ਬਜਰੰਗ ਬਾਣ (ਹਨੂੰਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਟੁਤਿ)

ਨਿਸ਼ਚੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ, ਹਨੂੰਮਾਨ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜੈ ਹਨੂੰਮੰਤ, ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਹਿਤਕਾਰੀ। ਸੁਣ ਲਵੋ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਅਰਜ਼।

ਸੇਵਕ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਛੇਤੀ ਦੌੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਦਿਓ।

ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਰ ਗਏ। ਸੁਰਸਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਲੰਕਿਨੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ। ਲਾਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਰਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਜਾ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਬੋਇਆ। ਬਹੁਤ ਆਤੁਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਮਕਾਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ।

ਅਕਸ਼ੈ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਪੂਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਜਾਲ਼ ਦਿੱਤਾ।

ਲੰਕਾ ਰਾਖ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ। ਜੈ-ਜੈ ਦੀ ਧੁਨਿ, ਸੁਰਪੁਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਈ।

ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਵਾਮੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ।

ਜੈ-ਜੈ, ਲਖਮਣ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਦਾਤੇ। ਆਤੁਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ।

ਜੈ ਹਨੂੰਮਾਨ, ਜੈਤੀ ਬਲ-ਸਾਗਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰ।

ੳੰ ਹਨੁ ਹਨੁ ਹਨੁ ਹਨੁਮੰਤ ਹਠੀਲੇ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਵਜ੍ਰ ਦੀਆਂ ਕੀਲਾਂ ਵਾਂਗ।

ੳੰ ਹ੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਹਨੁਮੰਤ ਕਪੀਸ਼ਾ। ੳੰ ਹੁੰ ਹੁੰ ਹੁੰ ਹਨੁ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਉਰ ਤੇ ਸੀਸ ਨੂੰ।

ਜੈ ਅੰਜਨੀ ਕੁਮਾਰ ਬਲਵੰਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਸੁਵਨ, ਵੀਰ ਹਨੁਮੰਤਾ।

ਮੂੰਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲ-ਕੁਲ ਦਾ ਘਾਲਕ। ਰਾਮ ਦਾ ਸਹਾਇਕ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕ।

ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਨਿਸਾਚਰ। ਅਗਨੀ, ਬੇਤਾਲ, ਕਾਲ, ਮਾਰੀ, ਮਰ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਸੌਂਹ। ਹੇ ਨਾਥ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦੀ ਮਰਜਾਦ ਰੱਖੋ।

ਸੱਚ ਹੋਵੋ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾ ਕੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਫੜੋ ਤੇ ਮਾਰੋ, ਦੌੜ ਕੇ।

ਜੈ-ਜੈ-ਜੈ ਹਨੁਮੰਤ ਅਗਾਧਾ। ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਸੇਵਕ, ਕਿਸ ਅਪਰਾਧ ਕਾਰਨ?

ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਤਪ, ਨੇਮ, ਅਚਾਰ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ।

ਜੰਗਲ, ਉਪਵਨ, ਰਾਹ, ਪਹਾੜ, ਘਰ ਵਿੱਚ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।

ਜਨਕ ਸੁਤਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਾਸ ਕਹਾਓ। ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਦੇਰ ਨਾ ਲਾਓ।

ਜੈ-ਜੈ-ਜੈ ਦੀ ਧੁਨਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁਸਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਮੌਕੇ, ਹੁਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਾਂ?

ਉੱਠੋ, ਉੱਠੋ, ਚੱਲੋ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਦੁਹਾਈ। ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ੳੰ ਚੰ ਚੰ ਚੰ ਚੰ ਚਪਲ ਚਲੰਤਾ। ੳੰ ਹਨੁ ਹਨੁ ਹਨੁ ਹਨੁ ਹਨੁਮੰਤਾ।

ੳੰ ਹੰ ਹੰ, ਹਾਂਕ ਦਿੰਦਾ ਕਪਿ ਚੰਚਲ। ੳੰ ਸੰ ਸੰ, ਸਹਿਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਖਲ-ਦਲ।

ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਤੁਰਤ ਬਚਾਓ। ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਡਾ ਆਨੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਬਜਰੰਗ-ਬਾਣ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੋ, ਫਿਰ ਕੌਣ ਬਚਾਏ?

ਪਾਠ ਕਰੇ ਬਜਰੰਗ-ਬਾਣ ਦਾ। ਹਨੂੰਮਤ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ।

ਇਹ ਬਜਰੰਗ-ਬਾਣ, ਜੋ ਜਪੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਸਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।

ਧੂਪ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਨਿੱਤ ਜਪੇ। ਉਸ ਦੇ ਤਨ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਪ੍ਰਤੀਤੀ, ਸ਼ਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਠ ਕਰੇ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫ਼ਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਹਨੂੰਮਾਨ।