પુરુષસૂક્તમ્ (ઉત્તરનારાયણ સહિત)
પુરુષ સૂક્ત (ઋગ્વેદ ૧૦.૯૦): બ્રહ્માંડના આદિ પુરુષનું વૈદિક સ્તોત્ર, જેમના બલિદાનથી લોકો અને વેદોનો ઉદ્ભવ થયો.
શ્લોકો
આ પુરુષસૂક્તનો આરંભ છે.
શ્લોક 1
ૐ, અમે તે શાંતિ અને સુખની પ્રાર્થના કરીએ છીએ, જે યજ્ઞ માટે ગતિ (માર્ગ) આપનાર છે, યજ્ઞપતિ (યજમાન) માટે ગતિ આપનાર છે. દિવ્ય કલ્યાણ અમારા માટે હો.
શ્લોક 2
મનુષ્યો માટે કલ્યાણ હો. ઔષધિ (આરોગ્ય) ઊર્ધ્વગામી થાઓ. દ્વિપદ (માનવ) માટે શાંતિ હો, અને ચતુષ્પદ (પશુઓ) માટે પણ શાંતિ હો.
શ્લોક 3
ૐ શાંતિ, શાંતિ, શાંતિ.
શ્લોક 4
હરિઃ ૐ.
શ્લોક 5
ૐ, તે પુરુષ (પરમાત્મા) સહસ્ત્ર શીર્ષવાળા, સહસ્ત્ર નેત્રવાળા અને સહસ્ત્ર પગવાળા છે.
શ્લોક 6
તે પુરુષે સમગ્ર પૃથ્વીને ચારે બાજુથી વ્યાપ્ત કરી, અને તેનાથી પણ દસ આંગળ જેટલો ઉપર (અતીત) રહ્યો.
શ્લોક 7
આ સમગ્ર જગત તે પુરુષ જ છે – જે કંઈ ભૂતકાળમાં થયું અને જે કંઈ ભવિષ્યમાં થશે.
શ્લોક 8
અને તે અમૃતત્વ (મોક્ષ)નો સ્વામી છે, જે અન્ન (ભોગ્ય પદાર્થો)થી પર થઈને (અતિક્રમણ કરીને) વર્તે છે.
શ્લોક 9
તેનો મહિમા આટલો (વર્ણવેલો) છે, અને તેનાથી પણ મોટો એ પુરુષ છે.
શ્લોક 10
તેનો એક પગ (ચતુર્થાંશ) આ સમગ્ર ભૂતજગત છે, અને તેના ત્રણ પગ (ત્રિપાદ) અમૃત સ્વરૂપે સ્વર્ગમાં છે.
શ્લોક 11
તે પુરુષનો ત્રિપાદ ભાગ ઊર્ધ્વમાં (આકાશમાં) ગયો, અને તેનો એક પગ ફરીથી અહીં (પૃથ્વી પર) પ્રગટ થયો.
શ્લોક 12
ત્યાર પછી તે સર્વત્ર વ્યાપ્ત થયો – ભક્ષ્ય (ખાદ્ય) અને અભક્ષ્ય (અખાદ્ય) બંનેમાં.
શ્લોક 13
તે પુરુષમાંથી વિરાટ (વિશ્વરૂપ) ઉત્પન્ન થયો, અને વિરાટમાંથી પુરુષ (બ્રહ્મ) પ્રગટ થયો.
શ્લોક 14
તે પુરુષ જન્મ્યા પછી (સૃષ્ટિથી) અતિશય વૃદ્ધિ પામ્યો, અને પછી પૃથ્વીને પાછળ અને આગળ (સર્વત્ર) વ્યાપ્ત કરી.
શ્લોક 15
જ્યારે દેવોએ પુરુષને હવિષ્ય (આહુતિ) રૂપે યજ્ઞનો વિસ્તાર કર્યો.
શ્લોક 16
તે યજ્ઞમાં વસંત ઋતુ આજ્ય (ઘી) હતી, ગ્રીષ્મ ઋતુ ઇધ્મ (સમિધ) હતી, અને શરદ ઋતુ હવિઃ (આહુતિ) હતી.
શ્લોક 17
તે યજ્ઞની સાત પરિધિઓ (યજ્ઞવેદીની સીમા) હતી, અને ત્રણ વાર સાત (એકવીસ) સમિધો બનાવવામાં આવી હતી.
શ્લોક 18
દેવોએ જ્યારે યજ્ઞનો વિસ્તાર કર્યો, ત્યારે પુરુષને પશુ રૂપે બાંધ્યો.
શ્લોક 19
તે યજ્ઞમાં, આદિકાળમાં જન્મેલા પુરુષને બર્હિસ (કુશના આસન) પર અભિષેક કર્યો (પ્રોક્ષણ કર્યું).
શ્લોક 20
તે યજ્ઞ દ્વારા દેવોએ યજ્ઞ કર્યો, અને સાધ્ય દેવો તથા જે ઋષિઓ હતા તેઓએ પણ યજ્ઞ કર્યો.
શ્લોક 21
તે સર્વહુત (સંપૂર્ણ આહુતિવાળા) યજ્ઞમાંથી પૃષદાજ્ય (દહીં અને ઘીનું મિશ્રણ) સંભૃત થયું.
શ્લોક 22
તે યજ્ઞમાંથી તેણે (પુરુષે) વાયવ્ય (હવામાં રહેનારા) પશુઓ, અને જે આરણ્ય (જંગલી) તથા ગ્રામ્ય (પાલતુ) પશુઓ છે તે બનાવ્યા.
શ્લોક 23
તે સર્વહુત યજ્ઞમાંથી ઋચાઓ અને સામાની ઉત્પત્તિ થઈ.
શ્લોક 24
તે યજ્ઞમાંથી છંદો ઉત્પન્ન થયા, અને તેમાંથી યજુસ્ ઉત્પન્ન થયું.
શ્લોક 25
તે યજ્ઞમાંથી ઘોડા ઉત્પન્ન થયા, અને જે કોઈ બંને બાજુ દાંતવાળા (ઉભયદત) પ્રાણીઓ છે તે પણ ઉત્પન્ન થયા.
શ્લોક 26
તે યજ્ઞમાંથી ગાયો ઉત્પન્ન થઈ, અને તેમાંથી બકરા-ઘેટાં પણ ઉત્પન્ન થયા.
શ્લોક 27
જ્યારે તે પુરુષને (દેવોએ) વિભાજિત કર્યો, ત્યારે તેઓએ તેને કેટલા ભાગોમાં વિભક્ત કર્યો?
શ્લોક 28
તેનું મુખ શું બન્યું? તેના બાહુ કોણ બન્યા? તેના ઊરુ (જાંઘ) અને પગ કેવી રીતે કહેવાયા?
શ્લોક 29
તેનું મુખ બ્રાહ્મણ બન્યું, તેના બાહુ રાજન્ય (ક્ષત્રિય) બનાવવામાં આવ્યા.
શ્લોક 30
તેના ઊરુ (જાંઘ) વૈશ્ય બન્યા, અને તેના પગથી શૂદ્ર ઉત્પન્ન થયો.
શ્લોક 31
તેના મનમાંથી ચંદ્ર ઉત્પન્ન થયો, અને તેના નેત્રોમાંથી સૂર્ય ઉત્પન્ન થયો.
શ્લોક 32
તેના મુખમાંથી ઇન્દ્ર અને અગ્નિ ઉત્પન્ન થયા, અને તેના પ્રાણમાંથી વાયુ ઉત્પન્ન થયો.
શ્લોક 33
તેની નાભિમાંથી અંતરિક્ષ ઉત્પન્ન થયું, અને તેના મસ્તકમાંથી સ્વર્ગ ઉત્પન્ન થયું.
શ્લોક 34
તેના પગથી પૃથ્વી, અને તેના કાનમાંથી દિશાઓ ઉત્પન્ન થઈ; આ રીતે તેઓએ (દેવોએ) લોકોની રચના કરી.
શ્લોક 35
હું તે મહાન પુરુષને જાણું છું, જે સૂર્યના સમાન તેજસ્વી છે અને અંધકારની પેલે પાર છે.
શ્લોક 36
તે ધીર (જ્ઞાની) પુરુષ સર્વ રૂપોને જાણીને, નામો રચીને, અને તેમને સંબોધીને (અભિવદન કરીને) બિરાજમાન છે.
શ્લોક 37
ધાતા (બ્રહ્મા) એ તેને આગળ (પૂર્વ દિશામાં) ઉત્પન્ન કર્યો, અને શક્ર (ઇન્દ્ર) એ જાણીને ચારે દિશાઓમાં (પ્રવર્તાવ્યો).
શ્લોક 38
તેને આ રીતે જાણનાર મનુષ્ય આ જીવનમાં અમૃત (મોક્ષ) પામે છે; આ માર્ગ સિવાય બીજો કોઈ માર્ગ નથી.
શ્લોક 39
દેવોએ યજ્ઞ દ્વારા યજ્ઞ (પુરુષ)ની પૂજા કરી; તે પ્રથમ ધર્મ (કર્મ) હતા.
શ્લોક 40
તે મહિમાવાન દેવો તે સ્વર્ગ (નાક)માં પ્રવેશ કરે છે, જ્યાં પૂર્વેના સાધ્ય દેવો વસે છે.
શ્લોક 41
ૐ, નમો નારાયણાય.
શ્લોક 42
આ ઉત્તરનારાયણ (નારાયણનું ઉત્તર ભાગ) છે.
શ્લોક 43
તે (પુરુષ) જળમાંથી અને પૃથ્વીના રસમાંથી ઉત્પન્ન થયો, અને વિશ્વકર્માથી (સર્વનિર્માતાથી) ઉપર થઈને પ્રગટ થયો.
શ્લોક 44
તેના રૂપને ત્વષ્ટા (વિશ્વકર્મા) રચે છે; તે પુરુષનું આ સમગ્ર વિશ્વ આદિકાળમાં પ્રગટ થયું.
શ્લોક 45
હું તે મહાન પુરુષને જાણું છું, જે સૂર્યના સમાન તેજસ્વી છે અને અંધકારની પેલે પાર છે.
શ્લોક 46
તેને આ રીતે જાણનાર મનુષ્ય આ જીવનમાં અમૃત (મોક્ષ) પામે છે; આ માર્ગ સિવાય બીજો કોઈ માર્ગ નથી.
શ્લોક 47
પ્રજાપતિ (બ્રહ્મા) ગર્ભમાં (અંતઃકરણમાં) વિચરે છે; તે અજન્મા હોવા છતાં અનેક રૂપે જન્મે છે.
શ્લોક 48
તેના યોનિ (મૂળ સ્થાન)ને ધીર (જ્ઞાની) પુરુષો જાણે છે; અને વેધસ (બ્રહ્મા) મરીચિઓ (કિરણો)ના પદ (સ્થાન)ની ઇચ્છા કરે છે.
શ્લોક 49
જે દેવોને તપાવે છે (સૂર્ય), જે દેવોનો પુરોહિત છે.
શ્લોક 50
જે દેવોથી પણ પૂર્વે જન્મ્યો છે, તે તેજસ્વી બ્રહ્મ (પરમાત્મા)ને નમસ્કાર હો.
શ્લોક 51
દેવોએ આદિકાળમાં તેજસ્વી બ્રહ્મને ઉત્પન્ન કરતાં આમ કહ્યું.
શ્લોક 52
જે બ્રાહ્મણ આ રીતે જાણે છે, તેના વશમાં દેવો થાય છે.
શ્લોક 53
હ્રી (લજ્જા) અને લક્ષ્મી (સંપત્તિ) તારી પત્નીઓ છે; દિવસ અને રાત્રિ તારી બાજુઓ (પાર્શ્વ) છે.
શ્લોક 54
નક્ષત્રો તારું રૂપ છે; અશ્વિનીકુમારો તારું મુખ (વ્યાત્ત) છે; હે પ્રભુ, ઇષ્ટ (યજ્ઞ)ને સ્વીકારો; અમુક (આ યજ્ઞ)ને સ્વીકારો; સર્વને સ્વીકારો.
શ્લોક 55
ૐ, અમે તે શાંતિ અને સુખની પ્રાર્થના કરીએ છીએ, જે યજ્ઞ માટે ગતિ આપનાર છે, યજ્ઞપતિ માટે ગતિ આપનાર છે. દિવ્ય કલ્યાણ અમારા માટે હો.
શ્લોક 56
મનુષ્યો માટે કલ્યાણ હો. ઔષધિ ઊર્ધ્વગામી થાઓ. દ્વિપદ માટે શાંતિ હો, અને ચતુષ્પદ માટે પણ શાંતિ હો.
શ્લોક 57
ૐ શાંતિ, શાંતિ, શાંતિ.
શ્લોક 58
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
દરરોજ અથવા શુભ તિથિઓ પર
બ્રહ્મ મુહૂર્ત (સવારે 4 થી 6) અથવા સંધ્યા વેળા
ઘીનો દીવો, ધૂપ, તાજાં ફૂલો અને નૈવેદ્ય
- માનસિક શાંતિ, આધ્યાત્મિક પ્રગતિ અને સકારાત્મક ઊર્જા
પૃષ્ઠભૂમિ
પુરુષ સૂક્ત ઋગ્વેદ (૧૦.૯૦)નું એક સ્તોત્ર છે, જે હિંદુ ધર્મનાં સૌથી પ્રાચીન પવિત્ર ગ્રંથોમાંનું એક છે. પરંપરાગત રીતે તે પ્રાચીન ઋષિઓને આભારી છે, અને તેને યજ્ઞો (બલિદાન-વિધિઓ) દરમિયાન તથા કેટલીક પરંપરાઓમાં દૈનિક પ્રાર્થનાના ભાગ રૂપે પઠવામાં આવે છે. આ સ્તોત્ર એક જ બ્રહ્માંડીય પુરુષના દર્શન માટે પૂજાય છે, જે સર્વ સૃષ્ટિમાં વ્યાપ્ત છે અને જેમાંથી સામાજિક વ્યવસ્થા તથા બ્રહ્માંડીય તત્ત્વો ઉદ્ભવે છે. સ્થાન: ઋગ્વેદ ૧૦.૯૦ (સોળ શ્લોક), જે શુક્લ યજુર્વેદની વાજસનેયી સંહિતામાં અધ્યાય ૩૧, શ્લોકો ૧–૧૬ તરીકે પણ મળે છે. અહીંનો સ્વરયુક્ત પાઠ યજુર્વેદીય પઠન-રૂપ છે, જેમાં આદિ અને અંતના શાંતિ-મંત્રો તથા ઉત્તરનારાયણ શ્લોકો ઉમેરાયેલા છે.
શું તમે જાણો છો?
મૂળ અને મહત્વ
આ સ્તોત્ર ઋગ્વેદના દસમા મંડળના ૯૦મા સૂક્તમાં આવે છે. તે વૈદિક સાહિત્યના સૌથી પ્રસિદ્ધ અને પવિત્ર મંત્રોમાંનું એક છે, જેનો ઉપયોગ યજ્ઞો, ઉપનયન અને અન્ય ધાર્મિક વિધિઓમાં થાય છે. આ સૂક્તમાં વર્ણવેલ ‘પુરુષ’ બ્રહ્માંડના મૂળ સ્ત્રોત તરીકે ઓળખાય છે.
રચના અને વિભાગ
મૂળ પુરુષસૂક્તમાં ૧૮ મંત્રો છે (અહીં મંત્ર ૫ થી ૪૦), પરંતુ પાછળથી ‘ઉત્તરનારાયણ’ નામે વધારાના મંત્રો ઉમેરાયા (મંત્ર ૪૩ થી ૫૪). આ સંપૂર્ણ પાઠને કેટલીક પરંપરાઓમાં ‘નારાયણસૂક્ત’ પણ કહેવામાં આવે છે. શરૂઆત અને અંતમાં શાંતિ મંત્રો છે, જે શાંતિ અને કલ્યાણની પ્રાર્થના કરે છે.
બ્રહ્માંડ અને સમાજનું સર્જન
આ સૂક્ત અનુસાર, દેવતાઓએ પુરુષનું યજ્ઞમાં બલિદાન આપ્યું, જેમાંથી સમગ્ર સૃષ્ટિ ઉત્પન્ન થઈ. પુરુષના મુખમાંથી બ્રાહ્મણ, બાહુમાંથી ક્ષત્રિય, જાંઘમાંથી વૈશ્ય અને પગમાંથી શૂદ્ર ઉત્પન્ન થયા. આ જ યજ્ઞમાંથી ઋચા, સામ, યજુસ અને અશ્વ, ગાય જેવા પ્રાણીઓ પણ જન્મ્યા.
દાર્શનિક અર્થ
પુરુષને ‘સહસ્રશીર્ષા, સહસ્રાક્ષ, સહસ્રપાત્’ (હજાર માથા, આંખો અને પગવાળો) કહેવામાં આવ્યો છે, જે તેની સર્વવ્યાપકતા દર્શાવે છે. તેનો ત્રણ ચતુર્થાંશ ભાગ અમર અને આકાશમાં છે, જ્યારે એક ચતુર્થાંશ આ ભૂમિ પર પ્રગટ થયો છે. આ રીતે પુરુષ એક સાથે સગુણ અને નિર્ગુણ, વ્યક્ત અને અવ્યક્ત બંને સ્વરૂપો ધરાવે છે.
પરંપરામાં સ્થાન
પુરુષસૂક્ત વૈષ્ણવ પરંપરામાં ખાસ કરીને નારાયણની ઉપાસનામાં મહત્વપૂર્ણ છે. ‘ઉત્તરનારાયણ’ ભાગમાં ‘વેદાહમેતં પુરુષં મહાન્તમ્’ જેવા મંત્રો આવે છે, જે પુરુષને અંધકારની પાર આદિત્યવર્ણ (સૂર્ય જેવા તેજસ્વી) તરીકે વર્ણવે છે. આ સૂક્તનો પાઠ શ્રાદ્ધ, ગૃહપ્રવેશ અને અન્ય શુભ પ્રસંગોએ પણ કરવામાં આવે છે.
Vishnu
હિન્દુ ધર્મ માંથી વધુ
બધું જુઓસંબંધિત ઉપદેશો
એ જ ઉપદેશ, વિવિધ પરંપરાઓમાં ગુંજતો
