ශිව තාණ්ඩව ස්තෝත්‍රය

තමන්ගේ ඝන ජටාමකුටයෙන් ගලා බසින ජල ධාරාවෙන් ගෙල පවිත්‍ර වූ, ගෙලෙහි එල්ලෙන උස් වූ නාග මාලාවක් පැළඳ සිටින, සහ තම ඩමරු හි හඬට අනුකූලව භයංකර තාණ්ඩව නර්තනයෙහි යෙදුණු ඒ ශිව දෙවියෝ අපට සුබසෙත උදා කරත්වා.

තමන්ගේ හිසෙහි අඩ සඳ පළඳින, ජටාමකුටය නමැති භාජනයෙන් රළ පහරින් කැළඹෙන ස්වර්ගීය ගංගා නදිය වේගයෙන් ගලා බසින, සහ නළලත ගිනි දැල් පටපට හඬින් දැල්වෙන ඒ ශිව දෙවියන් කෙරෙහි මාගේ නිබඳ ප්‍රේමය පවතීවා.

පර්වත රාජයාගේ දියණිය වූ පාර්වතියගේ කෙළිලොල් බවින් සදා ප්‍රමුදිත වන මනසක් ඇති, තමන්ගේ කරුණාබර බැල්මෙන් දරාගත නොහැකි සියලු විපත් මුළුමනින්ම දුරු කරන, දිගම්බර (අහස වස්ත්‍ර කරගත්) වූ ඒ ශිව දෙවියන් කෙරෙහි මාගේ සිත සතුටු වේවා.

ජටාමකුටය නාගයෙකුගෙන් සැරසුණු, දිලිසෙන නාග පෙණවලින් නිකුත් වන රතු කුංකුමවලින් නළලත තවරන ලද, සහ කුපිත වූ ඇතෙකුගේ සෙලවෙන සම උඩුකය වස්ත්‍රය ලෙස පළඳින ඒ ජීවීන්ගේ ස්වාමීන් කෙරෙහි මාගේ සිත අද්භූත ලෙස ප්‍රමෝදයට පත් වේවා.

දහසක් නෙත් ඇති ඉන්ද්‍ර ඇතුළු සියලු දෙවියන්ගේ මකුටවලින් වැටෙන මල් ධාරාවන්ගෙන් සදාකාලයටම පාදයන් පුදනු ලබන, නාග රාජයාගේ මාලාවකින් ජටාමකුටය බඳින ලද ඒ ශිව දෙවියෝ අපට සදාතනික සෞභාග්‍යයේ උල්පත වෙත්වා.

නළලත ගිනි පුපුරු සහිතව ගින්න දැල්වෙන, කාමදේවයා අළු කර දැමූ, දෙව් රජුන් විසින් නමස්කාර කරනු ලබන, අඩ සඳෙන් සැරසුණු සහ ජටාමකුටය මහා කපාලීන්ගේ නිවහන වූ ඒ ශිව දෙවියෝ අපගේ ආරක්ෂකයා වෙත්වා.

නළලතෙහි දැල්වෙන ගින්නට ප්‍රචණ්ඩ වූ කාමදේවයා පූජාවක් ලෙස අහුරු කළ, පාර්වතියගේ ළයට විචිත්‍ර රටා ඇඳීමේ එකම ශිල්පියා වූ ඒ ත්‍රි නේත්‍ර ශිව දෙවියන් කෙරෙහි මාගේ සෙනෙහස පවතීවා.

නව මේඝ සමූහයකින් වට වූ අමාවක රාත්‍රියේ ඝන අන්ධකාරයෙන් ගෙල බැබළෙන, ස්වර්ගීය ගංගා නදිය දරන, හස්ති චර්මය පළඳින, සඳෙන් සැරසුණු සහ ලෝකයේ බර උසුලන ඒ ශිව දෙවියෝ අපට සෞභාග්‍යය සලසත්වා.

විකසිත නීල උපුල් මලක් මෙන් කලු පැහැති ගෙලක් ඇති, තෘෂ්ණාව වනසන, ත්‍රිපුරය වනසන, සංසාර පැවැත්ම වනසන, අහංකාර යාග වනසන, ගජාසුරයා වනසන, අන්ධකාසුරයා වනසන සහ යමදේවයා වනසන ඒ ශිව දෙවියන්ට මම නමස්කාර කරමි.

සියලු සුබදායක ගුණාංග නමැති මල් සමූහයේ මකරන්ද ධාරාවේ මිහිරෙන් මත් වූ බඹරෙකු වැනි වූ, තෘෂ්ණාව වනසන, ත්‍රිපුරය වනසන, සංසාර පැවැත්ම වනසන, අහංකාර යාග වනසන, ගජාසුරයා වනසන, අන්ධකාසුරයා වනසන සහ යමදේවයා වනසන ඒ ශිව දෙවියන්ට මම නමස්කාර කරමි.

ජටාමකුටයෙහි හැසිරෙන නාගයාගේ හුස්මෙන් නළලත චණ්ඩ ගින්න වඩ වඩාත් ඇවිළෙන, 'ධිමිද් ධිමිද් ධිමිද්' යනුවෙන් නැගෙන මෘදංගයේ මංගල හඬින් භයංකර තාණ්ඩව නර්තනයෙහි යෙදෙන ඒ ශිව දෙවියෝ ජයගනිත්වා.

ගල් තලාවකට හෝ සර්ප යහනකට, මුතු මාලයකට හෝ ඇට මාලයකට, වටිනා මැණිකකට හෝ පස් කැටයකට, මිතුරෙකුට හෝ සතුරෙකුට, තණ පතකට හෝ නෙළුම් මලකට, සහ සාමාන්‍ය මිනිසෙකුට හෝ මහා රජෙකුට එක හා සමාන උපේක්ෂාවෙන් බලන ඒ සදාතනික ශිව දෙවියන්ට මම වන්දනා කරන්නේ කවදාද?

ස්වර්ගීය ගංගා නදියේ තීරයේ ඇති ගුහාවක වෙසෙමින්, නපුරු සිතිවිලිවලින් මනස මුදවාගෙන, සැමවිටම හිසට ඉහළින් දෑත් එකතු කරමින්, ඇලීම්වලින් තොර දෙනෙතින් යුතුව, නළලෙහි පූජනීය භස්ම තවරාගෙන, "ශිව" මන්ත්‍රය ජප කරමින් මා සතුටට පත්වන්නේ කවදාද?

මෙසේ විස්තර කරන ලද මෙම අතිශය උතුම් ස්තෝත්‍රය සැමවිටම කියවන, සිහිපත් කරන හෝ සජ්ඣායනා කරන ඕනෑම තැනැත්තෙකු නිසැකවම නිරන්තර පවිත්‍රතාව ලබා ගනී. ඔහු ඉක්මනින්ම ගුරුතුමන් කෙරෙහි උසස්ම භක්තිය ලබා ගනී, වෙනත් මගක් නොමැත; මන්ද මංගලමය වූ ශිව දෙවියන් ධ්‍යානය කිරීම, සත්වයන්ගේ මුලාව දුරු කරන්නක් වන බැවිනි.

සන්ධ්‍යා කාලයේ පූජාව අවසානයේ, ශම්භු දෙවියන් වෙනුවෙන් දසගී රාවණා විසින් ගයන ලද මෙම ස්තෝත්‍රය යමෙක් ගායනා කරයිද, ශම්භු දෙවියන් ඔහුට ස්ථිර රථ, ඇතුන් සහ අශ්වයන්ගෙන් සමන්විත සදාකාලික සමෘද්ධියද, සැමවිටම මන්දහාසයෙන් පිරි මුහුණක්ද ප්‍රදානය කරයි.