ଦେବୀ କବଚ (ଚଣ୍ଡୀ କବଚ)

ଅଥ ଦେବ୍ୟାଃ କବଚମ୍ — ଏହା ଦେବୀଙ୍କ କବଚର ଆରମ୍ଭ।

ଓମ୍, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଏହି ପବିତ୍ର କବଚର।

ବ୍ରହ୍ମା ଋଷି, ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଦେବତା, ଅଙ୍ଗନ୍ୟାସୋକ୍ତ ମାତୃଗଣ ବୀଜ, ଦିଗ୍ବନ୍ଧ ଦେବତାଗଣ ତତ୍ତ୍ଵ। ଶ୍ରୀଜଗଦମ୍ବାଙ୍କ ପ୍ରୀତି ନିମିତ୍ତ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠାଙ୍ଗରୂପେ ଜପରେ ବିନିଯୋଗ।

ଓମ୍, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ — ହେ ପିତାମହ! ଯାହା ଜଗତରେ ପରମ ଗୁପ୍ତ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଯାହା କାହାକୁ କୁହାଯାଇ ନାହିଁ, ତାହା ମୋତେ କୁହ।

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ — ହେ ମହାମୁନେ! ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କର ଉପକାରକ, ଦେବୀଙ୍କର ପୁଣ୍ୟମୟ କବଚ ଅଛି, ତାହା ଶୁଣ।

ପ୍ରଥମ ଶୈଳପୁତ୍ରୀ, ଦ୍ଵିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ, ତୃତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରଘଣ୍ଟା, ଚତୁର୍ଥ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡା ବୋଲି।

ପଞ୍ଚମ ସ୍କନ୍ଦମାତା, ଷଷ୍ଠ କାତ୍ୟାୟନୀ, ସପ୍ତମ କାଳରାତ୍ରୀ, ଅଷ୍ଟମ ମହାଗୌରୀ।

ନବମ ସିଦ୍ଧିଦାତ୍ରୀ — ଏହି ନବଦୁର୍ଗା ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ। ମହାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକ କଥିତ।

ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା, ଶତ୍ରୁମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗତ, ବିଷମ ଓ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନରେ ଭୟାର୍ତ୍ତ ହୋଇ ଶରଣ ଗତ ହୁଅନ୍ତି।

ସେମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧସଙ୍କଟରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ଘଟେ ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଆପଦ, ଶୋକ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଦେଖେ ନାହିଁ।

ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ହେ ଦେବେଶି! ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ପ୍ରେତସଂସ୍ଥା ଚାମୁଣ୍ଡା, ମହିଷାସନା ବାରାହୀ, ଗଜସମାରୂଢ଼ା ଐନ୍ଦ୍ରୀ, ଗରୁଡ଼ାସନା ବୈଷ୍ଣବୀ।

ବୃଷାରୂଢ଼ା ମାହେଶ୍ଵରୀ, ଶିଖିବାହନା କୌମାରୀ, ପଦ୍ମାସନା ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ପଦ୍ମହସ୍ତା ହରିପ୍ରିୟା।

ଶ୍ଵେତରୂପଧାରିଣୀ ଦେବୀ, ବୃଷବାହନା ଈଶ୍ଵରୀ, ହଂସସମାରୂଢ଼ା ବ୍ରାହ୍ମୀ, ସର୍ବାଭରଣଭୂଷିତା।

ଏହି ସମସ୍ତ ମାତୃଗଣ ସର୍ବଯୋଗସମନ୍ଵିତା, ନାନା ଆଭରଣରେ ଶୋଭାଢ଼୍ୟା, ନାନା ରତ୍ନରେ ଉପଶୋଭିତା।

ରଥାରୂଢ଼ା ଦେବୀଗଣ କ୍ରୋଧସମାକୁଳା ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶକ୍ତି, ହଳ, ମୁସଳ ଆୟୁଧ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଖେଟକ, ତୋମର, ପରଶୁ, ପାଶ, କୁନ୍ତ ଆୟୁଧ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଉତ୍ତମ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଆୟୁଧ।

ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦେହନାଶ ନିମିତ୍ତ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଅଭୟ ନିମିତ୍ତ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ହିତ ନିମିତ୍ତ ଏପରି ଆୟୁଧ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ହେ ମହାରୌଦ୍ରେ! ହେ ମହାଘୋରପରାକ୍ରମେ! ହେ ମହାବଲେ! ହେ ମହୋତ୍ସାହେ! ହେ ମହାଭୟବିନାଶିନି! ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ହେ ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟେ! ହେ ଶତ୍ରୂଣାଂ ଭୟବର୍ଦ୍ଧିନି! ମୋତେ ତ୍ରାହି କର। ପୂର୍ବରେ ଐନ୍ଦ୍ରୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଆଗ୍ନେୟରେ ଅଗ୍ନିଦେବତା।

ଦକ୍ଷିଣରେ ବାରାହୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ନୈରୃତ୍ୟରେ ଖଡ୍ଗଧାରିଣୀ। ପଶ୍ଚିମରେ ବାରୁଣୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ବାୟବ୍ୟରେ ମୃଗବାହିନୀ।

ଉତ୍ତରରେ କୌମାରୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଈଶାନ୍ୟରେ ଶୂଳଧାରିଣୀ। ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଧଃରେ ବୈଷ୍ଣବୀ।

ଏହିପରି ଦଶ ଦିଗକୁ ଶବବାହନା ଚାମୁଣ୍ଡା ରକ୍ଷା କରୁ। ଜୟା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ରକ୍ଷା କରୁ, ବିଜୟା ପୃଷ୍ଠରେ ରକ୍ଷା କରୁ।

ଅଜିତା ବାମପାର୍ଶ୍ଵରେ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଅପରାଜିତା। ଶିଖାକୁ ଉଦ୍ଯୋତିନୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଉମା ମୂର୍ଦ୍ଧ୍ନି ଅବସ୍ଥିତା।

ମାଲାଧାରୀ ଲଲାଟରେ, ଭ୍ରୂଦ୍ଵୟକୁ ଯଶସ୍ଵିନୀ ରକ୍ଷା କରୁ। ଭ୍ରୂମଧ୍ୟରେ ତ୍ରିନେତ୍ରା, ନାସିକାରେ ଯମଘଣ୍ଟା।

ଚକ୍ଷୁଦ୍ଵୟ ମଧ୍ୟରେ ଶଙ୍ଖିନୀ, ଶ୍ରୋତ୍ରଦ୍ଵୟରେ ଦ୍ଵାରବାସିନୀ। କପୋଲକୁ କାଳିକା ରକ୍ଷା କରୁ, କର୍ଣ୍ଣମୂଳରେ ଶାଙ୍କରୀ।

ନାସିକାରେ ସୁଗନ୍ଧା, ଉପରି ଓଷ୍ଠରେ ଚର୍ଚ୍ଚିକା। ଅଧରରେ ଅମୃତକଳା, ଜିହ୍ଵାରେ ସରସ୍ଵତୀ।

ଦନ୍ତକୁ କୌମାରୀ ରକ୍ଷା କରୁ, କଣ୍ଠଦେଶରେ ଚଣ୍ଡିକା। ଘଣ୍ଟିକାକୁ ଚିତ୍ରଘଣ୍ଟା, ତାଲୁକୁ ମହାମାୟା।

କାମାକ୍ଷୀ ଚିବୁକକୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ମୋ ବାଣୀକୁ ସର୍ବମଙ୍ଗଳା। ଗ୍ରୀବାରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ପୃଷ୍ଠବଂଶରେ ଧନୁର୍ଧରୀ।

ବହିଃକଣ୍ଠରେ ନୀଲଗ୍ରୀବା, ନଳିକାକୁ ନଳକୂବରୀ। ସ୍କନ୍ଧଦ୍ଵୟରେ ଖଡ୍ଗିନୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ମୋ ବାହୁକୁ ବଜ୍ରଧାରିଣୀ।

ହସ୍ତଦ୍ଵୟରେ ଦଣ୍ଡିନୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଙ୍ଗୁଳୀଗୁଡ଼ିକରେ ଅମ୍ବିକା। ନଖକୁ ଶୂଲେଶ୍ଵରୀ ରକ୍ଷା କରୁ, କୁକ୍ଷିକୁ କୁଲେଶ୍ଵରୀ।

ସ୍ତନଦ୍ଵୟକୁ ମହାଦେବୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ମନଃଶୋକବିନାଶିନୀ। ହୃଦୟରେ ଲଲିତା ଦେବୀ, ଉଦରରେ ଶୂଳଧାରିଣୀ।

ନାଭିରେ କାମିନୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଗୁହ୍ୟକୁ ଗୁହ୍ୟେଶ୍ଵରୀ। ପୂତନା କାମିକା ମେଢ୍ରକୁ, ଗୁଦକୁ ମହିଷବାହିନୀ।

କଟିରେ ଭଗବତୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଜାନୁଦ୍ଵୟକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ। ଜଙ୍ଘକୁ ମହାବଲା ରକ୍ଷା କରୁ, ସର୍ବକାମପ୍ରଦାୟିନୀ।

ଗୁଲ୍ଫଦ୍ଵୟରେ ନାରସିଂହୀ, ପାଦପୃଷ୍ଠରେ ତୈଜସୀ। ପାଦାଙ୍ଗୁଳୀରେ ଶ୍ରୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ପାଦତଳରେ ତଳବାସିନୀ।

ନଖକୁ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲୀ, କେଶକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵକେଶିନୀ। ରୋମକୂପରେ କୌବେରୀ, ତ୍ୱଚାକୁ ବାଗୀଶ୍ଵରୀ।

ରକ୍ତ, ମଜ୍ଜା, ବସା, ମାଂସ, ଅସ୍ଥି, ମେଦକୁ ପାର୍ବତୀ। ଅନ୍ତ୍ରକୁ କାଳରାତ୍ରୀ, ପିତ୍ତକୁ ମୁକୁଟେଶ୍ଵରୀ।

ପଦ୍ମକୋଶରେ ପଦ୍ମାବତୀ, କଫକୁ ଚୂଡ଼ାମଣି। ନଖଜ୍ଵାଳାକୁ ଜ୍ଵାଳାମୁଖୀ, ସର୍ବସନ୍ଧିରେ ଅଭେଦ୍ୟା।

ଶୁକ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଛାୟାକୁ ଛତ୍ରେଶ୍ଵରୀ। ଅହଂକାର, ମନ, ବୁଦ୍ଧିକୁ ଧର୍ମଧାରିଣୀ ରକ୍ଷା କରୁ।

ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ବ୍ୟାନ, ଉଦାନ, ସମାନକୁ ବଜ୍ରହସ୍ତା ରକ୍ଷା କରୁ, ପ୍ରାଣକୁ କଲ୍ୟାଣଶୋଭନା।

ରସ, ରୂପ, ଗନ୍ଧ, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶରେ ଯୋଗିନୀ। ସତ୍ତ୍ଵ, ରଜ, ତମକୁ ସର୍ବଦା ନାରାୟଣୀ ରକ୍ଷା କରୁ।

ଆୟୁକୁ ବାରାହୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଧର୍ମକୁ ବୈଷ୍ଣବୀ। ଯଶ, କୀର୍ତ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଧନ, ବିଦ୍ୟାକୁ ଚକ୍ରିଣୀ।

ମୋ ଗୋତ୍ରକୁ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଚଣ୍ଡିକେ ରକ୍ଷା କର। ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ରକ୍ଷା କରୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଭୈରବୀ ରକ୍ଷା କରୁ।

ପଥକୁ ସୁପଥା ରକ୍ଷା କରୁ, ମାର୍ଗକୁ କ୍ଷେମକରୀ। ରାଜଦ୍ଵାରରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସର୍ବତ୍ର ବିଜୟା ସ୍ଥିତା।

ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ରକ୍ଷାହୀନ, କବଚରୁ ବର୍ଜିତ, ହେ ଦେବି! ତାହା ସବୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଜୟନ୍ତି! ହେ ପାପନାଶିନୀ!

ଯଦି ନିଜର ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତେବେ ଏକ ପଦ ମଧ୍ୟ ନ ଯାଉ। କବଚରେ ଆବୃତ ହୋଇ ନିତ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଏ।

ସେଠାରେ ସେଠାରେ ଅର୍ଥଲାଭ, ସର୍ବକାମିକ ବିଜୟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଯେଉଁ କାମ ଚିନ୍ତା କରେ, ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ପାଏ। ପୁରୁଷ ପୃଥିବୀରେ ଅତୁଳ ପରମ ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ହୁଏ, ସଂଗ୍ରାମରେ ଅପରାଜିତ ହୁଏ। କବଚରେ ଆବୃତ ପୁରୁଷ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ ହୁଏ।

ଏହି ଦେବୀଙ୍କର କବଚ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୁକ୍ତ ହୋଇ ନିତ୍ୟ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା ପଠନ କରେ।

ତାହାର ଦୈବୀ କଳା ହୁଏ, ସେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟରେ ଅପରାଜିତ ହୁଏ। ସେ ଅପମୃତ୍ୟୁରହିତ ହୋଇ ଶତ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ଜୀବିତ ରହେ।

ଲୂତା, ବିସ୍ଫୋଟକ ଆଦି ସମସ୍ତ ବ୍ୟାଧି ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ସ୍ଥାବର, ଜଙ୍ଗମ ଓ କୃତ୍ରିମ ଯେକୌଣସି ବିଷ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।

ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଅଭିଚାର, ମନ୍ତ୍ର, ଯନ୍ତ୍ର। ଭୂଚର, ଖେଚର, ଜଳଜ ଓ ଉପଦେଶିକ।

ସହଜା, କୁଳଜା, ମାଲା, ଡାକିନୀ, ଶାକିନୀ। ଅନ୍ତରୀକ୍ଷଚରା ଘୋରା ଓ ମହାବଲା ଡାକିନୀଗଣ।

ଗ୍ରହ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ। ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ବେତାଳ, କୂଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୈରବ ଆଦି।

ହୃଦୟରେ କବଚ ସ୍ଥିତ ଥିଲେ ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନମାତ୍ରରେ ଏସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ରାଜାଙ୍କର ମାନୋନ୍ନତି ହୁଏ, ଏହା ତେଜୋବୃଦ୍ଧିକର ପରମ।

ସେ ଯଶଃରେ ବର୍ଦ୍ଧିତ ହୁଏ, ପୃଥିବୀରେ କୀର୍ତ୍ତିମଣ୍ଡିତ ହୁଏ। ପୂର୍ବରୁ କବଚ କରି ସପ୍ତଶତୀ ଚଣ୍ଡୀ ଜପ କରେ।

ଯେତେଦିନ ପର୍ବତ, ବନ, କାନନ ସହିତ ଭୂମଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରେ, ସେତେଦିନ ପୃଥିବୀରେ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦି ସନ୍ତତି ରହେ।

ଦେହାନ୍ତରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ସ୍ଥାନ ପୁରୁଷ ମହାମାୟାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରୁ ନିତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ସେ ପରମ ରୂପ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ। ଓମ୍।