அஜந்தா மற்றும் எல்லோரா

வாகுர் ஆற்றின் ஆழமான பள்ளத்தாக்கில் நூற்றாண்டுகளாக மறைந்திருந்த அஜந்தா குகைகள், பௌத்தத் துறவி-சிற்பிகளின் தலைமுறைகளால், வர்ஷவாசா என்று பௌத்த மரபு அழைக்கும் ஒதுங்கிய மழைக்கால வாசஸ்தலங்களாகச் செதுக்கப்பட்டன. கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு அளவில் சாதவாகன வம்சத்தின் ஆட்சியில் அகழ்வு தொடங்கியது. கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டில் வாகாடக வம்சத்தின் ஆட்சியில் இரண்டாவது, மிகவும் பிரம்மாண்டமான அலையாக அது தொடர்ந்தது; இதனால் அஜந்தாவுக்கு அதன் முப்பது எஞ்சிய குகைகளும், ஆரம்பகால இந்திய பௌத்தக் கலையின் மிக முழுமையான எஞ்சிய பதிவு என்ற புகழும் கிடைத்தன.

இந்தச் சரணாலயங்கள் கட்டடக்கலைத் துல்லியத்தையும் உன்னதமான ஆன்மீக அழகியலையும் ஒருங்கிணைக்கின்றன: பிரம்மாண்டமான ஒற்றைக்கல் ஸ்தூபங்கள், சைத்தியங்கள் என்று மரபு அழைக்கும் தூண்கள் நிறைந்த பிரார்த்தனைக் கூடங்கள், விகாரங்கள் என்று அழைக்கப்படும் அமைதியான வாசஸ் அறைகள், போதிசத்துவரின் கருணை நிறைந்த வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் உலகப் புகழ்பெற்ற கனிம நிறமி ஓவியங்கள். தென்மேற்கே நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில், இன்றைய அவுரங்காபாத் அருகிலுள்ள சாரணந்திரி மலைகளில், எல்லோராவின் முதல் பன்னிரண்டு குகைகள் இதே பக்திப் பணியை வேறு கல்லில் விரிவுபடுத்துகின்றன. பௌத்தத் துறவிகள் இவற்றை ஏறத்தாழ கி.பி. 600 முதல் 800 வரை செதுக்கினர்; அதேவேளை மகாயானமும் வளர்ந்து வந்த வஜ்ரயானமும் புத்தரையும் போதிசத்துவர்களையும் எவ்வாறு கற்பனை செய்தனர், எவ்வாறு சித்தரித்தனர் என்பதை மறுவடிவமைத்துக்கொண்டிருந்தன.

அஜந்தாவின் கலை கருணை என்ற ஆழமான மகாயான தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு துன்புறும் உயிரும் மாயையின் கடலைக் கடக்கும் வரை தனிப்பட்ட விடுதலையை மறுத்து, நேரடியாக இறுதி விடுதலைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக பிறருக்காகப் பிறவிச் சுழற்சியிலேயே நிலைத்திருக்கத் தேர்ந்தெடுக்கும் போதிசத்துவர்கள் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். லாபிஸ் லாசுலி, மஞ்சள் ஓக்கர், பச்சை மண் ஆகியவற்றிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட கனிம நிறமிகள் பதினைந்து நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்பும் தங்கள் ஒளிரும் பொலிவைத் தக்கவைத்துள்ளன; இது இன்றைய பாதுகாவலர்கள் இன்னும் கவனமாக ஆய்வு செய்யும் தொழில்நுட்ப சாதனை. துறவிகள் இயற்கை சூரிய ஒளியால் மட்டுமே ஒளியூட்டப்பட்ட இருண்ட அறைகளில் அமர்ந்தனர்; அந்த ஒளி கவனமாக கோணம் வைக்கப்பட்ட நுழைவு முற்றங்கள் வழியாகவும், மரபின்படி, துறவி-கலைஞர்கள் தாங்கள் ஓவியம் வரைந்த சுவர்கள் மீது பகல் ஒளியைச் செலுத்தப் பயன்படுத்திய மெருகூட்டப்பட்ட உலோகக் கண்ணாடிகள் வழியாகவும் உள்நோக்கி பிரதிபலித்தது.

இதே தரிசனம் எல்லோராவின் பௌத்தக் குகைகளிலும் தொடர்ந்தது; ஆனால் அங்கே அது ஓவியத்தின் மூலம் அல்ல, சிற்பத்தின் மூலம் வெளிப்பட்டது. குகை 10, விஸ்வகர்மா, எல்லோராவின் பௌத்த அகழ்வுகளில் உள்ள ஒரே சைத்திய மண்டபம்; அதன் முகப்பு இரண்டு அடுக்குகளாக எழுந்து, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் பௌத்த துறவிகள் கட்டி வழிபட்ட மரக் கற்றை அரங்குகளை திட்டமான பாறையில் பின்பற்றும் கோடுகளுள்ள வளைவுக் கூரையில் முடிகிறது. குகை 11, இரண்டு அடுக்குகளின் காரணமாக உள்ளூரில் டோ தால் என்று அழைக்கப்படுவது, குகை 12, மூன்று அடுக்குகள் கொண்ட தீன் தால்; இவை இரண்டும் எல்லோராவின் பௌத்த அகழ்வுகளுக்குள் வஜ்ரயான நீரோட்டத்தின் முழுமையான முதிர்ச்சியைக் குறிக்கின்றன. அவற்றின் மேல் ஆலயங்கள் அமர்ந்த புத்தர் மற்றும் போதிசத்துவ சிலைகளின் வரிசைகளால் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; துறவிகளும் சாமானிய யாத்ரீகர்களும் அமைதியான பக்தியுடன் அவற்றைச் சுற்றி வந்திருப்பார்கள்.

இறுதி விடுதலையின் அடிப்படை உள்ளுணர்வு:

அஜந்தாவும் எல்லோராவும் இப்பிராந்தியத்தில் பௌத்த ஆதரவு குன்றிய பின் நூற்றாண்டுகளாகக் கவனிக்கப்படாமல் போயின; அவற்றின் ஓவியமிட்ட, செதுக்கப்பட்ட அறைகள் காட்டிடம் விடப்பட்டன. 1819 ஏப்ரலில் ஜான் ஸ்மித் என்ற ஒரு பிரிட்டிஷ் அதிகாரி, பள்ளத்தாக்கில் ஒரு புலியைத் தொடர்ந்து சென்றபோது அஜந்தாவின் குகை 10இன் புதர் மண்டிய நுழைவாயிலை எதிர்பாராமல் கண்டுபிடிக்கும் வரை அவை மறைந்திருந்தன. யுனெஸ்கோ 1983இல் இரு தலங்களையும் உலக பாரம்பரியத் தலங்களாகப் பதிவு செய்தது. அஜந்தாவின் ஓவியக் கதைக் கலை ஒப்பற்ற முறையில் எஞ்சியிருப்பதற்காகவும், எல்லோராவின் பௌத்த, இந்து, சமண அகழ்வுகள் பல நூற்றாண்டுகளின் மத சகவாழ்வின் பதிவாக அருகருகே நிற்பதற்காகவும் அது அவற்றை அங்கீகரித்தது. இன்று இக்குகைகளின் வழியே நடக்கும் யாத்ரீகர்களும் பார்வையாளர்களும், பௌத்த துறவிகள் தியானத்திற்கு ஏற்றதாகக் கருதிய அறைகளுக்குள் நுழைகின்றனர்; அதற்குக் காரணம் அவற்றின் அமைதி, குளிர்ச்சி, சாதாரண வாழ்க்கையின் சிதறல்களிலிருந்து அவற்றின் தொலைவு. இவற்றுள் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பவர்களில் பலர், மூல வர்ஷவாசா பின்வாங்கல்கள் வளர்க்கத் திட்டமிடப்பட்ட அதே மனத் தெளிவை இன்றும் விவரிக்கின்றனர்.