পাৰ্শ্বনাথ চালীছা

শিৰ নত কৰি চৰণত, ত্ৰিকাল বন্দনা কৰোঁ। পাৰ্শ্বনাথ ভগৱানৰ স্মৰণ কৰোঁ কৃপালু।

অশ্বসেনৰ লাডলী, বামা পুত্ৰ সুখকাৰী। বাৰাণসীৰ ৰজা আছিল, জগত তৰণ অৱতাৰ।

জয় পাৰ্শ্বনাথ প্ৰভু সুখকাৰী। জগতৰ সংকট হৰণ হাৰী।

বাৰাণসী নগৰী অতি পাৱন। য’ত জন্মিলে জগতৰ মনভাৱন।

পৌষ কৃষ্ণ একাদশীৰ দিন আছিল। ইন্দ্ৰ দেৱ সকলো আনন্দিত আছিল।

কমঠৰ জীৱ পূৰ্বৰ বৈৰী আছিল। পাষাণ ৰূপ বিকৰাল ধাৰণ কৰিছিল।

তপ কৰোঁতে প্ৰভুক পাইছিল। মুষলধাৰ নীৰ বৰষাইছিল।

বিজুলী কড়কাই মেঘ গৰ্জিছিল। বিকৰাল ৰূপ ধৰি সুৰ ঘবৰাইছিল।

জৰা নাই বিচলিত হ’ল প্ৰভু জী। ধ্যান লীন থাকিল সকলো সুখ জী।

ধৰণেন্দ্ৰ পদ্মাৱতী ধাইছিল। ফণাৰ ছত্ৰ প্ৰভু শিৰ সজাইছিল।

কমঠ হাৰি প্ৰভু চৰণত আহিল। ক্ষমা মাগি নিজ পাপ নাশিল।

কেৱলজ্ঞান হ’ল সুখদাতা। সমৱশৰণত জ্ঞান বিধাতা।

সম্মেদ শিখৰৰ পৰা মুক্তি পাইছিল। মুক্তি ধামৰ বাট দেখুৱাইছিল।

যি নৰ পাৰ্শ্ব চালিছা গায়। সকলো সংকটৰ পৰা মুক্তি পায়।

ভূত পিশাচ নিকট নাহি আহে। পাৰ্শ্বনাথৰ নাম শুনায়।

বিষধৰৰ বিষ উতৰি যায়। পাৰ্শ্ব নামৰ মহিমা গায়।

সন্তান হীনক পুত্ৰ মিলি যায়। নিৰ্ধন ধন দৌলত সুখ পায়।

ৰোগ শোক সকলো ব্যাধি নাশে। কাঞ্চন দেহ সুযশ জগত পায়।

সকলো মনোৰথ পূৰণ দাতা। তিনিলোকৰ ভাগ্য বিধাতা।

চল্লিশ দিন যি পাঠ কৰায়। মনবাঞ্ছিত ফল সি নৰ পায়।

জয় পাৰ্শ্বনাথ জয় সুখদাতা। জয় ত্ৰিলোকৰ পিতৃ-মাতা।

চৰণ শৰণ নিজ দাসক দিয়ক। ভৱ সাগৰৰ পৰা পাৰ কৰিয়ক।

নমো নমো পাৰস প্ৰভু, সংকট হৰা আমাৰ। হাত জোৰি বিনতি কৰোঁ, উতৰো ভৱৰ পৰা পাৰ।

জয়তি জয়তি পাৰ্শ্ব দয়ালা। সংকট হৰণ কৰা কল্যাণা।

চাৰি পদাৰ্থ পায় জ্ঞানী। পাৰ্শ্বনাথৰ অমৃত বাণী।

অহিংসা সত্য অচৌৰ্য শিকাইছিল। ত্যাগ ধৰ্মৰ পাঠ পঢ়াইছিল।

সকলো সংঘৰ ওপৰত কৃপা কৰক। জৈন ধৰ্মৰ জয়কাৰা দিয়ক।

জয় জয় জয় পাৰস ভগৱানা। পূজিত সুৰ নৰ মুনি ভগৱানা।

দীনবন্ধু দুখহৰ্তা স্বামী। ৰক্ষা কৰক অন্তৰ্যামী।

যি এই চালিছা নিত্য ধ্যান কৰে। সি নিশ্চয় নিৰ্বাণ পায়।

পাৰ্শ্বনাথ প্ৰভুৰ জয় বোলা। নিজ মনৰ সকলো পট খোলা।

জয়তি জয়তি পাৰ্শ্ব জিনৰাই। সকলো মনোৰথ সিদ্ধি কৰাই।

পাৰ্শ্ব চালিছা যি পঢ়ে, মনত ভক্তি ধাৰ। সকলো অমঙ্গল দূৰ হয়, পায় সুখ অপাৰ।

সম্মেদ শিখৰৰ নাথ প্ৰভু, পাৰসনাথ কৃপাল। শৰণ পৰাৰ লাজ ৰাখ, কৰক নাথ নিহাল।