ପାର୍ଶ୍ୱନାଥ ଚାଳିଶା

ଶିର ନୁଆଁଇ ଚରଣରେ, ତିନିକାଳ ବନ୍ଦନା କରେ। ପାର୍ଶ୍ୱନାଥ ଭଗବାନଙ୍କୁ, ସ୍ମରଣ କରେ କୃପାଳୁ।

ଅଶ୍ୱସେନଙ୍କ ଲାଡ଼ଲ, ବାମା ପୁତ୍ର ସୁଖଦାତା। ବାରାଣସୀର ରାଜା ଥିଲେ, ଜଗତ ତାରଣ ଅବତାର।

ଜୟ ପାର୍ଶ୍ୱନାଥ ପ୍ରଭୁ ସୁଖକାରୀ। ଜଗତର ସଙ୍କଟ ହରଣ ହାରୀ।

ବାରାଣସୀ ନଗରୀ ଅତି ପବିତ୍ର। ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମିଲେ ଜଗତର ମନଭାବନ।

ପୌଷ କୃଷ୍ଣ ଏକାଦଶୀର ଦିନ ଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବ ସବୁ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ।

କମଠର ଜୀବ ପୂର୍ବ ବୈରୀ ଥିଲା। ପାଷାଣ ରୂପ ବିକରାଳ ଧରିଥିଲା।

ତପ କରୁଥିବା ବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇଲା। ମୂଷଳଧାର ନୀର ବରଷାଇଲା।

ବିଜୁଳି କଡ଼କି ମେଘ ଗର୍ଜିଲା। ବିକରାଳ ରୂପ ଧରି ସୁର ଘବରାଇଲେ।

ଜରା ମାତ୍ର ବିଚଳିତ ହେଲେ ନାହିଁ ପ୍ରଭୁ। ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ ସବୁ ସୁଖ।

ଧରଣେନ୍ଦ୍ର ଓ ପଦ୍ମାବତୀ ଧାଇଁଲେ। ଫଣାର ଛତ୍ର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶିରରେ ସଜାଇଲେ।

କମଠ ହାରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ଆସିଲା। କ୍ଷମା ମାଗି ନିଜ ପାପ ନଷ୍ଟ କଲା।

କେବଳଜ୍ଞାନ ହେଲା ସୁଖଦାତା। ସମବଶରଣ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ବିଧାତା।

ସମ୍ମେଦ ଶିଖରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ମୁକ୍ତି ଧାମର ବାଟ ଦେଖାଇଲେ।

ଯେଉଁ ନର ପାର୍ଶ୍ୱ ଚାଳିଶା ଗାଏ। ସବୁ ସଙ୍କଟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଭୂତ ପିଶାଚ ନିକଟକୁ ନ ଆସେ। ପାର୍ଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ନାମ ଶୁଣାଏ।

ବିଷଧରର ବିଷ ଓହ୍ଲାଇ ଯାଏ। ପାର୍ଶ୍ୱ ନାମର ମହିମା ଗାଏ।

ସନ୍ତାନହୀନକୁ ପୁତ୍ର ମିଳିଯାଏ। ନିର୍ଦ୍ଧନ ଧନ ଦୌଲତ ସୁଖ ପାଏ।

ରୋଗ ଶୋକ ସବୁ ବ୍ୟାଧି ନଷ୍ଟ କରେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ସୁଯଶ ଜଗତରେ ପାଏ।

ସକଳ ମନୋରଥ ପୂରଣ ଦାତା। ତିନି ଲୋକର ଭାଗ୍ୟ ବିଧାତା।

ଚାଳିଶ ଦିନ ଯେ ପାଠ କରାଏ। ମନବାଞ୍ଛିତ ଫଳ ସେ ନର ପାଏ।

ଜୟ ପାର୍ଶ୍ୱନାଥ ଜୟ ସୁଖଦାତା। ଜୟ ତ୍ରିଲୋକର ପିତା-ମାତା।

ଚରଣ ଶରଣ ନିଜ ଦାସଙ୍କୁ ଦିଅ। ଭବ ସାଗରରୁ ପାର କର।

ନମୋ ନମୋ ପାରସ ପ୍ରଭୁ, ସଙ୍କଟ ହର ଆମର। ହାତ ଯୋଡ଼ି ବିନତି କରେ, ଉତ୍ତର ଭବରୁ ପାର।

ଜୟତି ଜୟତି ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୟାଳୁ। ସଙ୍କଟ ହରଣ କର କଲ୍ୟାଣ।

ଚାରି ପଦାର୍ଥ ପାଏ ଜ୍ଞାନୀ। ପାର୍ଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଅମୃତ ବାଣୀ।

ଅହିଂସା ସତ୍ୟ ଅଚୌର୍ଯ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ। ତ୍ୟାଗ ଧର୍ମର ପାଠ ପଢ଼ାଇଲେ।

ସକଳ ସଂଘ ଉପରେ କୃପା କର। ଜୈନ ଧର୍ମର ଜୟକାର ଦିଅ।

ଜୟ ଜୟ ଜୟ ପାରସ ଭଗବାନ। ପୂଜିତ ସୁର ନର ମୁନି ଭଗବାନ।

ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦୁଃଖହର୍ତା ସ୍ୱାମୀ। ରକ୍ଷା କର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ।

ଯେ ଏହି ଚାଳିଶା ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରେ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନିର୍ବାଣ ପାଏ।

ପାର୍ଶ୍ୱନାଥ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଜୟ ବୋଲ। ନିଜ ମନର ସବୁ ପଟ ଖୋଲ।

ଜୟତି ଜୟତି ପାର୍ଶ୍ୱ ଜିନରାଜ। ସକଳ ମନୋରଥ ସିଦ୍ଧି କରାଅ।

ପାର୍ଶ୍ୱ ଚାଳିଶା ଯେ ପଢ଼େ, ମନରେ ଭକ୍ତି ଧରି। ସକଳ ଅମଙ୍ଗଳ ଦୂର ହୁଏ, ପାଏ ସୁଖ ଅପାର।

ସମ୍ମେଦ ଶିଖରର ନାଥ ପ୍ରଭୁ, ପାରସନାଥ କୃପାଳୁ। ଶରଣ ପଡ଼ିଲାର ଲାଜ ରଖ, କର ନାଥ ନିହାଳ।