိုင်ခြင်းကို ဆုံးဖြတ်သည်မှာ ပလ္လင်မရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းကို စောင့်ရှောက်သော တပ်မက်မှုနှင့် ထိုတပ်မက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုသာ ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဘဒ္ဒိယ၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို ကြွားဝါမှုဟု နားလည်ခဲ့သော ရဟန်းများအား ဇာတ်ဝတ္ထုရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ညွှန်ပြ၍ နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ဥယျာဉ်တွင် သက်သာစွာ လှဲလျောင်းနေသော အကြီးဆုံးတပည့်သည် ရှေးက ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘဒ္ဒိယ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ချမ်းသာမှုကို ဘုရင်အား ရှင်းပြခဲ့သော ဗြဟ္မဏ ရသေ့သည် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထု၏ ဘောင်ဇာတ်နှင့် ၎င်းဖော်ပြသော အတိတ်ဘဝ နှစ်ခုစလုံးတွင် နားလည်မှုလွဲမှားမှု ပုံစံ အတိအကျ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည် အံ့သြဖွယ် အသေးစိတ်ဖြစ်သည်။ ရှေးဇာတ်ဝတ္ထုတွင် ဘုရင်တစ်ပါးက ယခင်ဘုရင်တစ်ပါး၏ ချမ်းသာမှုကို ပျင်းရိခြင်းဟု မှားယွင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ဘဒ္ဒိယ၏ ကာလတွင် ရဟန်းညီအစ်ကိုများက ၎င်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို ကိုယ်ချီးမွမ်းခြင်းဟု မှားယွင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အမှားသည် အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို ပြင်ပအသွင်အပြင်ဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မြင်သာသော ကျေနပ်မှုကို ပျင်းရိခြင်း သို့မဟုတ် မာန်ဟု ယူဆခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကြိုးပမ်းအလုပ်ဖြင့် ရရှိသော ရိုးရှင်းသော သက်သာမှုဟု မယူဆခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်ဝတ္ထုကို ရဟန်းဝတ်ဆိုင်ရာ ဇာတ်ဝတ္ထုများကြားတွင် ထူးခြားစေသည်မှာ ဖော်ပြထားသော ချမ်းသာမှုသည် အကျင့်ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ရရှိသော ပျော်ရွှင်မှုအသစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝန်ပိစေသော ဟောင်းသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟောင်းသော ဘုရင်၏ ချမ်းသာမှုသည် မိမိ မလုပ်ရတော့သည့်အရာများ၏ ပြည့်စုံမှုဖြစ်သည်။ စောင့်ရန် တပ်သားမရှိ၊ ကာကွယ်ရန် သစ္စာဖောက်မှု မရှိ၊ အန္တရာယ်များကို တွက်ချက်ရန် အိပ်မပျော်သော ညများ မရှိ။ ဤဇာတက၏ တိတ်ဆိတ်သော ထောက်ပြချက်မှာ ရိုးရိုးသားသား လူ့ဘဝ၏ ပင်ပန်းသော ကြိုးပမ်းမှုအများစုသည် ဘုရင် ဖြစ်စေ မဖြစ်စေ ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် အနေအထားများကို ကာကွယ်ရာတွင် ကုန်ဆုံးပြီး၊ ၎င်းတို့ကို လွှတ်ချပြီးသောအခါ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် မခွဲခြားနိုင်သော ပေါ့ပါးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်ဟု ဖြစ်သည်။