தாபோ மற்றும் ஹெமிஸ்

இமயமலைப் பீடபூமியின் கடுமையான, பனி படர்ந்த மலைமுகடுகளுக்கு இடையே அமைந்துள்ள இந்த கோம்பாக்கள் வெறும் வரலாற்றுச் சின்னங்கள் அல்ல. தாந்த்ரீக தியானம், சோத் பயிற்சி, துறவு வாழ்க்கைப் பயிற்சி ஆகியவற்றின் உயிர்ப்புள்ள மையங்களாக அவை இன்றும் விளங்குகின்றன; ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டபோது மேற்கொள்ளப்பட்ட அதே சாதனைகளின் எதிரொலிகள் இன்றும் அவற்றின் சுவர்களில் ஒலிக்கின்றன.

தாபோ கி.பி. 996 ஆம் ஆண்டில் பெரும் மொழிபெயர்ப்பாளர் ரிஞ்சென் சாங்போவால், குகே அரசின் அரசர் யெஷே-ஓவின் சார்பில் நிறுவப்பட்டது. இது கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக வெயிலில் உலர்த்தப்பட்ட மண் செங்கற்களால் கட்டப்பட்டது; இமயமலையின் கடுமையான குளிர்காலங்களை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பெரிய சேதமின்றி இவை தாங்கி நின்றுள்ளன. இன்று இது இந்தியாவிலும் விரிந்த இமய மண்டலத்திலும் இடைவிடாது இயங்கும் பழமையான பௌத்தத் தலமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆறாயிரம் சதுர மீட்டருக்கும் மேலான பரப்பில் விரிந்துள்ள இந்த வளாகத்தில் ஒன்பது தனித்தனி கோயில்கள், நான்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்தூபிகள், இருபத்து மூன்று சோர்ட்டன்கள், கிராமத்திற்கு மேலே உள்ள பாறை முகத்தில் நேரடியாகச் செதுக்கப்பட்ட குகைக் கோயில்களின் தொகுப்பு ஆகியவை உள்ளன. புத்தர் காலத்திலிருந்து பௌத்த மடாலயங்களில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வரும் அதே வினய மடாலய விதிகளின்படியே தாபோவின் பிக்குகள் இன்றும் துறவு தீட்சை பெறுகின்றனர்; இந்த வளாகம் நிறுவப்பட்டதிலிருந்தே இந்த ஒழுங்கு தடையின்றித் தொடர்கிறது.

வளாகத்தின் மையத்தில் முதன்மைக் கூடம் சுக் லாகாங் நிற்கிறது. அதன் சுவர்கள் மிகுந்த வளத்துடன் பாதுகாக்கப்பட்ட சுவரோவியங்களாலும் ஃப்ரெஸ்கோக்களாலும் மூடப்பட்டுள்ளதால், இம்மடாலயம் நீண்ட காலமாக இமயத்தின் அஜந்தா என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதன் பின்சுவரில் ஏறத்தாழ ஐம்பது களிமண் சிலைகளும், தெய்வங்கள் மற்றும் காவல் உருவங்களின் முழு அளவிலான அரைச்சிலைகளும் நிற்கின்றன. அதன் புகழ்பெற்ற வஜ்ரதாது மண்டலத்தைச் சுற்றி முப்பத்திரண்டு உயிரளவு களிமண் தெய்வச் சிற்பங்கள் சுவரிலேயே பதிக்கப்பட்டுள்ளன—வெளியிலிருந்து மட்டும் பார்க்காமல், யாத்ரீகர்கள் நடந்து செல்லக்கூடிய முப்பரிமாண மண்டலம் இது.

லடாக்கின் வெகு வடக்கில் உள்ள ஹெமிஸ் மடாலயம் 1630 ஆம் ஆண்டில், முதல் தக்ட்சாங் ரெபா மற்றும் துருக்பா மரபின் மகத்தான யோகியுமான ஸ்டாக்சாங் ராஸ்பா நவாங் கியாட்சோவால் நிறுவப்பட்டது. லடாக்கி அரசர் செங்கே நம்கியால் இதற்கு ஆதரவளித்தார்; பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு 1672 ஆம் ஆண்டில் அவர் இதனைப் புதுப்பித்து விரிவுபடுத்தினார். இன்றும் இது லடாக் முழுவதிலும் மிகப்பெரிய மடாலய நிறுவனமாகவும், அப்பகுதியில் துருக்பா காக்யூ மரபின் முதன்மைத் தலைமையிடமாகவும் விளங்குகிறது.

ஹெமிஸில் பத்மசம்பவரின் உலகிலேயே மிகப் பெரியது எனப்படும் சிலை உள்ளது—செம்பு, தங்கம், வெள்ளி ஆகியவற்றின் கலவையால் வடிக்கப்பட்ட முப்பது அடிக்கும் மேலான உயரமுள்ள ஒரு பிரம்மாண்ட உருவம். இது மடாலயத்தின் மிகவும் போற்றப்படும் பொக்கிஷமாகவும் அதன் ஆண்டுத் திருவிழாவின் மையமாகவும் திகழ்கிறது.

ஒவ்வொரு கோடையிலும், குரு பத்மசம்பவரின் சொந்தப் பிறந்தநாளைக் கௌரவிக்கும் வகையில் திபெத்திய சந்திர நாட்காட்டியின்படி ஹெமிஸ் தனது மாபெரும் சாம் திருவிழாவை நடத்துகிறது. விரிவான முகமூடிகளும் பட்டுப் பிரோகேட் ஆடைகளும் அணிந்த பிக்குகள், கூடியிருக்கும் கூட்டத்தின் முன் அமைதியான மற்றும் கோபமான தெய்வங்களின் வடிவங்களை நடனத்தின் மூலம் ஆடிக் காட்டுகின்றனர். ஒவ்வொரு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை, மடாலயம் இன்னும் அரிதான ஒரு நிகழ்வை வெளிப்படுத்துகிறது: குரு ரின்போச்சேயின் ஒரு பிரம்மாண்டமான பட்டுத் தங்கா, மற்ற நேரங்களில் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருப்பது, முற்றத்துச் சுவரில் விரித்துக் காட்டப்படுகிறது—அதை ஒருமுறையாவது பார்ப்பதற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருக்கக்கூடிய யாத்ரீகர்களுக்காக.

தாபோ கிராமத்திற்கு மேலே, பாறையில் குடைந்த குகைகள் இன்றும் அந்தக் கரடுமுரடான பாறை முகத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு நிற்கின்றன—இமயக் குளிரின் மிகக் கடுமையான மாதங்களில் சாதகர்கள் பல ஆண்டுகள் நீளும் மௌனத் தனிவாசத்திற்காக பின்வாங்கிய இடம். அவர்களின் தனிமை, அவர்கள் அங்கு வந்த ஆழ்ந்த சாதனைகளால் மட்டுமே கலைக்கப்பட்டது. கீழே உள்ள ஓவிய மண்டபங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இக்குகைகள் குறைவாகவே பார்வையிடப்படுகின்றன; அவை அமைதியான ஒரு பிரதிபிம்பம். தாபோவின் சுவரோவியங்களுக்கு அடைக்கலம் தந்த அதே மலைகள்தான் அசையாத அமைதியை மட்டுமே தேடிய தனித்த சாதகர்களுக்கும் அடைக்கலம் தந்தன என்பதை அவை நினைவூட்டுகின்றன.

ஓட்டியான நாட்டில் தாமரையிலிருந்து பத்மசம்பவரின் சொந்த பிறப்பு, பத்ம கதாங்கின் முதல் அத்தியாயத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது; தாமரையில் பிறந்த குருவுக்கு அப்பெயரை அளிக்கும் அந்த தெர்மா வாழ்க்கை வரலாறு அது. இதே பிறப்புக் கதையைத்தான், இரு மடாலயங்களிலும் இன்றும் ஓதப்படும் ஏழு வரிப் பிரார்த்தனை நினைவுகூர்கிறது. ஹூங் ஓட்டியான யுல் க்யி நுப்ஜாங் ட்சாம், பேமா கேசர் டோங்போ லா, யாட்சென் சோக் கி ங்ஷோ ட்ரூப் ஞே, பேமா ஜுங்னே ஷேய் சு ட்ராக். ஓட்டியான நாட்டின் வடமேற்கில், மலர்ந்த தாமரையின் இதயத்தில், நீ அற்புதமான உயர் சித்திகளால் அருளப்பட்டவன்; நீ தாமரையில் பிறந்தவன் என்று புகழ்பெற்றவன். தாபோ, ஹெமிஸ் பிக்குகள் இன்றும் இந்த ஏழு வரிகளுடனேயே தங்கள் சாதனையைத் தொடங்குகின்றனர்—ஆயிரம் கிலோமீட்டர்களும் ஆயிரம் ஆண்டுகளும் நீளும் தொடர்ச்சியான ஒரு பிரார்த்தனை.

தாபோவை நிறுவிய மகத்தான மொழிபெயர்ப்பாளர்-பிக்குவான ரிஞ்சென் சாங்போ, மேற்கு திபெத்திய பௌத்த வரலாற்றில் நூறுக்கும் மேற்பட்ட மடாலயங்களையும் கோயில்களையும் நிறுவிய பெருமைக்கு உரியவராகக் கருதப்படுகிறார். அவரது பணி அவரது நீண்ட வாழ்நாள் முழுவதும் குகே, ஸ்பிதி மற்றும் சுற்றியுள்ள எல்லைப் பகுதிகளில் பரவியிருந்தது. ஹெமிஸ் நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் முற்றிலும் வேறுபட்ட மரபின் கீழ் எழுந்தது—ரிஞ்சென் சாங்போ நிறுவ உதவிய முந்தைய கதம் மரபிலிருந்து வேறுபட்ட துருக்பா காக்யூ. ஆயினும் இரு மடாலயங்களும் தங்கள் ஆழ்ந்த பக்தியின் வேர்களை ஒரே ஆளுமையில் காண்கின்றன: பத்மசம்பவர், அந்த தாமரையில் பிறந்த குரு; எட்டாம் நூற்றாண்டில் ஓட்டியானாவிலிருந்து தாந்த்ரீக பௌத்தத்தை முதன்முதலில் இமயமலைக்குக் கொண்டுவந்தவர் அவரே.

நூற்றாண்டுகளும் மலைத்தொடர்களும் பிரிக்கும் தூரம் இருந்தாலும், இன்று எந்த மடாலயத்திற்குள் நுழையும் பார்வையாளரும் ஏறக்குறைய ஒரே சூழலையே உணர்கிறார். பழங்கால உருவங்களுக்கு முன் வெண்ணெய் விளக்குகள் எரிகின்றன, பிக்குகள் ஜபம் மற்றும் சடங்குகளின் அன்றாட வழக்கத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர், இன்றைய வடிவில் பெரும்பாலான நாடுகள் உருவாவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பிருந்தே சுவர்கள் புகையையும் பிரார்த்தனையையும் உள்வாங்கி வந்துள்ளன. தாபோவின் மண்-செங்கல் சுவர்களும் ஓவியம் தீட்டப்பட்ட மண்டலங்களும் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் புலமையின் யுகத்தைப் பேசுகின்றன. அப்போதுதான் சம்ஸ்கிருத நூல்கள் முதன்முதலில் திபெத்திய மொழியில் பெயர்க்கப்பட்டன; ஸ்பிதியின் உயர் பாலைவனத்தில் பௌத்த தத்துவம் வேரூன்றியது. ஹெமிஸ் அதற்குப் பதிலாக தாந்த்ரீக சடங்கு மற்றும் திருவிழாவின் யுகத்தைப் பேசுகிறது; அப்போது நடனம், முகமூடி, இசை ஆகியவை அதே போதனைகளை பரந்த, பெரும்பாலும் கல்வியறிவற்ற மக்களுக்குக் கடத்தும் முதன்மை வாகனங்களாயின. ஒன்றாக, இரு மடாலயங்களும் கட்டிடக்கலையிலும் அன்றாட சாதனையிலும், வஜ்ரயான பௌத்தம் இமயமலையில் எவ்வாறு நிலைபெற்று மலைகளைத் தன்னதாக்கிக் கொண்டது என்பதன் கிட்டத்தட்ட முழு வரம்பையும் பாதுகாக்கின்றன.

தாபோவும் ஹெமிஸும் நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்களாலும் ஏறக்குறைய ஆறு நூற்றாண்டுகளின் நிறுவல் கால இடைவெளியாலும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன; ஆயினும் இவற்றில் எதுவும் தனியாக இந்திய இமயமலையில் பௌத்தம் எவ்வாறு வேரூன்றியது என்பதன் முழுப் பாதையைக் கைப்பற்றியிருக்காது. தாபோ ஆரம்பகால, மொழிபெயர்ப்புக் காலத்தின் அடித்தளத்தைப் பாதுகாக்கிறது; ரிஞ்சென் சாங்போ போன்ற ஆசிரியர்கள் சம்ஸ்கிருத தத்துவத்தை மலைகள் உள்வாங்கக்கூடிய திபெத்திய வடிவத்திற்கு மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. நூற்றாண்டுகள் கழித்து அந்த அடித்தளம் என்னவாக வளர்ந்தது என்பதை ஹெமிஸ் காட்டுகிறது: நிலைபெற்ற ஒரு தாந்த்ரீக பண்பாடு; அது வெறும் நூலிலும் சுவரோவியத்திலும் அன்றி, திருவிழா, முகமூடி, பிரம்மாண்ட சிலை ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்படுகிறது. இரண்டையும் சேர்த்துப் படிக்கும்போது, இம்மடாலயங்கள் பத்தாம் நூற்றாண்டிலிருந்து இன்றுவரை நீளும் சாதனையின் ஒரு தடையில்லாத வம்சரேகையை வரைந்து காட்டுகின்றன—பேரரசுகளும் படையெடுப்புகளும், அதே மலைவழிகளைக் கடந்த ஆயிரம் குளிர்காலங்களும் கடந்த பின்னரும் அது அசைக்கப்படாமல் நிலைத்திருக்கிறது.