பிரஜ்ஞாபாரமிதா இதய சூத்திரம்

ஓம், பகவதியான ஆரியப் பிரஞ்ஞாபாரமிதைக்கு நமஸ்காரம்.

ஆரிய அவலோகிதேஸ்வர போதிசத்துவர் ஆழ்ந்த பிரஞ்ஞாபாரமிதையில் நடைமுறைப்படுத்தும்போது, ஐந்து ஸ்கந்தங்களையும் நோக்கினார்; அவற்றை இயற்கையிலேயே வெறுமையானவையாகக் கண்டார்.

இங்கு சாரிபுத்திரரே, உருவம் வெறுமை; வெறுமையே உருவம். வெறுமை உருவத்திலிருந்து வேறன்று; உருவம் வெறுமையிலிருந்து வேறன்று. எது உருவமோ அதுவே வெறுமை; எது வெறுமையோ அதுவே உருவம். அவ்வாறே உணர்வு, அறிதல், நினைவுகள், அறிவு ஆகியவற்றுக்கும்.

இங்கு சாரிபுத்திரரே, அனைத்து தர்மங்களும் வெறுமை இயல்புடையன; அவை உண்டாக்கப்படவில்லை, அழிக்கப்படவில்லை, அசுத்தமானவையுமல்ல, சுத்தமானவையுமல்ல, குறைவுள்ளவையுமல்ல, நிறைவுள்ளவையுமல்ல.

ஆகையால், சாரிபுத்திரரே, வெறுமையில் உருவம் இல்லை, உணர்வு இல்லை, அறிதல் இல்லை, சங்காரங்கள் இல்லை, விஞ்ஞானம் இல்லை.

கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, உடல், மனம் இல்லை. உருவம், ஒலி, மணம், சுவை, தொடுஉணர்வு, மனப்பொருள்கள் இல்லை.

கண் தாதுவிலிருந்து மனோவிஞ்ஞான தாது வரை (அனைத்தும்) இல்லை.

அவித்யை இல்லை, அவித்யையின் முடிவும் இல்லை; முதுமையும் மரணமும் இல்லை, முதுமையும் மரணமும் முடிவதும் இல்லை.

துக்கம், உதயம், நிரோதம், மார்க்கம் இல்லை. ஞானம் இல்லை, அடைதல் இல்லை, அடையாமையும் இல்லை.

ஆகையால் சாரிபுத்திரரே, அடைதல் இல்லாமையால், போதிசத்துவர் பிரஞ்ஞாபாரமிதையை ஆதாரமாகக் கொண்டு, மனத்தடைகள் இல்லாமல் வாழ்கிறார். மனத்தடைகள் இல்லை ஆதலால், அச்சமின்றி, தலைகீழான பார்வைகளைக் கடந்து, இறுதியான நிர்வாணத்தை அடைகிறார்.

முக்காலங்களிலும் நிலைபெற்ற அனைத்து புத்தர்களும், பிரஞ்ஞாபாரமிதையை ஆதாரமாகக் கொண்டு, உத்தமமான சம்மாசம்போதியை முழுமையாக அடைந்தனர்.

ஆகையால், பிரஞ்ஞாபாரமிதையே பெரிய மந்திரம் என அறியப்படுகிறது; அது பெரிய ஞான மந்திரம், உத்தம மந்திரம், சமமற்ற மந்திரம். அது அனைத்துத் துக்கங்களையும் அமைதிப்படுத்துகிறது; பொய்யற்றதால் உண்மையானது.

பிரஞ்ஞாபாரமிதையில் கூறப்பட்ட மந்திரம் இதுவே: கதே கதே பாரகதே பாரசங்கதே போதி ஸ்வாஹா.

இவ்வாறு பிரஞ்ஞாபாரமிதை இதயம் முற்றுப்பெற்றது.