બજરંગ બાણ

નિશ્ચય, પ્રેમ અને પ્રતીતિથી, નમ્રતાપૂર્વક સન્માન કરે છે; તેના બધા શુભ કાર્યો હનુમાન સિદ્ધ કરે છે.

જય હનુમંત, સંતોના હિતકારી; સાંભળો, પ્રભુ, મારી અરજ.

જનના કાર્યમાં વિલંબ ન કરો; ઉતાવળે દોડીને મહાસુખ આપો.

જેમ તમે સમુદ્ર પાર કૂદ્યા, સુરસાના મુખમાં પ્રવેશીને વિસ્તર્યા.

આગળ જઈને લંકિનીએ રોક્યો; તમે લાત મારી, તે સ્વર્ગલોક ગઈ.

જઈને વિભીષણને સુખ આપ્યું; સીતાને નિહાળીને પરમપદ લીધું.

બગીચો ઉજાડીને સમુદ્રમાં બોર્યો; અતિ ઉતાવળે જમકાતરને તોડ્યો.

અક્ષયકુમારને મારીને સંહાર કર્યો; પૂંછડી લપેટીને લંકાને બાળી.

લાકડાની જેમ લંકા બળી ગઈ; જય-જયનો ધ્વનિ સ્વર્ગપુરના આકાશમાં થયો.

હવે વિલંબનું શું કારણ, સ્વામી? કૃપા કરો, હૃદયના અંતર્યામી.

જય-જય લક્ષ્મણના પ્રાણના દાતા; ઉતાવળા થઈને દુઃખનો નાશ કરો.

જય હનુમાન, જયતિ બલ-સાગર; દેવસમૂહમાં સમર્થ, યોદ્ધાઓમાં નાગર.

ૐ હનુ હનુ હનુ હનુમંત હઠીલા; શત્રુને મારો વજ્રની કીલની જેમ.

ૐ હ્નીં હ્નીં હ્નીં હનુમંત કપીશા; ૐ હું હું હું હનુ અરિના ઉર અને શીશ પર.

જય અંજનીકુમાર બલવંતા; શંકરસુવન વીર હનુમંતા.

ભયંકર મુખવાળા, કાળના કુળનો નાશ કરનાર; રામના સહાયક, સદા પ્રતિપાલક.

ભૂત, પ્રેત, પિશાચ, નિશાચર; અગ્નિ, બેતાલ, કાળ – મારી નાખો.

આમને મારો, તમને રામની સપથ; રાખો, નાથ, નામની મર્યાદા.

સત્ય થાઓ, હરિની સપથ લઈને; રામદૂત, ધરો અને મારો, દોડીને.

જય જય જય હનુમંત અગાધા; દુઃખ પામે છે જન કોના અપરાધથી?

પૂજા, જપ, તપ, નેમ, આચાર; કંઈ જાણતો નથી તમારો દાસ.

વન, ઉપવન, માર્ગ, ગિરિ, ગૃહમાં; તમારા બળથી હું ડરતો નથી.

જનકસુતાના પતિના દાસ કહેવાઓ; તેની સપથ, વિલંબ ન લાવો.

જય જય જયની ધ્વનિ આકાશમાં થાય છે; સ્મરણ કરતાં અસહ્ય દુઃખનો નાશ થાય છે.

ચરણ પકડી, હાથ જોડીને મનાવું છું; આ અવસરે હવે કોને પોકારું?

ઊઠો, ઊઠો, ચાલો, તમને રામની દુહાઈ; પગે પડું છું, હાથ જોડી મનાવું છું.

ૐ ચં ચં ચં ચં ચપળ ચલંતા; ૐ હનુ હનુ હનુ હનુ હનુમંતા.

ૐ હં હં હાંક દે છે કપિ ચંચળ; ૐ સં સં સહમી પરાણે ખલ-દળ.

અપને જનને તુરત ઉબારો; સ્મરણ કરતાં આનંદ થાય છે મારો.

આ બજરંગ-બાણ જેને મારે; તેને કહો ફરી કોણ ઉબારે?

પાઠ કરે બજરંગ-બાણનો; હનુમત રક્ષા કરે પ્રાણની.

આ બજરંગ બાણ જે જપે; તેનાથી ભૂત-પ્રેત સર્વે કાંપે.

ધૂપ આપીને જે હમેશાં જપે; તેના તનમાં ન રહે ક્લેશ.

હૃદયમાં દૃઢ પ્રતીતિ, શરણ થઈને, ધ્યાન ધરીને પાઠ કરે; બધી બાધાઓ હરે, અને બધા કામ સફળ કરે હનુમાન.