တိပလ္လတ္ထဇာတ် - သေဟန်ဆောင်၍ လွတ်မြောက်သော သမင်ငယ်

ကောသမ္ဗီအနီးရှိ ဗဒရိကာကျောင်း၌ ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းများသည် ဧည့်သည်များနှင့် ဂိုဏ်းဝင် ဒကာများကို လက်ခံရာ တရားနာခန်းမတွင် ဂိုဏ်းဝင် ဒကာများနှင့်အတူ အသံဆူညံစွာ အိပ်စက်နေကြသောကြောင့် စည်းကမ်းအသစ် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ သာမဏေများနှင့်အတူ နေထိုင်သော ရဟန်းမည်သူမဆို ဝန်ခံရမည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်သူ ဖြစ်မည်။ ရာဟုလာကို ကိုယ်ပိုင်နေရာ ရှာရန် ရဟန်းများက ပြောသောအခါ သူသည် ခမည်းတော်ထံ သို့မဟုတ် အကြီးတန်းဆရာထံ ခွင့်လွှတ်ချက် မတောင်းခဲ့ပေ။ ထိုအစား ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်သာခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။ ပန်းများနှင့် ဆီမီးများဖြင့် မွှေးကြိုင်စေထားသော ရိုးရှင်းသည့် နေရာတွင် အိပ်စက်ပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးလိုခဲ့ပေ။

အရုဏ်မတက်မီ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် သားတော်သည် ထိုရိုးရှင်းသော နေရာတွင် အိပ်စက်နေသည်ကို တွေ့ရှိသည်။ အကြောင်းကို သိရှိသောအခါ ရဟန်းအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေ၍ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်သားတော်ကိုပင် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ရသည်ကို မည်သို့ ပြုနိုင်ခဲ့သနည်းဟု ရိုးရှင်းစွာ မေးတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် စည်းကမ်းကို ပြေပြစ်စေ၍ သာမဏေသည် ကြီးသော ရဟန်းများနှင့်အတူ နှစ်ရက်ခန့် နေခွင့်ရပြီးမှ ရွှေ့ရမည်ဟု ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ထိုနည်းဖြင့် မည်သူ၏ နေရာသည်မျှ ဤသို့ မသိဘဲ ကျန်ခဲ့ခြင်း ထပ်မဖြစ်စေရန် သေချာစေသည်။ ထို့နောက် ဤတိတ်ဆိတ်သော ခံနိုင်ရည်သည် ရာဟုလာအတွက် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း ရဟန်းများအား မိန့်ကြားပြီး ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြသရန် အတိတ်ဘဝ ဇာတ်အမှတ် ၁၆ ဖြစ်သော တိပလ္လတ္ထဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ထိုရှေးခေတ်တွင် ဗောဓိသတ်သည် တောသား ပညာကို ငယ်ရွယ်သော တူအား သင်ပေးသော သမင်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ပုံစံသုံးမျိုးနှင့် တိပလ္လတ္ထမာယာ ဟုခေါ်သော လှည့်ဖြားနည်းကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုနည်းသည် သမင်တစ်ကောင်က မုဆိုးကို သေပြီဟု ယုံကြည်စေနိုင်သော အနုပညာဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သော သမင်သည် နေ့တိုင်း ရိုသေစွာ အာရုံစိုက်၍ လာရောက်သည်။ ကိုယ်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းမာစွာ လဲလျောင်းရန်၊ ပုပ်သိုးသကဲ့သို့ ဝမ်းကို လေဖြင့် ဖောင်းစေရန်၊ အမြှုပ်ပါသော မြေမှုန်ထဲ လျှာကို ချထားရန် သင်ယူသည်။ မျက်ဖြူ မြင်ရအောင် မျက်လုံးကို အပေါ်သို့ လှည့်ရန်နှင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိအောင် နှာခေါင်းတစ်ဖက်ဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ အသက်ရှူရန်လည်း သင်ယူသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ မြက်စားနေစဉ် ငယ်ရွယ်သော သမင်သည် မုဆိုး၏ သံကြိုးထောင်တွင် တင်းတင်း ဖမ်းမိသွားသည်။ ထွက်ပြေးရန် ရုန်းကန်ခြင်းသည် ကြိုးကို အသားထဲ နက်စေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအစား ဦးလေး၏ သင်ခန်းစာအားလုံးကို သတိရလိုက်သည်။ ချက်ချင်း သေခြင်းပုံစံသို့ ဝင်ရောက်၍ ခြေလက်များ တင်းမာစေ၊ ဝမ်းကို ဖောင်းစေ၊ မျက်လုံးကို နောက်သို့ လှည့်စေ၊ လျှာကို မြေမှုန်ပေါ် ဖြန့်ချထားစေသည်။ သမင်သည် ညှိုးနွမ်းနေပြီဟု ထင်စေသည့်အထိ ယင်ကောင်များ ကိုယ်ပေါ်သို့ စုဝေးလာသည်အထိ ငြိမ်နေသည်။

မုဆိုး ရောက်လာသောအခါ သူသည် သမင်၏ ဖောင်းနေသော ဝမ်းကို ထိုးဖောက်ကြည့်ပြီး အလောင်းပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်သည်၊ နေရာတွင် ဖြတ်ရန် မတန်ဟု စက်ဆုပ်စွာ ကြေညာသည်။ ကိုယ်ကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ဆွဲယူနိုင်ရန် ကြိုးထောင်၏ ကြိုးများကို သစ်ပင်မှ ဖြေချလိုက်ပြီး ထို့နောက် လာမည့်အလုပ်အတွက် ထင်းများ စုဆောင်းရန် ကျောပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ငယ်ရွယ်သော သမင်သည် လေမုန်တိုင်းရှေ့ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ ထိုးထွက်ပြီး တောအုပ်ထဲ မိခင်ထံသို့ အပြေးပြေး ပြန်သွားသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ဝတ္ထုထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို ချက်ချင်း ပစ်ပယ်ခဲ့သော ရဟန်းများအတွက် အသိအမှတ်ပြု၍ ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရာဟုလာသည် ထိုဝေးလံသော ဘဝတွင် ငယ်ရွယ်သော သမင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဥပ္ပလဝဏ္ဏာသည် ၎င်း၏ မိခင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပုံစံသုံးမျိုးကို သင်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ဦးလေးမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဘောင်ဇာတ်နှင့် ၎င်းက ဥပမာပြသော အတိတ်ဘဝတို့သည် မျက်နှာပြင်ဆင်တူမှုထက် ပို၍ ဆက်စပ်နေကြသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ရာဟုလာသည် ဆန့်ကျင်၊ တောင်းဆို သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်နိုင်သော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ တစ်ဘဝတွင် နေရာမှ ရွှေ့ခံရခြင်း၊ နောက်တစ်ဘဝတွင် မုဆိုး၏ ကြိုးထောင်တွင် ဖမ်းမိခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် သူသည် သင်ယူခဲ့ရသည့်အတိုင်းကိုသာ အားကိုးပြီး ညည်းညူခြင်း သို့မဟုတ် ဆန်းသစ်သော နည်းလမ်း ထပ်ဖန်တီးခြင်းမရှိဘဲ ပြုမူသည်။ ဇာတ်လမ်း၏ ချီးကျူးထိုက်မှုသည် ခဏတာ ဖန်တီးထားသော ဉာဏ်ကို မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းအရင်းမရောက်မီ အကြိမ်ကြိမ် ကျင့်ကြံ၍ လွှမ်းမိုးသွားသော စည်းကမ်းကို ထင်ရှားစေသည်။

ပုံစံသုံးမျိုးသည် သမင်ငယ်အား သင်ကြားနေသည့် ပုံမှန်နေ့များအတွင်း အဘယ်အကျိုးမျှ မပေးခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးသည် ကြိုးထောင်က ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်သော တစ်ကြိမ်တည်းသော အချိန်တွင်သာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤဇာတ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြင်သာသော စမ်းသပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခံယူရသော ငြိမ်သက်ပြီး ဖော်ပြရခက်သော ညွှန်ကြားချက်ကို အလေးထားသည်။ ဦးလေး၏ သင်ခန်းစာများကို ကြာရှည်စွာ ငြီးငွေ့ခဲ့သော တူသည် ကျင့်ကြံမှုကို အပြည့်အဝ ရယူထားသူနှင့် အပြင်ပန်းအရ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။ မုဆိုး၏ ကြိုးထောင်သာလျှင် သူသည် မည်သည့်အမျိုးအစား ကျောင်းသားဖြစ်ခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။