পাৰ্শ্বজিন স্তুতি
এইটো পাৰ্শ্বজিন (পাৰ্শ্বনাথ) তীৰ্থংকৰৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এটি জৈন স্তুতি, যি ভয় আৰু দুখ দূৰ কৰে।
পদসমূহ
মই সকলো সিদ্ধক, বিশুদ্ধ ধৰ্মক আৰু কেৱল জ্ঞানক নমস্কাৰ কৰোঁ। মই পাৰ্শ্বজিনক, সংসাৰৰ ভয় নাশক, বন্দনা কৰোঁ; মই তেওঁক নমস্কাৰ কৰোঁ।
শ্লোক 1
যি দুষ্ট অসুৰ ধনঞ্জয়ে ভয়ংকৰ মনৰে মহামুনিক ভয়ংকৰ উপসৰ্গত পীড়িত কৰিছিল।
শ্লোক 2
সেই ভয়ংকৰ উপসৰ্গৰূপ দুখ যি প্ৰভাৱত নাশ হৈছিল, মই সেই পাৰ্শ্বজিনৰ প্ৰভাৱক শিৰ নত কৰি নমস্কাৰ কৰোঁ।
শ্লোক 3
যাৰ কৃপাত সকলো জীৱই সুখ লাভ কৰে আৰু দুখৰ পৰা মুক্ত হয়, মই সেই পাৰ্শ্বক নমস্কাৰ কৰোঁ; সংসাৰৰ ভয় নাশক তেওঁক মই নমস্কাৰ কৰোঁ।
শ্লোক 4
এনেদৰে ভয় নাশক পাৰ্শ্বজিনৰ এই স্তুতি মুনি মণইৱসূৰি দ্বাৰা ৰচিত হৈছে। যাৰ ফলত কোনো ভয় নাহে, আৰু দুৰ্গতিৰ দুখো নাপায়।
শ্লোক 5
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই স্তুতি প্ৰাচীন জৈন পৰম্পৰাৰ অংশ। ইয়াক প্ৰাকৃত ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছে আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে মনইৱীৰসূৰি নামৰ এজন জৈন আচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত বুলি কোৱা হয়। ভক্তসকলে ভয়, বিপদ আৰু দুখৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ এই স্তুতি পাঠ কৰে।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Acharya Manatunga · Jain Acharya · Traditionally 6th–7th century CE
A Jain monk credited with composing the Bhaktamara Stotra, a 48-verse hymn to the first Tirthankara Rishabhanatha. According to tradition, he composed it while imprisoned, with each completed verse miraculously breaking one of his chains — a devotional legend rather than a historically verified event, but central to how the hymn is revered today.
Acharya Manatungaৰ অধিক ৰচনা
আপুনি জানেনে?
কৰ্তৃপক্ষ
এই স্তুতি ৰচনা কৰিছে জৈন আচাৰ্য মণিদেৱসূৰিয়ে, যি প্ৰাচীন জৈন পৰম্পৰাত এগৰাকী পণ্ডিত সন্ন্যাসী আছিল। তেওঁৰ নামটোৱে (মণি + দেৱ) জ্ঞান আৰু দেৱত্বৰ সংযোগ বুজায়, আৰু তেওঁৰ ৰচনাসমূহ জৈন ভক্তিমূলক সাহিত্যত উচ্চ আসন লাভ কৰিছে।
ভাষা
এই শ্লোকবোৰ প্ৰাকৃত ভাষাত লিখা, যিটো প্ৰাচীন ভাৰতৰ সাধাৰণ মানুহৰ ভাষা আছিল, সংস্কৃতৰ দৰে পণ্ডিতৰ ভাষা নহয়। প্ৰাকৃত ব্যৱহাৰ কৰি লেখকে স্তুতিটো সাধাৰণ ৰাইজৰ বাবে সহজ আৰু আৱেগিকভাৱে সুলভ কৰি তুলিছে, যাতে ভক্তি সকলোৰে বাবে উপলব্ধ হয়।
কাহিনীভাগ
এই স্তুতিৰ মূল বিষয় হৈছে ভগৱান পাৰ্শ্বনাথৰ (পাশ্ব জিন) শক্তি, যি জৈন ধৰ্মৰ ২৩তম তীৰ্থংকৰ। শ্লোকবোৰত উল্লেখ আছে যে এজন দুষ্ট অসুৰে (দুষ্ট অসুৰ) মুনি ধনঞ্জয়ক ভয়ংকৰ বিপদত পেলাইছিল, কিন্তু পাৰ্শ্বনাথৰ প্ৰভাৱত সেই বিপদ দূৰ হৈছিল — এই ঘটনাই তেওঁৰ ৰক্ষাকৰ্তা শক্তিৰ প্ৰমাণ।
আধ্যাত্মিক বাৰ্তা
স্তুতিৰ মূল শিক্ষা হৈছে যে পাৰ্শ্বনাথৰ শৰণাপন্ন হ'লে সংসাৰৰ ভয় (ভৱভয়) আৰু দুৰ্গতিৰ দুখৰ পৰা মুক্তি পোৱা যায়। শ্লোক ৪ আৰু ৫ত কোৱা হৈছে যে যিসকলে এই স্তুতি পাঠ কৰে, তেওঁলোকৰ মনৰ ভয় আঁতৰি যায় আৰু তেওঁলোকে শান্তি লাভ কৰে — এইটো এটা আশ্বাস যে ভক্তিৰ দ্বাৰা মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক দুখ দূৰ হয়।
গঠন বৈশিষ্ট্য
এই স্তুতিৰ পাঁচটা শ্লোকত এটা সুন্দৰ গাঁথনি আছে — প্ৰথম শ্লোকত পাৰ্শ্বনাথ আৰু জৈন ধৰ্মৰ মূল তত্ত্ব (সিদ্ধ, ধৰ্ম, জ্ঞান)ক প্ৰণাম, দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় শ্লোকত ধনঞ্জয়ৰ কাহিনী, আৰু শেষৰ শ্লোকবোৰত স্তুতিৰ ফলাফল। এই ক্ৰমটোৱে পাঠকক শ্ৰদ্ধাৰ পৰা কাহিনীলৈ আৰু শেষত আধ্যাত্মিক লাভালৈ লৈ যায়, যিটো ভক্তিমূলক ৰচনাৰ এক সাধাৰণ আৰু ফলপ্ৰসূ কৌশল।
Parshvanatha
জৈন ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত
