புத்தரின் நான்கு மகா புண்ணிய தலங்கள்

மகாபரிநிப்பான சுத்தம், தீக நிகாயம் 16-இல், ஆயுஷ்மான் ஆனந்தர் தத்தாகதரின் பரிநிர்வாணத்திற்குப் பின் சீடர்கள் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பகவான் புத்தரிடம் கேட்டார். உண்மையான தேடுவோர் நம்பிக்கையுடனும் ஆன்மிக நினைவுடனும் நான்கு இடங்களைத் தரிசிக்கலாம் என்றும், அவர்கள் ஆழ்ந்த ஆன்மிக விழிப்பையும் மகிழ்ச்சியான அமைதியையும் அனுபவிப்பார்கள் என்றும் பாக்கியவான் பதிலளித்தார்.

பௌத்த மரபில் யாத்திரை வேண்டுதல் சடங்கு அல்ல. அது கவனத்தை வளர்க்கவும், சார்புடைய இருப்பின் அநித்தியம் குறித்துச் சிந்திக்கவும், ஞானத்தையும் அளவற்ற கருணையையும் விழிக்கச் செய்யவும் உள்ள தியானப் பயணம்.

லும்பினியில் அரசி மாயா தேவி பிரசவத்திற்காகத் தம் பிறந்த வீட்டிற்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார். சால மரங்களின் ஒரு தோட்டத்தில் ஓய்வெடுக்க நின்றார்; தலைக்கு மேல் ஒரு கிளையைப் பற்றியபடி நின்றவாறே இளவரசர் சித்தார்த்த கௌதமரைப் பெற்றெடுத்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் பேரரசர் அசோகர் நேரில் இந்த இடத்திற்கு வந்து அங்கே ஒரு கற்தூணை நிறுவினார். அதன் கல்வெட்டு புத்தர் இதே இடத்தில்தான் பிறந்தார் என்று அறிவிக்கிறது; அந்நிகழ்வின் நினைவாக ஊருக்கு வரி விலக்கும் அளிக்கிறது. 1896-இல் மீண்டும் கண்டெடுக்கப்பட்ட அத்தூண் இன்றும் லும்பினியில் நிற்கிறது; புத்தரின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த எந்த நிகழ்வுக்கும் உள்ள மிகத் தெளிவான தொல்லியல் சான்றுகளில் ஒன்றாக அது திகழ்கிறது.

போத்கயாவில் சித்தார்த்தர் கடும் தவத்தின் மூலம் பல ஆண்டுகள் உண்மையைத் தேடினார்; பின்னர் அந்த வழி பயனற்றது என்று கைவிட்டார். நைரஞ்சனா ஆற்றங்கரையில் ஓர் அரசமரத்தடியில் அமர்ந்து, துன்பத்தின் முடிவை அறியும்வரை எழுவதில்லை என்று உறுதி கொண்டார். அந்த இரவின் சாமங்களில் அவர் மாரனின் சோதனைகளையும் தாக்குதல்களையும் தாங்கினார். தம் முன்பிறவிகளை நினைவுகூர்ந்தார்; எண்ணற்ற உயிர்களில் கர்மத்தின் செயல்பாட்டைக் கண்டார்; இறுதியில் நான்கு ஆரிய உண்மைகளை உணர்ந்து புத்தரானார்—விழித்தெழுந்த பெருமகனானார். அவர் அமர்ந்த இடம் இன்று மகாபோதி கோயிலுக்குள் வஜ்ராசனமாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அசோகர் இங்கு முதலில் ஒரு கட்டமைப்பை எழுப்பினார்; பின்வரும் நூற்றாண்டுகளில் அது மீண்டும் கட்டப்பட்டு இன்று நிற்கும் உயர்ந்த ஆலயமாக மாறியது.

சாரநாத் மிருகதாவனத்தில், புதிதாக விழித்தெழுந்த புத்தர் தம்முடன் முன்பு தவம் செய்த அந்த ஐந்து துறவிகளைத் தேடிக் கண்டார். அவர்களுக்குத் தம் முதல் உபதேசமான தம்மசக்கப்பவத்தன சுத்தத்தை அளித்தார். ஐவரில் கொண்டண்ணா முதலில் உபதேசத்தை உணர்ந்தார்; அவர் புத்தரின் முதல் தீட்சை பெற்ற சீடரானார். அவரது உணர்தலுடன் மும்மணிகள்—புத்தர், தர்மம், சங்கம்—முதன்முறையாக முழுமை பெற்றன. பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு அசோகர் சாரநாத்தில் ஒரு தூணை நிறுவினார்; அதன் உச்சியில் நான்கு திசைகளையும் நோக்கிய நான்கு சிங்கங்கள் உள்ளன. இன்று தளத்தின் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள அந்த சிங்கத் தலைப்பகுதி பின்னர் இந்தியாவின் தேசிய சின்னமாக ஏற்கப்பட்டது.

குஷிநகரில், சால மரங்களின் தோப்பில், இல்லறப் பக்தர் சுந்தரிடமிருந்து உணவு ஏற்ற பின் புத்தர் முதுமையும் நோயும் அடைந்தார். இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவே படுத்து பரிநிர்வாணத்திற்குத் தயாரானார். மகாபரிநிப்பான சுத்தம், தீக நிகாயம் 16, கூடியிருந்த பிக்குகளுடனான அவரது இறுதி உரையாடல்களைப் பதிவு செய்கிறது. தம் மறைவுக்குப் பின் தர்மமும் வினயமும் அவர்களுக்குத் தலைவராக இருக்க வேண்டும் என்ற அவரது அறிவுரையையும், அனைத்து சார்புடைய பொருட்களும் அநித்தியமானவை, எனவே அசட்டையின்றி முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற அவரது இறுதிச் சொற்களையும் அது பாதுகாக்கிறது. தகனத்திற்குப் பின் அவரது சாம்பல் எச்சங்கள் பிராமணர் துரோணரின் மத்தியஸ்தத்தில் உரிமை கோரிய பல அரசுகளிடையே பகிரப்பட்டன. ஸ்தூபிகளில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட அந்த தாதுக்கள் அவரது இருப்பை குஷிநகரைத் தாண்டிய புத்த உலகம் முழுவதற்கும் கொண்டு சென்றன.

இந்தப் புனிதத் தலங்கள் நூற்றாண்டுகளாக மில்லியன் கணக்கான பயிற்சியாளர்களையும் அறிஞர்களையும் ஊக்குவித்து வந்துள்ளன:

• •
  பேரரசர் அசோகர் கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் நான்கு தலங்களுக்கும் சென்று, நினைவுக் கற்தூண்களை எழுப்பி, விகாரங்களை நிறுவினார்.
• •
  பண்டைய சீனத் துறவி-யாத்ரிகர்களான ஃபாஹியான் (ஐந்தாம் நூற்றாண்டு) மற்றும் சுவான்சாங் (ஏழாம் நூற்றாண்டு) வரலாற்று அமைப்பைப் பாதுகாக்கும் விரிவான பயணக் குறிப்புகளை எழுதினர்.
• •
  அனகாரிக தர்மபாலரும் மகாபோதி சங்கமும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் புனரமைப்புப் பணிகளை வழிநடத்தி, சர்வதேச யாத்ரிகர்களுக்காக இவ்வாலயங்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தனர்.

போதி மரத்தடியில் உணரப்பட்டு தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்பட்ட மூல உணர்வு: