ဗုဒ္ဓ၏ မြင့်မြတ်သော နေရာလေးခု

ဗုဒ္ဓ၏ နောက်ဆုံးရက်များကို ပြန်ပြောပြသော မဟာပရိနိဗ္ဗာန်သုတ်တွင်၊ ပါဠိတရားတော် ကျမ်းကြီးအတွင်းရှိ ဒီဃနိကာယ် (ရှည်လျားသော ဒေသနာများ စုစည်းမှု) ၏ ၁၆ ကျမ်းအဖြစ် တွေ့ရှိရသည်၊ အာနန္ဒာ ထေရ်က တထာဂတ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် တပည့်များ မည်သို့ ကျင့်ကြံရမည်ကို ဘုရားရှင်အား မေးမြန်းခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားက စစ်မှန်သော ရှာဖွေသူများသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ သတိဖြင့် နေရာလေးခုသို့ သွားရောက်နိုင်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ နိုးထမှုနှင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် ငြိမ်သက်မှုကို ခံစားနိုင်ကြောင်း ပြန်ကြားခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ ရိုးရာတွင် ဖူးမျှော်ခြင်းသည် တောင်းဆိုသော ယဇ်ကိစ္စ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် သတိကို ပိုးမွေးရန်၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်အပေါ် မူတည်သော ဘဝ၏ မတည်မြဲမှုကို ဆင်ခြင်ရန်နှင့် ပညာနှင့် အကန့်အသတ်မဲ့ ကရုဏာကို နိုးထစေရန် တရားထိုင်ခရီး ဖြစ်သည်။

လုံဗိနီတွင် မာယာဒေဝီသည် မွေးဖွားရန် မိဘဆီသို့ ခရီးသွားနေစဉ် ဆာလပင်များ ရှိသော ဥယျာဉ်တွင် ခဏနားခဲ့ပြီး၊ သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားလျက် မတ်တတ်ရပ်ရင်း မင်းသား သိဒ္ဓတ္ထ ဂေါတမကို မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ခရစ်မတိုင်မီ ၃ ရာစုတွင် ဧကရာဇ် အသောက ကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး ကျောက်တိုင်တစ်ခု ထူထောင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စာတန်းတွင် ဘုရားရှင် ဤနေရာတွင် မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း ကြေညာထားပြီး၊ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဂုဏ်ပြု၍ ရွာကို အခွန်ကင်းလွတ်စေခဲ့သည်။ ၁၈၉၆ ခုနှစ်တွင် ပြန်တွေ့ရှိခဲ့သော ထိုကျောက်တိုင်သည် ယနေ့ လုံဗိနီတွင် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ဘဝအဖြစ်အပျက်အနက် ရှင်းလင်းစွာ အတည်ပြုနိုင်သော အနုသုတေသန သက်သေများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဗောဓိဂယာတွင် သိဒ္ဓတ္ထသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ကိုယ်ကျင့်ကြိုးစားမှုဖြင့် နှစ်များစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ ထိုလမ်းကြောင်း အကျိုးမရှိကြောင်း သိရှိသောအခါ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ နိရဉ္ဇနာမြစ်ကမ်းပါး ဇီးပင်အောက်တွင် ထိုင်ပြီး ဒုက္ခ၏ အဆုံးကို မတွေ့မချင်း မထရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုညတစ်လျှောက် မာရ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ယခင်ဘဝများကို အမှတ်ရခဲ့ပြီး၊ အဆုံးတွင် ကံ၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို အသက်ရှင်သော သတ္တဝါ အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံတွင် သိမြင်ခဲ့ကာ စတုရာရိယသစ္စာကို နိုးထသိမြင်ခဲ့သည်။ နိဗ္ဗာန် ရရှိပြီး ဗုဒ္ဓ၊ နိုးထသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ထိုင်ခဲ့သော နေရာကို ယနေ့ မဟာဗောဓိ ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ ဝဇ္ဇြာသန၊ စိန်ပလ္လင်ဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ အသောက ဤနေရာတွင် ဆောက်လုပ်ချက်ကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်များတွင် ယနေ့ ရှိနေသော မြင့်မားသည့် ဘုရားကျောင်းအဖြစ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

သာရနာထ်၊ မိဂဒါဝုန် ဥယျာဉ်တွင် အသစ်နိုးထသော ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ကြိုးကုတ်ခဲ့ဖူးသော ရဟန်းငါးပါးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ ပထမ ဒေသနာ ဖြစ်သော ဓမ္မစကြပဝတ္တန သုတ်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ငါးပါးထဲတွင် ကောဏ္ဍည သည် တရားကို ပထမဆုံး နားလည်ပြီး ဘုရားရှင်၏ ပထမ ရဟန်းပြု တပည့် ဖြစ်လာသည်။ ၎င်း၏ နိုးထမှုနှင့်အတူ ဗုဒ္ဓ၊ ဓမ္မနှင့် သံဃာ ဟူသော ရတနာသုံးပါး ပထမဆုံး အကြိမ် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ရာစုနှစ်များအကြာတွင် အသောက သာရနာထ်တွင် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ပြီး၊ ထိပ်ဖျားတွင် ဦးတည်ရာ လေးမျက်နှာသို့ မျက်နှာမူထားသော ခြင်္သေ့လေးကောင် ရှိသည်။ ယခု နေရာပြတိုက်တွင် ထားရှိထားသော ထိုခြင်္သေ့ဦးထုပ်ကို နောက်ပိုင်းတွင် အိန္ဒိယ အမျိုးသားအထိမ်းအမှတ် အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

ကုသိနာရုံတွင် ဆာလအုပ်ရှိ တောအုပ်ထဲ၌ ဘုရားရှင်သည် လူဝတ်ဆင်သူ ချုန္ဒ၏ ဆွမ်းကို လက်ခံပြီးနောက် အိုမင်းပြီး နာမကျန်းဖြစ်လာသည်။ ကိုယ်တော်သည် သစ်ပင်နှစ်ပင်ကြားတွင် လှဲချလိုက်ပြီး ပရိနိဗ္ဗာန်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် ဘဝလည်ပတ်မှုအားလုံးမှ နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟာပရိနိဗ္ဗာန်သုတ်၊ ဒီဃနိကာယ် ၁၆ သည် စုဝေးနေသော ရဟန်းများနှင့် ကိုယ်တော်၏ နောက်ဆုံး စကားဝိုင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ကိုယ်တော် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် တရားနှင့် ဝိနည်းသည် ၎င်းတို့၏ ဆရာ ဖြစ်ရမည်ဟူသော ညွှန်ကြားချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ နောက်ဆုံး စကားတွင် ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာအားလုံး မတည်မြဲကြောင်းနှင့် ကြိုးစားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ရဟန်းထုံးစံ နောက်တွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ရုပ်ကြွင်း အရိုးများကို ဗြာဟ္မဏ ဒေါဏ၏ ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေမှုဖြင့် အင်အားကြီး နိုင်ငံများကြား ခွဲဝေခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း စေတီများတွင် ပူဇော်ထားသော ဤရုပ်ကြွင်းများသည် ကုသိနာရုံအပြင် ဘုရားရှင်၏ တည်ရှိမှုကို အဝေးသို့ သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဤနေရာ ပြုဖွယ်ကောင်းများသည် ရာစုနှစ်များတလျှောက် သန်းနှင့်ချီသော လေ့ကျင့်သူများနှင့် ပညာရှင်များကို စိတ်ဝိညာဉ် နိုးဆွခဲ့သည်-

• •
  ဧကရာဇ် အသောကြီးသည် ခရစ်မတိုင်မီ ၃ ရာစုတွင် နေရာလေးခုလုံးသို့ ကြွရောက်ခဲ့ပြီး၊ ကျောက်တိုင်ကြီးများ ထူထောင်ကာ ကျောင်းများ တည်ထောင်ခဲ့သည်။
• •
  ရှေးတရုတ် ခရီးသွား ရဟန်းများ ဖားဟျန် (၅ ရာစု) နှင့် ရှွမ်ဇန် (၇ ရာစု) တို့သည် မူလ ပုံစံများကို ထိန်းသိမ်းထားသော အသေးစိတ် ခရီးမှတ်တမ်းများ ရေးသားခဲ့သည်။
• •
  အနာဂါရိက ဓမ္မပါလနှင့် မဟာဗောဓိ အသင်းသည် ၁၉ ရာစုနောက်ပိုင်းနှင့် ၂၀ ရာစုအစောပိုင်းတွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံတကာ ဖူးမျှော်သူများအတွက် ဤဘုရားကျောင်းများကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေခဲ့သည်။

ဗောဓိပင်အောက်တွင် နားလည်သိမြင်ခဲ့ပြီး မျိုးဆက်အလိုက် ပြန့်ပွားလာသော အဓိက ထိုးထွင်းသိမြင်မှု: