ਪ੍ਜ्ਞਾਪਾਰਮിതਾ ਹ੍ਿਦਯ ਸੂਤਰ

ਇਹ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪਾਰਮਿਤਾ ਸੂਤਰ, ਅਰਥਾਤ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪਾਰਮਿਤਾ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਹੈ। ੳਂਮ, ਮੈਂ ਆਰੀਆ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪਾਰਮਿਤਾ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ/ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਆਰੀਆ ਅਵਲੋਕਿਤੇਸ਼ਵਰ ਬੋਧੀਸਤਵ, ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪਾਰਮਿਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਜ ਸਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ।

ਹੇ ਸ਼ਾਰੀਪੁੱਤਰ, ਰੂਪ ਸੁੰਨਤਾ ਹੈ, ਸੁੰਨਤਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਰੂਪ ਤੋਂ ਸੁੰਨਤਾ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਨਤਾ ਤੋਂ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਨਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੁੰਨਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸੇ ਹੀ ਵੇਦਨਾ, ਸੰਜ੍ਞਾ, ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਗ੍ਯਾਨ।

ਹੇ ਸ਼ਾਰੀਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਸੁੰਨਤਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਨਾ ਖਤਮ; ਨਾ ਮੈਲੇ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ; ਨਾ ਘਟੇ, ਨਾ ਪੂ ਰੇ।

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਰੀਪੁੱਤ੍ਰ, ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੰਜ੍ਞਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਅੱਖ, ਕਾਨ, ਨੱਕ, ਜੀਭ, ਸਰੀਰ, ਮਨ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਰੂਪ, ਆਵਾਜ਼, ਗੰਧ, ਸਵਾਦ, ਸਪਰਸ਼, ਮਾਨਸਿਕ ਵਸਤੂਆਂ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਅੱਖ-ਧਾਤੁ ਤੋਂ ਮਨ-ਵਿਜ੍ਞਾਨ-ਧਾਤੁ ਤਕ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਬਾੜ੍ਹਾਪਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਦੁੱਖ, ਸਮੂਹ, ਮੁਕਤੀ, ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਗੈਰ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਰੀਪੁੱਤ੍ਰ, ਬੋਧੀਸਤ੍ਵ ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾ ਹੋ ਕਰ, ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਪਰਿਪੂਰਣਤਾ 'ਤੇ ਆਸ਼ਰਿਤ ਰਹ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੀਨ ਬਸਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋ ਕਰ ਉਹ ਨਿਰਭਉ ਹੈ, ਮਿਸਪਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕਰ ਨਿਰਵਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਬੁੱਧ ਤ੍ਰੈ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਬਸਦੇ ਹਨ, ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਪਰਿਪੂਰਣਤਾ 'ਤੇ ਆਸ਼ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੁੱਤਰ ਸਮਯਕ-ਸੰਬੋਧਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਪਰਿਪੂਰਣਤਾ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਮਹਾ-ਵਿਦਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਅਨੁੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਮਾਨ-ਸਮਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤਵਾਨ ਹੈ; ਇਹ ਸਤ ਹੈ ਕਿਉਂ ਕਿ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਗਿਆਪਾਰਮਿਤਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਮੰਤਰ ਇਹ ਹੈ: ਗਯਤੇ ਗਯਤੇ ਪਰਗਯਤੇ ਪਰਸੰਗਯਤੇ ਬੋਧੀ ਸੁਵਾਹਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਿਆਪਾਰਮਿਤਾ ਦਾ ਹ੍ਰਿਦਯ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।