ကေသရိယ စေတီတော်နှင့် ဝေသာလီ

• •
  အဘယ်နည်း: ကရုဏာမြင့်မြတ်မှု၏ နှစ်ဖက်သော သန့်ရှင်းသော မြေ၊ ဘုရားရှင်သည် အမျိုးသမီးများ ရဟန်းပြုခွင့်ကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ အကာအကွယ်ပေးသော ရတနသုတ် ကို သွန်သင်ခဲ့ကာ၊ နောက်ဆုံး မိုးရာသီ ဝဿာဝါသကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်၊ ရိုးရာအရ ကုသိနာရုံသို့ မတက်မီ ကေသရိယတွင် ဝတ်ပြုသူများအား သူ၏ သန့်ရှင်းသော ဆွမ်းခံလုပ်ငန်းသုံး ဗိုင်းကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။
• •
  အဘယ်ကြောင့် သွား/ရွတ်ဆို: ရတနသုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် စေတီများကို ပဒက္ခိဏ ဝဲလှည့်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ မှောင်မိုက်မှုကို ပယ်ဖျောက်၊ ရောဂါဖျားနာမှုများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ နာကျင်မှုများကို ဖယ်ရှား၊ ရတနာသုံးပါး၏ နတ်ဘုရား ကာကွယ်မှုကို ဖိတ်ခေါ်၊ နိဗ္ဗာန် ဟုခေါ်သော အတွင်းပိုင်း လွတ်မြောက်မှု ရရှိရန် အရှိန်မြှင့်ပေးသည်။
• •
  ဘယ်အချိန် သွားရမလဲ: အောက်တိုဘာမှ မတ်လ (အေးမြပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ဆောင်းရာသီ)။ အရေးကြီးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ နေ့ရက်များမှာ ဝေသာခ ပုဏ္ဏမီ၊ ဗုဒ္ဓပုဏ္ဏမီ ဖြစ်သော ဝေသာခပုဏ္ဏမီ၊ ဓမ္မနေ့ ဖြစ်သော အာသာဠှ ပုဏ္ဏမီ၊ နှင့် ဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်ကြေညာချက်ကို အမှတ်ရစေသော မာဃ ပုဏ္ဏမီ တို့ ဖြစ်သည်။
• •
  ဘယ်မှာလဲ: ဝေသာလီခရိုင်နှင့် အရှေ့ချမ်ပါရန်ခရိုင်၊ ဗီဟာ၊ အိန္ဒိယ; ဂန္ဒက်မြစ်၏ သဲသောင်ညီမြေပြင်များတစ်လျှောက် တည်ရှိသည်။ အနီးဆုံး အဓိက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ဗဟိုများမှာ မုဇာဖာပူရ် ရထားဘူတာနှင့် ပါတ်နား လေဆိပ် ဖြစ်သည်။
• •
  မည်သို့ (ဝိဓိနှင့် စည်းကမ်းများ): ဖူးမျှော်သူများသည် ပဉ္စသီလ၊ ပဉ္စသီလ ကို လေးစားထိန်းသိမ်းရမည်။ ကိုလှုရှိ အမြင့်မြတ်သော အာသောက ခြင်္သေ့တိုင်နှင့် အနန္ဒစေတီ ပတ်လည်တွင် နာရီလက်တံအတိုင်း ဝဲလှည့်ခြင်းဖြင့် စတင်ပါ။ ဆီမီး၊ ဆေးတိုင်နှင့် ကြာပန်းများ ပူဇော်ပါ။ အမွေအနှစ်စေတီတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်ပြီး ကေသရိယစေတီသို့ မြောက်အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်သွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းများ ပြုပါ။

ဝေသာလီကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ရိုးရာတွင် ဘုရားရှင်၏ ဘဝနှင့် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ် နေရာကြီးများထဲမှ တစ်ခု အဖြစ် မှတ်မိကြသည်။ ရတနသုတ် ကို သုတ္တနိပါတ် ၂.၁ တွင် ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ၎င်း၏ ပထမ ရွတ်ဆိုသည့် ဇာတ်လမ်းကို ဝေဖွင့်ကျမ်းဂန် ရိုးရာတွင် ပြောပြသည်။ လိဂ္ဂဝီ သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်အတွင်း၊ ဝေသာလီသည် ဆိုးဝါးသော သုံးဆင့် ဘေးဒုက္ခ- ပြင်းထန်သော အစာငတ်ခြင်း၊ ဆိုးသော ဝိညာဉ်များနှင့် ပြင်းထန်သော ရောဂါဆိုးများ- ဖြင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်။ အလွန်ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် လိဂ္ဂဝီ မင်းမျိုးများသည် ထိုစဉ် ရာဇဂြိုဟ်တွင် သီတင်းသုံးနေသော ရှာကျမုနီ ဘုရားရှင်၏ နတ်ဘုံ ခိုလှုံမှုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ဝေသာလီမြေပေါ်တွင် တထာဂတ၏ ခြေတော်များ ထိတွေ့ သောအခါ၊ ကောင်းကင်သည် သန့်စင်စေသော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က အာနန္ဒ ထေရ်အား ရှေးဟောင်း ခံတပ်နံရံများ ပတ်လည်ကို လျှောက်သွားစေပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ဆွမ်းခံဗိုင်းမှ ရေများကို ဖြန်းပေးကာ မြင့်မြတ်သော ရတနသုတ် ကို ရွတ်ဆိုစေခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် မကောင်းသော စွမ်းအင်အားလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ ရောဂါများ ပျောက်ကွယ်ကာ နိုင်ငံတွင် အမြင့်ဆုံး ငြိမ်သက်မှု ပြန်လည် ရရှိခဲ့သည်။

ဝေသာလီ၊ ကူဋာဂါရသာလာ ဝိဟာရ၊ မဟာတောတွင် ရှိသော ခေါင်မိုးထစ် ကျောင်းတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆင့်အတန်း အရာရောက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ မွေးစားမိခင် မဟာပဇာပတိ ဂေါတမီသည် သံဝေဂ ရောက်ပြီး ငိုကြွေးရင်း ရှာကျအမျိုးသမီး ငါးရာနှင့်အတူ ခြေဗလာဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး သာသနာတော် ဝင်ရောက်ခွင့်ကို တောင်းခံခဲ့သည်။ အာနန္ဒ ထေရ်၏ စိတ်အားထက်သန်သော ကာကွယ်ပေးမှုကြောင့် လှုပ်ရှားခံရပြီး၊ အမျိုးသမီးများသည် အရဟတ္တ ရောက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ စွမ်းရည် ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြု၍ ဘုရားရှင်သည် ဘိက္ခုနီ သံဃာ ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဝိနည်းပိဋက စူဠဝဂ် အခန်း ၁၀ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အမျိုးသမီး ရဟန်းများအတွက် အထူး စည်းကမ်း ဂရုဓမ္မ ရှစ်ခုကိုလည်း ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင်လည်း ဂုဏ်ဆောင်ဖွယ် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီး အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရောက်ရှိခဲ့သော အမ္ဗပါလီသည် သံဃာအား အမ်ဗ သစ်ဥယျာဉ်ကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။

ဘုရားရှင် ရှစ်ဆယ်နှစ်ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် နာဂပလောကန ဟုခေါ်သော ဆင်တစ်ကောင်၏ ငြိမ်သက်သော အကြည့်ဖြင့် ဝေသာလီကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ မဟာပရိနိဗ္ဗာန်သုတ်၊ ဒီဃနိကာယ် ၁၆ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ မဟာပရိနိဗ္ဗာန်သုတ်၊ ဒီဃနိကာယ် ၁၆ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ ချပါလ စေတိယတွင် ကိုယ်တော်သည် ဤလောကတွင် ရှိနေခြင်း သုံးလအတွင်း ပြီးဆုံးမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ငိုကြွေးနေသော လိဂ္ဂဝီ နိုင်ငံသား များသည် ကိုယ်တော်၏ နောက်ဆုံး ခရီးဆီသို့ ဝမ်းနည်းစွာ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်သည် ၎င်းတို့၏ ခရီးဆက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အံ့ဖွယ်အားဖြင့် နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်သော မြစ်တစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာနှင့် ခိုလှုံရာ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏ ကျောက်ဆွမ်းခံဗိုင်းကို ပေးခဲ့သည်။ ဤတိတိကျကျ နတ်ဘုရားဆိုင်ရာ စွန့်လွှတ်မှုနှင့် အမြင့်ဆုံး စွန့်ကြဲမှု နေရာတွင်ပင် ကေသရိယ စေတီကြီး ထ၍ မေရုတောင် (ကမ္ဘာ့ဗဟိုတောင်) ကဲ့သို့ အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်သော ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် မြင့်တက်ခဲ့သည်။

ဝေသာလီနှင့် ကေသရိယ၏ သန့်ရှင်းသော မြေသည် ကမ္ဘာ့ နှစ်ထောင်ကြာ အမြင့်ဆုံး နိုးထသူ သတ္တဝါများနှင့် ဘုရင် ကာကွယ်သူများ၏ မျိုးနွယ်များက ရိုသေမှုခံခဲ့ရသည်-

• •
  မဟာပဇာပတိ ဂေါတမီနှင့် အမ္ဗပါလီ: ဘိက္ခုနီ သံဃာ၏ ရှေ့ဆောင် အကြီးအကဲများ ဖြစ်ပြီး၊ ထေရီဂါထာ က သက်သေပြသည့်အတိုင်း (ထေရီဂါထာ ၁၃.၁၊ ပါဠိ ဖြစ်ပုံ အမ္ဗပါလီအဖြစ် ထိုနေရာတွင် ညွှန်းဆိုထား) အရဟတ္တ ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ တရား၏ အလင်းသည် ကျား/မ နှင့် လူမှုအဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။
• •
  ဧကရာဇ် အသောက မဟာ (ခရစ်မတိုင်မီ ၃ ရာစု): ကိုလှုရှိ ချောမွတ်သော ကျောက်တိုင်ကို မြှင့်တင်ပြီး ဘုရားရှင်၏ ရုပ်ကြွင်းများကို စေတီများဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့သော တရားဘုရင် အဖြစ် မှတ်မိသည်။
• •
  တရုတ် ခရီးသွား ရဟန်းများ ဖားဟျန် (ခရစ်နောက်ပိုင်း ၅ ရာစု) နှင့် ရှွမ်ဇန် (ခရစ်နောက်ပိုင်း ၇ ရာစု): ဝေသာလီဒေသသို့ ရောက်ရှိပြီး ဘုရားရှင်၏ ဆွမ်းခံဗိုင်းနှင့် နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်မှုကို အမှတ်ရစေရန် ထူထောင်ခဲ့သော စေတီဆိုင်ရာ ရိုးရာများကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
• •
  ဒုတိယ ဗုဒ္ဓ သင်္ဂါယနာ ကြီး (ခရစ်မတိုင်မီ ၃၈၃ ခန့်): မဟာပရိနိဗ္ဗာန်ပြီးနောက် ၁၀၀ ခန့်တွင် ဝေသာလီ၌ ရဟန္တာ ၇၀၀ က စုဝေးခဲ့ပြီး၊ အဆင့်ကြီး ထေရ်များဖြစ်သော ယသ၊ သဗ္ဗကာမီနှင့် ရေဝတ တို့ ပါဝင်ကာ ညစ်ညမ်းမှုမရှိသော ဝိနည်း (သံဃာစည်းကမ်း) ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကျင်းပခဲ့သည်။

ကိုယ်ပိုင် ဒုက္ခ၊ ခန္ဓာကိုယ် ရောဂါ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုတ်ယုတ်မှု ကာလများတွင် ဝတ်ပြုသူများသည် ဘုရားရှင် ဝေသာလီတွင် သွန်သင်ခဲ့ပြီး သုတ္တနိပါတ်၊ အခန်း ၂၊ ဒေသနာ ၁ တွင် ထိန်းသိမ်းထားသော ရတနသုတ် ၏ သန့်ရှင်းသော ရွတ်ဆိုချက်များကို ရွတ်ဆိုကြသည်-