पुरुषसूक्तम्
यो एक प्रसिद्ध वैदिक स्तोत्र हो जसले सृष्टिको आदि पुरुष (परमात्मा) को वर्णन गर्दछ। यसले कसरी उक्त पुरुषबाट सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड, देवता, मानव, र वेदहरूको उत्पत्ति भयो भन्ने कुरा बताउँछ।
श्लोक
अब पुरुषसूक्त आरम्भ हुन्छ।
श्लोक 1
हामी परम कल्याणकारी परमात्माको आराधना गर्दछौँ। यज्ञको निर्विघ्न सम्पन्नताका लागि मार्ग प्रशस्त होस्, यज्ञकर्ता यजमानको कल्याण होस्, र हामी सबैलाई दिव्य एवं आशिषमय मङ्गल प्राप्त होस्।
श्लोक 2
मानवमात्रको कल्याण होस्, दिव्य औषधिको प्रभाव माथि उठेर फैलियोस्, हाम्रा दुईखुट्टे प्राणीहरूमा सुख शान्ति रहोस्, र चारखुट्टे पशुहरू पनि कल्याणकारी बन्दारन्।
श्लोक 3
आध्यात्मिक, आधिदैविक र आधिभौतिक तीनै प्रकारका तापहरू शान्त हुन्, सर्वत्र शान्ति छाओस्।
श्लोक 4
सर्वव्यापी परमात्मा हरि नै सबै हुनुहुन्छ।
श्लोक 5
ती परम पुरुष परमात्माका अनन्त शिरहरू, अनन्त नेत्रहरू र अनन्त चरणहरू छन्।
श्लोक 6
उहाँले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई चारैतिरबाट व्याप्त गरेर पनि, त्यसभन्दा दश औँला अर्थात् अनन्त परिमाणमा अझै परसम्म आफ्नो महिमामा विराजमान हुनुहुन्छ।
श्लोक 7
यो जुन केही देखिन्छ—जो भूतकालमा भइसकेको छ र जो भविष्यमा हुनेछ—त्यो सबथोक यी परम पुरुष नै हुनुहुन्छ।
श्लोक 8
उहाँ नै अमृतत्व (मोक्ष) का स्वामी हुनुहुन्छ र अन्नद्वारा वृद्धि हुने प्रपञ्चभन्दा पर अनन्त रूपमा उरल्नुहुन्छ।
श्लोक 9
यो सारा ब्रह्माण्ड त उहाँको महिमाको एउटा सानो अंश मात्र हो, र यी परम पुरुष त यसभन्दा पनि कैयौँ गुणा महान् हुनुहुन्छ।
श्लोक 10
सम्पूर्ण चराचर भूतहरू उहाँको एक पाद (चौथो अंश) मात्र हुन्, र उहाँका बाँकी तीन पाद अमर लोक (दिव्यधाम) मा प्रकाशमान छन्।
श्लोक 11
ती परम पुरुषका तीन पाद दिव्य लोकमा माथि प्रकट भए, र उहाँको एक पाद मात्र यो संसारमा बारम्बार विभिन्न रूपमा प्रकट भइरहन्छ।
श्लोक 12
त्यसपछि उहाँ यो सम्पूर्ण ब्रह्माण्डमा खानपान गर्ने प्राणीहरू (जीव) र अखाद्य वा जड वस्तुहरू दुवैतर्फ सर्वत्र व्याप्त हुनुभयो।
श्लोक 13
ती परमात्माबाट ब्रह्माण्डका अधिनायक 'विराट' पुरुष उत्पन्न हुनुभयो, र विराट् पुरुषबाट फेरि यो संसारका सृष्टिकर्ता पूरुष प्रकट हुनुभए।
श्लोक 14
प्रादुर्भाव भएपछि ती विराट् पुरुष महिमामा अत्यधिक वृद्धि भई पछि पृथ्वीतर्फ र अगाडि दिशातिर सर्वत्र फैलिए।
श्लोक 15
जुन पुरुषलाई हवि बनाएर देवताहरूले यज्ञको विस्तार गरे।
श्लोक 16
वसन्त ऋतु त्यसको घिउ थियो, ग्रीष्म ऋतु इन्धन र शरद ऋतु हवि थियो।
श्लोक 17
त्यसका सात परिधि थिए, तीन पटक सात अर्थात् एक्काइस समिधा बनाइएका थिए।
श्लोक 18
जब देवताहरूले यज्ञको विस्तार गर्दै पुरुषलाई पशुको रूपमा बाँधे।
श्लोक 19
ती देवताहरूले त्यस यज्ञलाई, अर्थात् सृष्टिको आदिमा जन्मेका पुरुषलाई, बर्हिमा छर्के।
श्लोक 20
त्यस पुरुषद्वारा देवता, साध्य र जुन ऋषिहरू थिए, तिनीहरूले यज्ञ गरे।
श्लोक 21
त्यस सबै प्रकारले हवन गरिएको यज्ञबाट संचित दही-घिउ उत्पन्न भयो।
श्लोक 22
उनले ती पशुहरू बनाए जुन वायव्य, आरण्य र ग्राम्य थिए।
श्लोक 23
त्यस सबै प्रकारले हवन गरिएको यज्ञबाट ऋचाहरू र सामहरू उत्पन्न भए।
श्लोक 24
त्यसबाट छन्दहरू उत्पन्न भए, त्यसबाट यजुः उत्पन्न भयो।
श्लोक 25
त्यसबाट घोडाहरू उत्पन्न भए, र जुनसुकै दुवै बङ्गारा भएका प्राणीहरू उत्पन्न भए।
श्लोक 26
त्यसबाट गाईहरू उत्पन्न भए, त्यसबाट बाख्रा र भेडाहरू उत्पन्न भए।
श्लोक 27
जब तिनीहरूले पुरुषलाई विभाजित गरे, कति प्रकारले तिनीहरूले उनलाई कल्पना गरे?
श्लोक 28
उनको मुख के भयो? उनका दुई बाहु के भए? उनका दुई ऊरु के भए? उनका पाउ के भनिन्छन्?
श्लोक 29
ब्राह्मण उहाँको मुखबाट उत्पन्न भए, र राजन्य (क्षत्रिय) उहाँको बाहुबाट रचिए।
श्लोक 30
उहाँका ऊरु (जाँघ) नै वैश्य भए, र पाउबाट शूद्रको जन्म भयो।
श्लोक 31
चन्द्रमा उहाँको मनबाट जन्मिए, सूर्य उहाँको आँखाबाट प्रकट भए।
श्लोक 32
उहाँको मुखबाट इन्द्र र अग्नि उत्पन्न भए, प्राणबाट वायुको जन्म भयो।
श्लोक 33
उहाँको नाभिबाट अन्तरिक्ष उत्पन्न भयो, शीर्षबाट स्वर्गको रचना भयो।
श्लोक 34
उहाँको पाउबाट पृथ्वी, कानबाट दिशाहरू उत्पन्न भए; यसरी उनीहरूले लोकहरूको रचना गरे।
श्लोक 35
म यस महान् पुरुषलाई जान्दछु, जो सूर्यजस्तै तेजोमय छन् र अन्धकारभन्दा पर छन्।
श्लोक 36
धीर पुरुषले सबै रूप र नामहरू रचना गरी, तिनलाई उच्चारण गर्दै बस्छन्।
श्लोक 37
धाताले (सृष्टिकर्ताले) यस पुरुषलाई अगाडि ल्याए, र शक्र (इन्द्र) ले चारै दिशाहरू जानेर स्थापित गरे।
श्लोक 38
यसरी उहाँलाई जान्ने मानिस यहाँ अमर हुन्छ; मोक्षको लागि यसबाहेक अरू कुनै मार्ग छैन।
श्लोक 39
देवताहरूले यज्ञद्वारा यज्ञको आराधना गरे; ती नै प्रथम धर्मका नियम थिए।
श्लोक 40
ती महान् देवताहरू त्यो स्वर्गलोकमा पुग्छन्, जहाँ पूर्वका साध्य र देवताहरू बस्छन्।
श्लोक 41
ॐ, नारायणलाई नमस्कार।
श्लोक 42
यो उत्तरनारायण नामक स्तोत्रको भाग हो।
श्लोक 43
उहाँ जलबाट, पृथ्वीको रसबाट र विश्वकर्माबाट उत्पन्न भएर प्रकट भए।
श्लोक 44
त्वष्टाले रूप रचना गर्दै उहाँकहाँ पुग्छन्; त्यो पुरुषको सर्वज्ञता आदिकालमा नै थियो।
श्लोक 45
म यस महान् पुरुषलाई जान्दछु, जो सूर्यजस्तै तेजोमय छन् र अन्धकारभन्दा पर छन्।
श्लोक 46
यसरी उहाँलाई जान्ने मानिस यहाँ अमर हुन्छ; मोक्षको लागि यसबाहेक अरू कुनै मार्ग छैन।
श्लोक 47
प्रजापति गर्भभित्र विचरण गर्छन्; जन्म नलिँदै पनि उनी अनेक रूपमा जन्मिन्छन्।
श्लोक 48
धीर पुरुषहरूले उहाँको योनिलाई राम्ररी जान्दछन्; वेधस् (ज्ञानीहरू) मरीचिहरूको पदचिह्न खोज्छन्।
श्लोक 49
जो देवताहरूका लागि प्रकाशित हुन्छन्, जो देवताहरूका पुरोहित हुन्।
श्लोक 50
जो देवताहरूभन्दा पहिले जन्मिए, उस प्रकाशमय ब्रह्मलाई नमस्कार।
श्लोक 51
देवताहरूले प्रकाशमय ब्रह्मलाई उत्पन्न गर्दै, आदिमा त्यो वचन बोले।
श्लोक 52
जो ब्राह्मण यसरी जान्दछ, उसको वशमा देवताहरू हुन्छन्।
श्लोक 53
ह्री (लज्जा) र लक्ष्मी तपाईंकी पत्नी हुन्; दिन र रात तपाईंका पार्श्व हुन्।
श्लोक 54
नक्षत्रहरू तपाईंको रूप हुन्; अश्विनीकुमारहरू तपाईंको खुला मुख हुन्। म इष्ट (प्रिय) वस्तु प्राप्त गरूँ, म त्यसलाई प्राप्त गरूँ, म सबै प्राप्त गरूँ।
श्लोक 55
ॐ, हामी त्यो कल्याणकारी शरणलाई वरण गर्दछौं; यज्ञको लागि मार्ग, यज्ञपतिको लागि मार्ग; हामीलाई दैवी कल्याण प्राप्त होस्।
श्लोक 56
मानिसहरूको कल्याण होस्; औषधि माथितिर जाओस्; दुई पाउ भएका प्राणीहरूलाई शान्ति होस्, चार पाउ भएकाहरूलाई शान्ति होस्।
श्लोक 57
ॐ, शान्ति, शान्ति, शान्ति।
श्लोक 58
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
पृष्ठभूमि
यो सूक्त ऋग्वेदको दशौं मण्डलको ९०औं सूक्त हो। यसलाई प्रायः दैनिक पूजा, यज्ञ, र विशेष गरी भगवान् विष्णुको आराधनामा पाठ गरिन्छ। यसको रचना प्राचीन वैदिक ऋषिहरूद्वारा गरिएको मानिन्छ। यहाँ दिइएको पाठमा मुख्य पुरुषसूक्त पछि उत्तरनारायण नामक अर्को भाग पनि समावेश छ, जसले पुरुषको महिमालाई अझ विस्तार गर्दछ।
के तपाईं जान्नुहुन्छ?
परिचय र महत्त्व
पुरुषसूक्त ऋग्वेदको दशौँ मण्डलको ९०औँ सूक्त हो। यो हिन्दू धर्मको सबैभन्दा प्रसिद्ध र पवित्र स्तोत्रमध्ये एक हो, जसलाई विभिन्न अनुष्ठान, यज्ञ र ध्यानमा प्रयोग गरिन्छ। यसले ब्रह्माण्डीय पुरुषको वर्णन गर्दै सृष्टिको रहस्य उजागर गर्दछ।
ब्रह्माण्डीय पुरुष
यस सूक्तले 'पुरुष' नामक एक विश्वव्यापी चेतनाको वर्णन गर्दछ, जसको हजारौँ टाउको, आँखा र खुट्टा छन्। उनी सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई व्याप्त गर्दछन् र एकैसाथ सबै भूत र भविष्यको रूपमा विद्यमान छन्। यो अवधारणा अद्वैत वेदान्तको जग हो।
सृष्टि र वर्णव्यवस्था
पुरुषको यज्ञ (बलिदान) बाट सम्पूर्ण सृष्टि उत्पन्न भएको वर्णन गरिएको छ। उनको मुखबाट ब्राह्मण, बाहुबाट क्षत्रिय, ऊरुबाट वैश्य र पाउबाट शूद्र जातिको उत्पत्ति भएको मानिन्छ। यसले हिन्दू समाजको चार वर्णको उत्पत्तिको व्याख्या गर्दछ।
वेद र छन्दको उत्पत्ति
सोही यज्ञबाट ऋग्वेद, सामवेद, यजुर्वेद र विभिन्न छन्दहरू (गायत्री, त्रिष्टुप् आदि) उत्पन्न भए। यसले वैदिक साहित्यको उत्पत्तिलाई ब्रह्माण्डीय यज्ञसँग जोड्दछ।
आध्यात्मिक सन्देश
पुरुषसूक्तले ज्ञान र आत्मसाक्षात्कारद्वारा मोक्ष (अमरत्व) प्राप्त गर्ने मार्ग देखाउँदछ। अन्तिम श्लोकमा भनिएको छ— 'यो पुरुषलाई यसरी जान्दछ, ऊ यही जीवनमा अमर हुन्छ; यसबाहेक अर्को मार्ग छैन।' यसले आध्यात्मिक ज्ञानको महत्त्वलाई जोड दिन्छ।
Vishnu
हिन्दु धर्म बाट थप
सबै हेर्नुहोस्सम्बन्धित शिक्षाहरू
उही शिक्षा, विभिन्न परम्पराहरूमा प्रतिध्वनित
