ஜோதியிலிருந்து ஜோதியை ஏற்றுங்கள் - ஒரு பக்திப் பாடல்

இப்பாடல் அத்வைத (இரட்டையற்ற) தத்துவத்தின் மையக் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஒரே, நித்தியமான ஆன்மா (ஆத்மன்) உள்ளது. திரும்பத் திரும்ப வரும் 'ஏக் ப்ரம் ஹை, ஏக் ஸத்ய் ஹை' (ஒரே பிரம்மம், ஒரே உண்மை) என்ற பல்லவி, எல்லா வேறுபாடுகளும் இறுதியில் மாயை என்ற உபநிடதப் போதனையை நேரடியாக எதிரொலிக்கிறது.

இரண்டாவது சரணம் சாதி, வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வுகளை வெளிப்படையாக மறுக்கிறது. 'கௌன் ஹை ஊஞ்சா, கௌன் ஹை நீச்சா' (யார் உயர்ந்தவர், யார் தாழ்ந்தவர்) என்று கேட்டு, அவற்றை மனிதகுலத்தைத் தவறாக வழிநடத்தும் மாயத் தோற்றங்கள் (பரம்) என்கிறது. இது பக்தி இயக்கத்தின் சமத்துவ உணர்வைப் பிரதிபலிக்கிறது; கபீர், ரவிதாஸ் போன்ற துறவிகள் பக்திக் கவிதை வழியாகச் சமூகத் தடைகளை உடைத்தனர்.

தொடக்க வரியான 'ஜ்யோத் ஸே ஜ்யோத் ஜகாதே சலோ' (ஒரு ஒளியிலிருந்து மற்றொரு ஒளியை ஏற்றி வைத்துக்கொண்டே செல்லுங்கள்) ஒரு விளக்கிலிருந்து மற்றொன்றை ஏற்றும் உருவகத்தைப் பயன்படுத்துகிறது; இது ஆன்மிக அறிவை இழப்பின்றிக் கடத்துவதன் பொதுவான அடையாளம். 'பிரேம் கீ கங்கா பஹாதே சலோ' (அன்பாகிய கங்கையை ஓடவிடுங்கள்) தெய்வீக அன்பை, தன்னை அடைபவர்கள் அனைவரையும் தூய்மைப்படுத்தி வளர்க்கும் புனித நதிக்கு ஒப்பிடுகிறது.

'சலோ' (தொடர்ந்து செல்லுங்கள்) என்ற கட்டளை பாடல் முழுவதும் திரும்ப வருகிறது; இது வெறும் நம்பிக்கைக்கு அல்ல, தொடர்ச்சியான, செயல்படும் பயிற்சிக்கான அழைப்பு. 'தர்ம த்வஜா பஹராதே சலோ' (தர்மக் கொடியை உயர்த்திச் செல்லுங்கள்) என்ற வரி, பிறருக்கு ஒரு கொடியாக அறத்தை வெளிப்படையாக வாழுமாறு கேட்கிறது. 'பிராணோன் ஸே பிராண் மிலாதே சலோ' (உயிருடன் உயிரைக் கலந்து செல்லுங்கள்) என்பது, இடைவிடாத விழிப்புணர்வின் மூலம் ஒருவரின் உயிராற்றலைத் தெய்வீகத்துடன் இணைப்பதைக் குறிக்கிறது.

இப்பாடல் 1964ஆம் ஆண்டு வந்த சந்த் ஞானேஸ்வர் திரைப்படத்திலிருந்து வருகிறது; வரிகள் பாரத் வியாஸ், இசை லக்ஷ்மிகாந்த்-பியாரேலால். இது துறவியின் இலட்சியங்களால் ஈர்க்கப்பட்ட ஒரு திரைப்படப் பாடல்; துறவியே இயற்றிய படைப்பு அல்ல.