အဂျန်တာနှင့် အဲလိုရာ

ဝါဃူရမြစ်၏ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရာစုနှစ်များစွာ ဝှက်ထားခဲ့သော အဂျန်တာ ဂူများကို မျိုးဆက်အလိုက် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်း-အနုပညာရှင်များက ဝဿာဝါသ ဟုခေါ်သော မိုးရာသီ ဆုတ်ခွာ ကျောင်းများအဖြစ် ထွင်းဖော်ခဲ့ကြသည်။ တူးဖော်မှုကို ခရစ်မတိုင်မီ ၂ ရာစုခန့်တွင် သတဝါဟန မင်းဆက်အောက်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ခရစ်နောက်ပိုင်း ၅ ရာစုတွင် ဝါကဋက မင်းဆက်အောက်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော နောက်လှိုင်းတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ အဂျန်တာသည် ကျန်ရှိသော ဂူ ၃၀ နှင့် အစောပိုင်း အိန္ဒိယ ဗုဒ္ဓဘာသာ အနုပညာ၏ အပြည့်အစုံဆုံး ကျန်ရစ်သော မှတ်တမ်းဟူသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤဘုရားကျောင်းများသည် ဗိသုကာဆိုင်ရာ တိကျမှုနှင့် ကြည်ညိုဖွယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ အလှကို ပေါင်းစပ်ထားသည်- ကြီးမားသော ကျောက်တစ်ခုတည်း စေတီများ၊ ရိုးရာအရ စေတိယ ဟုခေါ်သော တိုင်တန်းသော ဆုတောင်းခန်းမများ၊ ဝိဟာရ ဟုခေါ်သော တိတ်ဆိတ်သော နေထိုင်ခန်းများနှင့် ဗုဒ္ဓနှင့် ဗောဓိသတ်၏ ကရုဏာ အသက်တာကို ဖော်ပြသော ကမ္ဘာ့နာမည်ကြီး သတ္တုဝတ္ထု အရောင်ဆေးဖြင့် ဆွဲထားသော ဆေးရေးပန်းချီများ။ ယနေ့ ဩရင်ဂါဘတ် အနီးရှိ ချာရန်ဒရီ တောင်ကုန်းများတွင် ဂူ ၁၂ ခုဖြင့် အဲလိုရာသည် မတူညီသော ကျောက်ခဲအတွင်း ထိုဝတ်ပြုမှု စီမံကိန်းကို ဆက်လက်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းများသည် ၆၀၀ မှ ၈၀၀ ခရစ်နောက်ပိုင်းအကြား ဤဂူများကို ထွင်းခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် မဟာယာန နှင့် ပေါ်ထွက်လာသော ဝဇ္ဇရာယာန (နောက်ပိုင်း တန်ထရစ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရိုးရာ) တို့က ဗုဒ္ဓနှင့် ဗောဓိသတ်များကို မည်သို့ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ပုံဖော်ရမည်ကို ဆက်လက် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

အဂျန်တာ၏ အနုပညာသည် ကရုဏာ သို့မဟုတ် စကြဝဠာဆိုင်ရာ မေတ္တာ ဟူသော မဟာယာန ဒဿနကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖော်ပြသည်။ ဗောဓိသတ်များကို ဆင်းရဲနေသော သတ္တဝါတိုင်း မှားယွင်းမှု၏ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပို့ဆောင်ခံရသည်အထိ ကိုယ်ပိုင် လွတ်မြောက်မှုကို ငြင်းဆန်ကာ၊ နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်မှုသို့ တိုက်ရိုက် မဝင်ဘဲ၊ အခြားသူများအတွက် သံသရာ လည်ပတ်မှုအတွင်း ဆက်နေရန် ရွေးချယ်သည်ဟု ပုံဖော်ထားသည်။ လာပစ်လာဇူလီ၊ ဝါရောင် ကျောက်မြေနှင့် မြေစိမ်းရောင်တို့မှ ပြုလုပ်ထားသော သတ္တုဝတ္ထု အရောင်ဆေးများသည် ဆယ့်ငါးရာစုကြာပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်းတို့၏ တောက်ပသော အရောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ခေတ်သစ် ထိန်းသိမ်းသူများက ယနေ့ထိ သေချာစွာ လေ့လာနေသော နည်းပညာဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှု ဖြစ်သည်။ ရဟန်းများသည် သဘာဝနေရောင်ဖြင့်သာ လင်းသော အမှောင် ခန်းများတွင် ထိုင်ကြပြီး၊ ဝင်ပေါက်ကျင်းများကို ဆင့်ကဲ ထောင့်ဆွဲထားသော ပုံစံဖြင့် နေရောင်ကို အတွင်းသို့ ထင်ဟပ်စေကာ၊ ရိုးရာအရ ရဟန်း-အနုပညာရှင်များက ဆေးရေးနေသော နံရံများပေါ်သို့ နေရောင်ကို လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် သတ္တုမှန် ပွတ်ထားသော ဖြင့် အသုံးပြုကြသည်ဟု ယူဆသည်။

ဤအမြင်သည် အဲလိုရာ၏ ဗုဒ္ဓဂူများသို့ ဆက်လက် ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဤတွင် ဆေးရေးပန်းချီအစား ပန်းပုဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ အဲလိုရာ၏ ဗုဒ္ဓဂူများအနက် တစ်ခုတည်းသော စေတိယ ခန်းမဖြစ်သော ဂူ ၁၀ ဝိဿကမ္မသည် ၎င်း၏ မျက်နှာစာသည် နှစ်ထပ်အထိ မြင့်တက်ပြီး၊ ရှေးဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းများ ရှေးက တည်ဆောက်ခဲ့ကာ ဝတ်ပြုခဲ့ကြသော ထင်းသစ်တိုင်ခန်းများကို ကျောက်ထဲတွင် အတုယူသည့် ကြိုးလိုက်ခေါင်မိုးကို ပြုလုပ်ထားသည်။ ဂူ ၁၁ ကို ဒိုတဲ (နှစ်ထပ်) ဟု ဒေသခံများ ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ ဂူ ၁၂ ဖြစ်သော သုံးထပ်တီးန်တဲနှင့်အတူ အဲလိုရာ၏ ဗုဒ္ဓဂူများအတွင်း ဝဇ္ဇရာယာန စီးဆင်းမှု၏ ကြီးမြတ်စွာ ရင့်ကျက်လာမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းတို့၏ အထက်ဘုရားကျောင်းများသည် ဘုရားရှင်နှင့် ဗောဓိသတ်ရုပ်များ တန်းစီထိုင်နေကြပြီး ရဟန်းများနှင့် ဒါယကာ ဖြစ်သော ဖူးမျှော်သူများက တိတ်ဆိတ်စွာ ဝတ်ပြုရင်း ပတ်ပြန်လှည့်ခဲ့ကြမည်ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန် လွတ်လပ်မှု၏ အဓိက နားလည်မှု:

အဂျန်တာနှင့် အဲလိုရာ နှစ်ခုစလုံးသည် ဒေသတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထောက်ခံမှု ကျဆင်းသွားပြီးနောက် ရာစုနှစ်များစွာ မှေးမှိန်ခဲ့ကြသည်၊ ၎င်းတို့၏ ဆေးရေးနှင့် ပန်းပုခန်းများကို တောအုပ်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်။ ဗြိတိသျှ အရာရှိ ဂျွန် စမစ်က ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ကျားလိုက်နေစဉ် ၁၈၁၉ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် အဂျန်တာ ဂူ ၁၀ ၏ ပေါက်ပွားနေသော ဝင်ပေါက်ကို တွေ့ရှိသည်အထိ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ ယူနက်စကိုက ဤနေရာ နှစ်ခုလုံးကို ၁၉၈၃ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ် နေရာအဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ အဂျန်တာအတွက် ၎င်း၏ ပန်းချီဇာတ်ကြောင်း အနုပညာ၏ မယှဉ်နိုင်သော ကျန်ရစ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး၊ အဲလိုရာအတွက် ၎င်း၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ ဟိန္ဒူနှင့် ဂျိန် တူးဖော်ထားမှုများ ရာစုများစွာတစ်လျှောက် ဘေးချင်းကပ်လျက် ရှိနေခြင်းဖြင့် ဘာသာပေါင်းစုံ အတူတကွ တည်ရှိမှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယနေ့ ဤဂူများကို လျှောက်သွားသော ဖူးမျှော်သူများနှင့် ဧည့်သည်များသည် ရဟန်းများ တရားထိုင်ရန် စိတ်တိုင်းကျ သတ်မှတ်ခဲ့သော ခန်းမများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်- ၎င်းတို့၏ တိတ်ဆိတ်မှု၊ အေးမြမှုနှင့် ပုံမှန်ဘဝ၏ အနှောင့်အယှက်များမှ ဝေးကွာမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုဂူများအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လူအများစုသည် မူလ ဝဿာဝါသ ကျောင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သော စိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ယနေ့ထိ ဖော်ပြကြသည်။