श्रीसरस्वतीचालीसा

जनकजनन्योः पादपद्मरजः स्वमस्तके धारयित्वा मातरं सरस्वतीं नमामि। सा मे बुद्धिं बलं च ददातु।

हे मातः, तव महिमा अमिता अनन्ता च कृत्स्नं जगत् व्याप्य विराजते। त्वमेव दुष्टजनानां पापं संहर।

जय श्रीः सकलबुद्धिबलराशे। जय सर्वज्ञ अमर अविनाशिनि।

जय जय जय वीणाधारिणि। या सदा सुहंससवारी करोषि।

हे मातः, त्वं चतुर्भुजरूपधारिणी सर्वस्मिन् विश्वे विख्यातासि।

यदा जगति पापबुद्धिः प्रभवति, तदैव धर्मस्य दीप्तिः मन्दीभवति।

तदैव हे मातः, तव स्वावतारः सञ्जायते। हे महतारि, त्वं पापं हीनं करोषि।

वाल्मीकिः पूर्वं हत्यार आसीत्, किन्तु तव प्रसादेन सः सर्वस्मिन् संसारे प्रसिद्धोऽभवत्।

तेन रामचरितं रचितम्, आदिकवेः पदवी च प्राप्ता।

कालिदासः यः विख्यातोऽभवत्, हे मातः, तव कृपादृष्ट्या एव।

तुलसी-सूर-आदयः विद्वांसः अन्ये च बहवः ज्ञानिनो जाताः।

तेषां अन्यदवलम्बनं नासीत्, केवलं तव कृपैव हे अम्ब।

अतः हे भवानि मातः, मां दुःखितं दीनं स्वदासं ज्ञात्वा कृपां कुरु।

यथा पुत्राः बहूनि अपराधानि कुर्वन्ति, तथापि माता तेषु चित्तं न करोति।

हे जननि, अधुना मम लज्जां रक्ष। बहुधा ते विनयमहम्।

अहमनाथः तवैवावलम्बः। हे जगदम्ब, कृपां कुरु। जय जय।

मधुकैटभौ यौ अतिबलवन्तौ, तौ विष्णुना सह बाहुयुद्धमाचरताम्।

पञ्चसहस्रवर्षपर्यन्तं घोरं युद्धमभवत्। तथापि तौ मुखं न मोरयतुः।

हे मातः, तदा त्वं साहाय्यं कृतवती। दुष्टानां बुद्धिः विपरीता जाता।

तेन दुष्टानां मृत्युः अभवत्। हे मातः, मम मनोरथं पूरय।

चण्डमुण्डौ यौ विख्यातौ, तौ हे मातः, क्षणेन संहृतवती।

रक्तबीजः समर्थः पापी आसीत्। तेन देवमुनयः हृदये कम्पिताः।

तस्य शिरः कदलीस्तम्भमिव छिन्नम्। हे जगदम्ब, पुनः पुनः त्वां नमामि।

शुम्भनिशुम्भौ यौ जगत्प्रसिद्धौ, तौ हे अम्ब, क्षणेन बद्धवती।

भरतमातुः बुद्धिं फेरितवती, येन रामचन्द्राय वनवासः कारितः।

एवं रावणवधं त्वं कृतवती, सुरनरमुनीन् सर्वान् सुखं दत्तवती।

को वा समर्थः तव यशोगुणगाने? निगमाः अनादिमन्तोऽनन्ताः वदन्ति।

विष्णुः रुद्रश्च यस्याः आज्ञां मन्यन्ते, येषाम् त्वं रक्षाकारिणी।

रक्तदन्तिका शताक्षी च, दानवभक्षिण्याः बहूनि नामानि सन्ति।

दुर्गमं कार्यं पृथिव्यां कृतवती, अतः दुर्गा नाम सर्वैः लोकैः गृहीतम्।

हे मातः, त्वं दुर्गाणांहरणी, कृपां कुरु। त्वं सदा सुखदात्री।

यदा राजा क्रुद्धः मारयितुमिच्छति, वा मृगान् कानने घेरयति।

यदा समुद्रमध्ये पोतः भज्यते, अतितूफानः, न कोऽपि सङ्गे।

भूतप्रेतबाधा वा दुःखम्, दारिद्र्यं वा सङ्कटं वा।

तव नाम जपतः सर्वं मङ्गलं भवति। नात्र कस्यापि सन्देहः।

पुत्रहीनः यः आतुरः भ्राता, सर्वं परित्यज्य एनां पूजयेत्।

यः नित्यमेतां चालसीं पठति, सः सुन्दरगुणैश्वर्ययुक्तं पुत्रं लभते।

धूपादिकं नैवेद्यं च अर्पयति, सः अवश्यं सङ्कटरहितो भवति।

यः मातुः भक्तिं सदा करोति, क्लेशः तं न आगच्छति।

बन्दी शतवारं पाठं करोति, सर्वे बन्दीपाशाः दूरं गच्छन्ति।

हे भवानि, रामसागरः प्रार्थयते, कृपां कुरु, मां स्वदासं जानीहि।

हे मातः, तव सूर्यकान्तिः, मम रूपः अन्धकारः। मां डूबनात् रक्ष, यथा मां भवकूपे न पतेयम्।

हे सरस्वति मातः, बलं बुद्धिं विद्यां च देहि। रामसागरः अधमः त्वामेव आश्रयं प्रार्थयते।