மகஹரில் கபீரின் சமாதியும் மசாரும்

மரபின்படி, கபீர் தம் இறுதி நாட்களை புனித நகரமான வாராணசியில் கழிக்காமல் மகஹரில் கழிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார். வாராணசி அல்லது காசியில் இறப்பவருக்கு முக்தி உறுதி, மகஹரில் இறப்பவருக்குக் குறைந்த பிறவியே கிட்டும் என்ற பரவலான நம்பிக்கையை அவர் வேண்டுமென்றே மீறினார். அங்கேயே அவர் 1518-ஆம் ஆண்டில் இறந்தார். அவர் போதித்த அனைத்திற்கும் ஏற்ப, இது சடங்கு குறுக்குவழிகள் மூலம் இறைவனை அடையும் முறைக்கு எதிரான இறுதி மறுப்பாக இருந்தது; அவருடைய வாழ்வும் மரணமும் முழுக்க முழுக்க அவரது சொந்த விதிமுறைகளின்படியே அமைந்தன.

கபீரின் மரணத்திற்குப் பின், அவரது இந்து மற்றும் முஸ்லிம் சீடர்கள் இருவரும் அவரது உடலைத் தங்கள் சொந்த இறுதிச் சடங்குகளுக்காக உரிமை கோர ஒன்று கூடினர் என்று கூறப்படுகிறது; இந்துக்கள் அவரை எரிக்கவும், முஸ்லிம்கள் அவரை அடக்கம் செய்யவும் விரும்பினர். அவரது உடல் எச்சங்களைப் பற்றி இரு பிரிவினரும் வாதிட்டபோது, கபீரே அவர்கள் முன் தோன்றி, உடலை மூடியிருந்த துணியை விலக்கி அதன் அடியில் பாருங்கள் என்று கூறினார் என்று மரபு கூறுகிறது.

சீடர்கள் துணியை விலக்கியபோது, அங்கு சடலமே இல்லை; அவரது உடல் கிடந்த இடத்தில் ஒரு குவியல் மலர்கள் மட்டுமே இருந்தன. ஓர் உடலுக்காக அவர்கள் சண்டையிட்டது போல் மலர்களுக்காகச் சண்டையிட முடியாமல், இரு சமூகத்தாரும் அந்த மலர்களைத் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்டனர். முஸ்லிம்கள் தங்கள் பங்கை மகஹரிலேயே அடக்கம் செய்தனர்; இந்துக்கள் தங்கள் பங்கை வாராணசிக்கு எடுத்துச் சென்று தங்கள் சொந்த சடங்குகளின்படி எரித்தனர். ஒவ்வொரு மரபும் தாம் புனிதமாகக் கருதும் முறையில் தன் துக்கத்தை நிறைவு செய்தது.

கபீரின் பங்கு மலர்கள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட மகஹரில், இந்து நினைவிடமான சமாதியும் முஸ்லிம் கல்லறையான மஜாரும் கட்டப்பட்டன; இவை ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று சுமார் நூறு (100) மீட்டர் தொலைவில் நிற்கின்றன. இன்றளவும் இரண்டும் பராமரிக்கப்பட்டு தரிசிக்கப்படுகின்றன; தம் சொந்த நினைவுச்சின்னத்திலும் கூட, தனியொரு மரபால் உரிமை கோரப்பட மறுத்த ஓர் ஆசிரியருக்கான நிலைத்த, உடல் சார்ந்த நினைவுச்சின்னம் இது.

மகஹர், கபீர் பந்திகளையும், இந்து மற்றும் முஸ்லிம் யாத்ரீகர்களையும், இந்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த பக்தி-சூஃபி மரபை ஆராயும் அறிஞர்களையும் ஈர்க்கிறது; இந்து பக்தித் துறவிகளையும் சூஃபி ஞானிகளையும் இணைக்கும் பகிரப்பட்ட பக்தி நீரோட்டம் அது. வாராணசியிலுள்ள கபீர் சௌரா மடம் அவர் வாழ்ந்து போதித்த இடத்தைப் பாதுகாக்கிறது; மகஹரோ, வாழ்விலும் மரணத்திலும் தமது போதனை எந்த ஒரு மத அடையாளத்திற்குள்ளும் சுருங்கிவிடுவதை அவர் மறுத்த விதத்தைப் பாதுகாக்கிறது. கபீரின் சொந்தப் பாடல்கள், அவற்றில் பலவும் பின்னர் குரு கிரந்த சாஹிபின் பாடல்களில் தொகுக்கப்பட்டவை, அவரது மரணம் இத்தலத்தை யாத்ரீகர்கள் தரிசிக்கக்கூடிய இடமாக மாற்றுவதற்கு வெகு முன்பே, இதே மறுப்பையே தம் போதனையின் மையமாக்கியிருந்தன.

மலர்களின் புராணம், இரு சமூகத்தாரும் அமைதியாக இடத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டதை விவரிக்கவில்லை. அது மிகக் கடுமையான ஒரு வாதத்தை விவரிக்கிறது; அந்த வாதத்தை உடலே மறைவதன் மூலமே தணிக்க முடிந்தது. இந்த விவரம் முக்கியமானது; ஏனெனில் ஒற்றுமை எளிதில் வந்ததாகக் காட்டாமல், கபீரின் போதனையை ஓர் உண்மையான, குறிப்பிட்ட மோதலில் வேரூன்றியதாக வைத்திருக்கிறது. அற்புதம் இரு சமூகத்தாருக்கும் தம் சொந்த மொழியில் துக்கம் அனுசரிக்க ஒன்றைக் கொடுத்தது; ஓர் உடல் ஒருபோதும் பிரிக்க முடியாத வகையில் மலர்களைப் பிரிக்க முடிந்தது. ஒவ்வொரு மரபும் மற்றதன் பொருட்டு தன் நடைமுறையைக் கைவிடும்படி கேட்கப்படாமல், தன் சடங்குகளை முழுமையாக நிறைவு செய்ய முடிந்தது.

மத ஒற்றுமையைப் பற்றிய பெரும்பாலான போதனைகள், கேட்பவர் ஏற்கலாம் அல்லது ஒதுக்கலாம் என்ற கூற்றுகளாக, பாடல்களாக, உபதேசங்களாக வழங்கப்படுகின்றன. மகஹரோ எளிய பௌதிக அமைப்பின் மூலம் தன் வாதத்தை முன்வைக்கிறது: நூறு மீட்டர் இடைவெளியில் இரு கட்டமைப்புகள், ஒவ்வொன்றும் தன் மரபின்படி முழுமையாக மதிக்கப்படுகின்றன; ஒன்று மற்றொன்றில் உள்வாங்கப்படுவதில்லை, ஒன்று மற்றொன்றை விட உயர்த்தப்படுவதில்லை. ஒரு பார்வையாளர் கபீரின் கவிதையில் ஒரு வரியைக்கூடப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் வார்த்தைகள் பேசப்படுவதற்கு முன்னரே அமைப்பே போதனையை நிகழ்த்திவிடுகிறது.

கபீர் வாராணசிக்குப் பதிலாக மகஹரில் இறக்கத் தேர்ந்தெடுத்தது, பின்னர் நிகழ்ந்தவற்றிலிருந்து சுதந்திரமாக ஓர் அமைதியான வாதத்தைக் கொண்டுள்ளது. பிரபல நம்பிக்கை குறைந்த பிறவிக்கு இட்டுச் செல்லும் என்று கருதிய இடத்தையே வேண்டுமென்றே தேர்ந்ததன் மூலம், முக்தி வாழ்ந்த வாழ்வின் தரத்தைச் சார்ந்தது, புவியியலைச் சார்ந்தது அல்ல என்ற கூற்றுக்கு அவர் நேரடிச் சோதனையை அரங்கேற்றினார். மகஹரில் இறந்தும், பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னும் விடுதலை பெற்ற குருவாக நினைவுகூரப்பட்டும், இரு மதங்களும் இன்னும் பராமரித்துத் தரிசிக்கத் தகுந்த புனிதமாகக் கருதும் ஓர் இடத்தில் நிற்பது, அவர் தம் இறுதி நாட்களில் எதிர்த்த நம்பிக்கைக்கு கபீர் அளிக்கும் அமைதியான மறுப்பாக நிற்கிறது.

மகஹருக்கு வரும் யாத்ரீகர், பெரும்பாலான புனிதத் தலங்கள் அனுமதிப்பதைப் போல, ஒரே ஒரு சந்நிதியில் வணக்கம் செலுத்திவிட்டுச் செல்ல முடியாது. சமாதியும் மஜாரும் ஒன்றுக்கொன்று அருகில் அமைந்திருப்பதால், மற்றொன்றைக் குறைந்தபட்சம் அங்கீகரிக்காமல் ஒன்றை மட்டும் தரிசிப்பதற்கு வேண்டுமென்றே பார்வையை விலக்கும் செயல் தேவை; இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்யும் பெரும்பாலான யாத்ரீகர்கள், இரு கட்டமைப்புகளுக்கும் இடையிலான குறுகிய தூரத்தை நடந்து கடக்கவே தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். ஒரு நினைவிடத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்குக் கடக்கும் இந்தச் சிறிய, உடல் சார்ந்த செயல், கபீரின் சொந்த வாழ்க்கை தன்னைச் சந்தித்த ஒவ்வொருவரிடமும் கோரிய அதே கடத்தலைச் சிறிய அளவில் மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது. ஓர் ஒற்றை நம்பிக்கையின் எல்லைக்குள் அடங்க மறுத்த ஓர் உண்மையை அணுகுவதற்கான விருப்பம் இது.