ਯੁਗਵੀਰ ਭਜਨ
ਸਦਾਚਾਰ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਮਾਰਗ
ਇਹ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਗਤੀ ਭਜਨ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਦਗੁਣ, ਦਯਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਸੇਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸੁਆਰਥੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਦਯਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਈਏ, ਅਤੇ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਥਿਰ ਰਹੀਏ, ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤੁਕਾਂ
ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਗ, ਦਵੇਸ਼, ਕਾਮ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਕਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ, ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਹੋ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧ, ਵੀਰ, ਜਿਨ, ਹਰੀ, ਹਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਾਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਹੋ। ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਚਿੱਤ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 1
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਮਤਾ ਭਾਵ ਨੂੰ ਧਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਰਾਇਆਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵਾਰਥ ਤਿਆਗ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਖੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਗਿਆਨੀ ਸਾਧੂ ਜਗਤ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਲੋਕ 2
ਸਦਾ ਸਤਸੰਗ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਨਿੱਤ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਿੱਤ ਸਦਾ ਅਨੁਰਕਤ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਾ ਸਤਾਵਾਂ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲਾਂ। ਪਰਾਏ ਧਨ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲੁਭਾਵਾਂ, ਸੰਤੋਸ਼ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਵਾਂ।
ਸ਼ਲੋਕ 3
ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭਾਵ ਨਾ ਰੱਖਾਂ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ ਈਰਖਾ ਦਾ ਭਾਵ ਨਾ ਧਾਰਾਂ। ਮੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਅਜਿਹੀ ਰਹੇ, ਸਰਲ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਾਂ। ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਾਂ।
ਸ਼ਲੋਕ 4
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿੱਤ ਰਹੇ। ਦੀਨ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਸੋਤਾ ਵਗਦਾ ਰਹੇ। ਦੁਰਜਨ, ਕਰੂਰ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰਗ ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੇਦ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਤਾ ਭਾਵ ਰੱਖਾਂ, ਅਜਿਹੀ ਪਰਿਣਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 5
ਗੁਣੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਉਮੜ ਆਵੇ। ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਨ ਸੁਖ ਪਾਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਗੁਣ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦਾ ਭਾਵ ਨਿੱਤ ਰਹੇ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 6
ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕਹੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਵੇ ਜਾਂ ਜਾਵੇ। ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਮੌਤ ਅੱਜ ਹੀ ਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੈ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਦੇਣ ਆਵੇ। ਤਾਂ ਵੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਕਦੇ ਪੈਰ ਨਾ ਡਿਗੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 7
ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਘਬਰਾਵਾਂ। ਪਰਬਤ, ਨਦੀ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਭੈ ਨਾ ਖਾਵਾਂ। ਇਹ ਮਨ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਕੰਪ ਨਿਰੰਤਰ ਰਹੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਇਸ਼ਟ ਵਿਯੋਗ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਟ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਿਖਾਵੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 8
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ, ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਾ ਘਬਰਾਵੇ। ਵੈਰ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਗ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਮੰਗਲ ਗਾਵੇ। ਘਰ-ਘਰ ਧਰਮ ਦੀ ਚਰਚਾ ਰਹੇ, ਦੁਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਦੁਸ਼ਕਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚਰਿਤ ਨੂੰ ਉੱਨਤ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਪਾਵੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 9
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਈਤੀ ਅਤੇ ਭੀਤੀ ਨਾ ਵਿਆਪੇ, ਵਰਖਾ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਹੋਵੇ। ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਪਰਜਾ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰੇ। ਰੋਗ, ਮਰੀ ਅਤੇ ਦੁਰਭਿਕਸ਼ ਨਾ ਫੈਲੇ, ਪਰਜਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵੇ। ਪਰਮ ਅਹਿੰਸਾ ਧਰਮ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਸਭ ਦਾ ਹਿੱਤ ਕਰੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 10
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਫੈਲੇ, ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹੇ। ਕੋਈ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅਪ੍ਰਿਯ, ਕਟੂ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਸਾਰੇ 'ਯੁਗਵੀਰ' ਬਣ ਕੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਵਿੱਚ ਰਤ ਰਹਿਣ। ਵਸਤੂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਕਟ ਸਹਿਣ।
ਸ਼ਲੋਕ 11
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ਜਾਂ ਸੰਝ ਵੇਲੇ
ਘਿਓ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਧੂਫ਼, ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜਲ
- ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ
ਪਿਛੋਕੜ
ਇਹ ਜੈਨ ਦਿਗੰਬਰ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੰਦੀ ਭਗਤੀ ਭਜਨ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੈਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੁੱਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਦਯਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਦਗੁਣੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਜੈਨ ਭਗਤੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਜੋ ਨੈਤਿਕ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਪਾਠ ਬਾਰੇ
ਰਚੇਤਾ: Jugal Kishore Mukhtar 'Yugvir'
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?
ਭਾਵ-ਭੂਮਿਕਾ
ਇਹ ਰਚਨਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਭਗਤ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ, ਦਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧ, ਵੀਰ, ਜਿਨ, ਹਰਿ, ਹਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰੋ — ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸੰਤ ਦਾ ਲੱਛਣ
ਦੂਜੇ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ — ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਭਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖੇਦ ਦੇ ਸਵਾਰਥ-ਤਿਆਗ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਗਿਆਨੀ ਸਾਧੂ ਹੀ ਜਗਤ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ
ਤੀਜੇ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਸਦਾ ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ, ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹੀ ਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਲਗਾਵਾਂਗਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਤਾਵਾਂਗਾ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਪਰਾਏ ਧਨ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਵਨੀਤਾ ਉੱਤੇ ਲੁਭਾਵਾਂਗਾ ਨਹੀਂ — ਸੰਤੋਸ਼ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਵਾਂਗਾ।
ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਤਿਆਗ
ਚੌਥੇ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੰਕਲਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਲ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੇ।
ਮੈਤਰੀ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਮੈਤਰੀ ਭਾਵਨਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਦੀਨ-ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਸੋਤਾ ਵਗਦਾ ਰਹੇ। ਦੁਰਜਨਾਂ, ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਆਵੇ — ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸਮਾਨ ਭਾਵ ਰੱਖੇ।
ਗੁਣੀ ਜਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ
ਛੇਵੇਂ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਉਮੜ ਆਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਹ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਗੁਣ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦਾ ਭਾਵ ਰੱਖੇਗਾ — ਦੋਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ
ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਦਾ ਦ੍ਰਿੜ ਸੰਕਲਪ ਹੈ — ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕਹੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ, ਲੱਖਮੀ ਆਵੇ ਜਾਂ ਜਾਵੇ, ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਜੀਵੇ ਜਾਂ ਅੱਜ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭੈ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਦੇਵੇ — ਉਹ ਨਿਆਂ-ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿਗੇਗਾ। ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫੁੱਲੇਗਾ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘਬਰਾਏਗਾ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ — ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਕੰਪ ਰਹੇਗਾ।
ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਆਦਰਸ਼
ਨੌਵੇਂ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ, ਕੋਈ ਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਬੈਰ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਗਤ ਨਵੇਂ ਮੰਗਲ ਗਾਵੇ। ਘਰ-ਘਰ ਧਰਮ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਦੁਰਲਭ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਈਤੀ-ਭੀਤੀ ਨਾ ਵਿਆਪੇ, ਵਰਖਾ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰੇ, ਰੋਗ, ਮਰੀ ਅਤੇ ਦੁਰਭਿਕਸ਼ ਨਾ ਫੈਲੇ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਹਿੰਸਾ-ਧਰਮ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਸਭ ਦਾ ਹਿੱਤ ਕਰੇ।
ਯੁਗਵੀਰ ਦਾ ਸੰਕਲਪ
ਆਖਰੀ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਫੈਲੇ, ਮੋਹ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ 'ਯੁਗਵੀਰ' ਬਣ ਕੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਵਿੱਚ ਰਤ ਰਹਿਣ, ਅਤੇ ਵਸਤੂ-ਸਵਰੂਪ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਕਟ ਸਹਿਣ ਕਰਨ।
Mahavira
ਜੈਨ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੋਰ
ਸਭ ਵੇਖੋਸੰਬੰਧਿਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ
ਉਹੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ