উত্তৰকাশী আৰু কাশী বিশ্বনাথ

• •
  ই কি: শাস্ত্ৰত সৌম্য কাশী নামে পৰিচিত (শিৱৰ কোমল, ধ্যানময় ৰাজ্য), উত্তৰকাশী কাশী (বাৰাণসী)ৰ উত্তৰ আধ্যাত্মিক ভেটি। ই কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰৰ প্ৰাচীন স্বয়ম্ভূ শিৱলিংগ, দেৱী মাতৃৰ ত্ৰিশূল—মহান শক্তি ত্ৰিশূল, আৰু বাৰাণসীক প্ৰতিফলিত কৰা পবিত্ৰ ভূগোলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত।
• •
  কিয় দৰ্শন বা জপ: যোগ, নীৰৱ জপ, প্ৰাণায়াম, আৰু বেদান্তৰ শ্ৰৱণ—অৰ্থাৎ শাস্ত্ৰৰ ধ্যানপূৰ্ণ শ্ৰৱণ—চৰ্চাকাৰীসকলৰ বাবে ই উপযুক্ত। ইয়াত কৰা পূজা আৰু ধ্যানে গভীৰভাৱে বদ্ধমূল বাসনা শান্ত কৰে আৰু মন স্থিৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
• •
  কেতিয়া যাব: বছৰটোৰ সকলো সময়তে খোলা থাকে। শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময় হৈছে এপ্ৰিলৰ পৰা জুন আৰু ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা নৱেম্বৰ। মহাশিৱৰাত্ৰি আৰু শ্ৰাৱণ মাহত বিশেষ ভক্তিমুখৰ পৰিৱেশ থাকে।
• •
  ক'ত: গাড়ৱাল হিমালয়, উত্তৰাখণ্ড, ভাৰত; ভাগীৰথী নদীৰ পাৰত প্ৰায় ১,১৬৫ মিটাৰ উচ্চতাত। ওচৰৰ ৰেলষ্টেচন হৈছে ঋষিকেশ আৰু দেৰাদুন, আৰু ওচৰৰ বিমানবন্দৰ হৈছে দেৰাদুনৰ জলি গ্ৰাণ্ট।
• •
  কেনেকৈ (বিধি আৰু নিয়ম):
• •
  মণিকৰ্ণিকা ঘাটত বা বৰুণা সংগমত স্নান নামৰ পবিত্ৰ শুদ্ধিস্নানেৰে আৰম্ভ কৰক।
• •
  ধুতি আৰু কুৰ্তা (পুৰুষ) বা শাৰী বা চালোৱাৰ (মহিলা)ৰ দৰে শালীন ঐতিহ্যবাহী পোছাকত শ্ৰী কাশী বিশ্বনাথৰ গৰ্ভগৃহত প্ৰৱেশ কৰক।
• •
  ওঁ নমঃ শিৱায় বা মহামৃত্যুঞ্জয় মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰি স্বয়ম্ভূ শিৱলিংগত বেলপাত, গংগাজল আৰু কেঁচা গাখীৰ অৰ্পণ কৰক।
• •
  প্ৰদক্ষিণা কৰক আৰু সন্মুখত থকা শক্তি মন্দিৰলৈ যাওক, মহান ত্ৰিশূলৰ আগত কুমকুম আৰু ৰঙা ফুল নিবেদন কৰক।
• •
  মন্দিৰ প্ৰাংগণত বহি ধ্যান নামৰ নীৰৱ উপবেশন-ধ্যানেৰে সামৰণি মাৰক।

স্কন্দপুৰাণৰ কেদাৰখণ্ডত সংৰক্ষিত ঐতিহ্য অনুসৰি, কাশীৰ আধ্যাত্মিক দীপ্তি ইয়াৰ উত্তৰীয় ৰূপ সৌম্য কাশী, অৰ্থাৎ উত্তৰকাশীত অব্যাহত থাকে। গাড়ৱাল হিমালয়ৰ কোলাত থকা এই নগৰে ইয়াৰ পবিত্ৰ ভূগোলত বাৰাণসীৰ প্ৰতিধ্বনি তোলে। বৰুণা আৰু অসি নামৰ সোঁত দুটা দ্ৰুতগামী, স্ফটিকৰ দৰে বিশুদ্ধ ভাগীৰথী-গংগাত মিলিত হয়। কোৱা হয় যে শিৱ ইয়াত সৌম্য ভাৱ নামৰ তেওঁৰ শান্ত, ধ্যানময় মেজাজত অৱস্থান কৰে আৰু তপস্যা গ্ৰহণ কৰাসকলক আশীৰ্বাদ কৰে।

মুখ্য গৰ্ভগৃহত এটা স্বয়ম্ভূ শিৱলিংগ আছে, যি নিজে নিজে প্ৰকাশ পাইছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। স্থানীয় ঐতিহ্যই ঋষি পৰশুৰামক এই উপত্যকাৰ তপস্যাৰ সৈতে যুক্ত কৰে। মুখ্য শিৱ মন্দিৰৰ সন্মুখত দেৱী শক্তিৰ মন্দিৰ আছে, য'ত ছয় মিটাৰতকৈ অধিক উচ্চতাৰ ধাতুৰ এটা বিশাল ত্ৰিশূল আছে। ঐতিহ্য অনুসৰি ইয়াক অজ্ঞানতাৰ শক্তি ধ্বংস কৰিবলৈ দেৱতাসকলৰ সমষ্টিগত তেজেৰে গঢ় দিয়া হৈছিল। ভক্তসকলে কয় যে এটা আঙুলিৰ মৃদু স্পৰ্শতেই সমগ্ৰ স্তম্ভ কঁপি উঠে।

শতিকাৰ পৰা শতিকালৈ উত্তৰকাশী গংগোত্ৰী আৰু গোমুখলৈ উঠা সাধকসকলৰ বাবে প্ৰৱেশদ্বাৰ হৈ আছে। এই উপত্যকা মনন, গভীৰ চিন্তা, আৰু নিদিধ্যাসন, গহন ধ্যানৰ বাবে উপযুক্ত। ভাগীৰথীৰ অবিৰত কলধ্বনি এটা প্ৰাকৃতিক শব্দ হৈ উঠে, যিয়ে অস্থিৰ মন শান্ত কৰাত সহায় কৰে।

ঐতিহ্যই অষ্টম শতিকাৰ জগদ্গুৰু আদি শংকৰাচাৰ্যক এই অঞ্চলৰ হিমালয়ৰ তীৰ্থসমূহৰ সৈতে যুক্ত কৰে। কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰৰ বৰ্তমান ৰূপ ১৮৫৭ চনত টিহৰী গাড়ৱালৰ মহাৰাণী খনেতীয়ে নিৰ্মাণ কৰিছিল বুলি স্বীকৃত, যিয়ে ইয়াত পূজা অবিচ্ছিন্ন ৰাখিছিল।

আধুনিক যুগত উত্তৰকাশী বেদান্তিক তপস্যাৰ ভূমি হিচাপে পৰিচিত। স্বামী চিন্ময়ানন্দৰ গুৰু, শ্ৰদ্ধেয় স্বামী তপোৱন মহাৰাজে বহু বছৰ হিমালয়ত নীৰৱতা আৰু অধ্যয়নত জীৱন কটাইছিল। পৰিভ্ৰমণশীল সাধু আৰু সাধকসকলে ভাগীৰথীৰ তীৰত দীৰ্ঘকাললৈ ধ্যানৰ ঐতিহ্য বজাই ৰাখিছে।