अभंग

संत बहिणाबाईंचा अभंग: ज्ञानदेवांनी पाया रचला, नामदेवांनी विस्तार केला, एकनाथ स्तंभ झाले आणि तुकोबा वारकरी मंदिराचा कळस झाले.

संत चोखामेळांचा अभंग: ऊस वाकडा तरी रस सरळ, धनुष्य वाकडे तरी बाण सरळ. तसाच जन्माने भक्ताचा भाव कधी वाकडा होत नाही.

संत ज्ञानेश्वर महाराजांचा हरिपाठ म्हणजे वारकरी संप्रदायाचा प्राण आणि नित्य उपासनेचा महामंत्र आहे. अलंकापुरीच्या (आळंदी) पावन भूमीत रचलेले हे २८ अभंग अद्वैत ज्ञान आणि सगुण भक्तीचा अद्वितीय संगम आहेत. 'हरि मुखें म्हणा' या एकाच सहज सुलभ महामंत्राने चारही मुक्ती साध्य होतात आणि जन्म-मरणाचा फेरा मिटून जातो, अशी अलौकिक अनुभूती माऊली ज्ञानेश्वर या पाठातून भक्तांना देतात.

संत ज्ञानेश्वरांचा 'मोगरा फुलला': अंतरंगाच्या दारी लावलेला मोगरा गगनावरी गेला आणि त्याच्या फुलांचा शेला विठ्ठलचरणी अर्पिला.

संत ज्ञानेश्वरांचा 'रूप पाहतां लोचनीं': विठ्ठलाचे रूप पाहण्याचा आनंद, अनेक जन्मांच्या सुकृताचे फळ आणि सर्व सुखांचे आगर.

संत एकनाथांचा 'काया ही पंढरी': देहच पंढरी, आत्माच विठ्ठल आणि भाव-भक्ती हीच भीमा नदी.

संत एकनाथांचा अभंग: पंढरी हेच माझे माहेर, विठ्ठल-रखुमाई हेच आईबाप आणि पुंडलिक बंधू; माहेरच्या आठवणीची ओढ.

संत एकनाथांचे 'विंचू चावला' भारुड: काम-क्रोधाचा विंचू चावला; सत्त्वगुणाचा अंगारा आणि सद्गुरूंना शरणागती हाच उतारा.

संत गोरा कुंभारांचा अभंग: निर्गुण निराकार परमात्मा सगुण रूपाने भेटला, देहभाव गेला आणि सर्वत्र पांडुरंगच उरला.

संत जनाबाईंचा अभंग: प्रेमाच्या दोरीने पंढरीचा चोर बांधून विठ्ठलाला हृदयाच्या बंदिखान्यात कोंडले आणि जीवे सोडणार नाही असा निश्चय.

संत कान्होपात्रांचा शरणागतीचा धावा: देवराया, आता अंत पाहू नकोस; चरणी माथा ठेवला आणि परंपरा सांगते की त्या विठ्ठलचरणी विलीन झाल्या.

चोखामेळ्यांचे पुत्र संत कर्ममेळा विठ्ठलाला थेट विचारतात: आमची याती हीन केलीस, पण आमच्या घरी दहीभात खाल्लास; आता दुरावा का?

संत मुक्ताबाईंचा ताटीचा अभंग: जगाचे बोल सोसून दया बाळगणे हेच संतत्व, असे सांगत त्या भाऊ ज्ञानेश्वरांना ताटी उघडण्याची विनंती करतात.

संत नामदेव विठ्ठलाला सांगतात: तुझे नाम अमृताहून गोड, तरी मन ते घेत नाही; कीर्तनात बसताच निद्रा आणि विषयसुख घेरते.

संत नामदेवांचा 'नाचूं कीर्तनाचे रंगीं': कीर्तनाच्या रंगात नाचू, जगात ज्ञानदीप लावू आणि नामानेच सर्वांचा उद्धार होतो.

संत नरहरी सोनारांचा सर्वाधिक प्रसिद्ध अभंग: स्वतःच्या सोनारकामाच्या प्रतीकांतून देह ही कर्मशाळा, विवेक हा हातोडा आणि रामनाम हे शुद्ध सोने असल्याचे वर्णन करतात.

पसायदान हे संत ज्ञानेश्वरांचे ज्ञानेश्वरीच्या अठराव्या अध्यायातील (18.1794–1802) समारोपाचे मागणे आहे; सर्व जीवांचे कल्याण, मैत्री आणि सद्भाव यासाठीची प्रार्थना.

संत जनाबाईंची विठाबाईला हाक: माझ्या अंगणात येऊन नाच, कारण माझा रंग तुझ्या गुणांतच आहे.

संत सावता माळींचा अभंग: कांदा, मुळा, लसूण, मिरचीत आणि मळ्याच्या कामातच विठ्ठल सापडतो; कर्म हेच भजन.

संत सेना महाराजांचा वारीचा अभंग: पंढरीला जाताना जिवाला जे सुख वाटते, त्याची उपमा त्रिभुवनात नाही.

संत सेना न्हावींचा अभंग: आरसा आणि कातर या व्यवसायाच्या साधनांतून आत्मदर्शन आणि अहंकाराचे छेदन.

संत सोयराबाईंचा अभंग: पंढरीरायाच्या दर्शनाने मी-तूंपण गळते आणि सर्व रंग एका श्रीरंगात एकरूप होतात.

संत तुकारामांचा निरोपाचा अभंग: वैकुंठगमनाच्या प्रसंगी अंतिम 'राम राम' आणि संसारबंध सुटल्याची शांत घोषणा.

संत तुकारामांचा शरणागतीचा अभंग: विठ्ठलाचे चरण पाहिल्यावर चंचल मनाला धावण्यासाठी दुसरे ठिकाणच उरत नाही.

संत तुकारामांचा ब्रह्मानंदाचा अभंग: आनंदाच्या डोहात आनंदाचेच तरंग उठतात आणि या अनुभवापुढे शब्द थिटे पडतात.

संत तुकारामांचा विरहभक्तीचा अभंग: चकोराला चंद्राची आणि बाळाला आईची ओढ तशी विठ्ठलभेटीची तळमळ.

संत तुकारामांचा विठ्ठलाला छोटा प्रार्थना-अभंग: देवाचा विसर न पडो आणि संतसंग मिळो, हेच एकमेव दान; मुक्ती किंवा संपत्तीही नको.

संत तुकारामांचा अभंग: जो दुःखी-गांजलेल्यांना आपले मानतो तोच खरा साधू, आणि देव तेथेच आहे, अशी शिकवण.

संत तुकारामांचा आनंदाचा अभंग: चंद्रभागेच्या वाळवंटात वैष्णव नाचतात आणि अहंकार सोडून एकमेकांच्या पाया पडतात.

संत तुकारामांचा नम्रतेचा अभंग: मुंगीला साखर मिळते, ऐरावताला अंकुशाचा मार; म्हणून देवा, मला लहानपण दे.

संत तुकारामांचा अभंग: विटेवर उभ्या, कटीवर हात ठेवलेल्या, तुळशीहार आणि पितांबरधारी पंढरपूरच्या विठ्ठलाचे सुंदर ध्यान.

संत तुकारामांचा नामसंकीर्तनाचा अभंग: विठ्ठल गावा, ध्यावा, विटेवर पाहावा; त्याच्या नामाने मुख गोड होते.

तुकाराम गाथेतील अभंग क्रमांक २४८१. संत तुकाराम महाराजांचा हा अत्यंत प्रसिद्ध अभंग निसर्ग आणि ईश्वराच्या एकतेचे प्रतीक आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात की वृक्ष, वल्ली आणि वनातील पक्षी हेच आमचे खरे सोयरे (नातेवाईक) आहेत, जे मनाला शांत करून पांडुरंगाच्या ध्यानात लीन करतात.