कल्याणमन्दिरस्तोत्रम्
इदं जैनसंस्कृतस्तोत्रं जिनेन्द्रस्य (ज्ञानिनो वीतरागस्य) स्तुतिं कुर्वत् तस्य नाम्नो चरणकमलयोश्च प्रभावं वर्णयति। श्लोकाः एतत् प्रतिपादayanti यद् जिनस्य स्मरणेन जपतश्च जन्तुः जन्ममृत्युसंसारदुःखेभ्यः मुच्येत मुक्तिं च प्राप्नुयात्।
पद्यानि
कल्याणमन्दिरस्तोत्रम्। ॐ सिद्धेभ्यो नमः।
श्लोकः 1
यः चन्द्रं मेघसंसर्गात् विमुच्य स्वप्रभया स्नापयति, शुभगुणानां च उत्सवस्वरूपोऽस्ति — सः शुद्धः सूक्ष्मः परमार्थः, प्रथमजिनाख्यः जैनेश्वरो नः अन्येषामपि कृते प्रकाशताम्।
श्लोकः 2
संसाररूपिभयंकरकानने भ्रमन्तः, शोकाग्निना सन्तापितजीवितपार्श्वमार्गाः वयं, यस्य युष्माकं चरणकमलरेणूनां समूहः संसारतापस्य शान्त्यर्थं कल्याणप्रदौषधिः भवतु।
श्लोकः 3
भक्तानां देवैः पूजितौ, महर्षिभिः सम्मानितौ, स्वप्रभावेन ख्यातौ, तथा भवद्भिः भक्तिभावयुक्तमनसा स्तुतौ—संसारतापशान्तये जिनस्य चरणकमलयोः युगलम् अहं नमामि।
श्लोकः 4
क्षोभिततरंगैः भयंकरनक्रैश्च युक्ते महासमुद्रे भीतानां जनानां कृते, भवतो नाममन्त्रस्य निरन्तरं चिन्तनं संसारदुःखहारकम् आश्रयः भवति।
श्लोकः 5
उन्नतफणामण्डलानां मणिमयूखयुक्तानां च सर्पाणां विषे मग्नानां भीणावस्थां गतानाम् जनानां कृते, भवतो नामजपः दिव्यरत्नस्य शीतलच्छायेव तस्य तीव्रविषं क्षिप्रं प्रशमयतु।
श्लोकः 6
यस्मिन् युद्धेषु महामत्ता गजाः मग्नाः सन्ति, सेनानां च घोरं संघर्षं सर्वदिशः धूमेन पूरयति, तत्र ये जनाः मनसि भवतो चरणकमलयोः युगलम् स्मरन्ति, तेषां विजयः तत्क्षणमेवोत्पद्यते; ते जयिनो भवन्ति।
श्लोकः 7
मत्तेभैः, महागजैः, अश्वैश्च युक्ते युद्धेषु ये पराजयन्ते, ते अपि मनसि भवतो चरणकमलद्वयं स्मृत्वा शत्रून् हत्वा शाश्वतं विजयं प्राप्नुवन्ति।
श्लोकः 8
भूमिं दहति गाढान्धकारं च जनयति तादृशे भीषणे अनलकाले, ये पुरुषाः भवतो नामजपने भक्ताः सन्ति, ते मुक्तिरूपिणीम् अपरिमितवासस्थानात्मिकां शीतलामवस्थां प्राप्नुवन्ति।
श्लोकः 9
मृदितकर्पूरकान्तिभिः मनोहररत्नैः अलंकृतौ, उपासकवृन्दैः वन्दितौ च जिनचरणौ महर्षयः स्तुवन्ति; ते भूमौ मुक्तेः कृते भवतो गुणसमूहं प्रशंसन्ति।
श्लोकः 10
हे गानकीर्ते, देवैर्वन्दितौ भवतो चरणकमलयोः युगलम्, मुकुटेषु पूर्णविकसितपद्मेभ्यः आगच्छन्तः भ्रमराः गुंजनैः सह निरन्तरं सेवन्ते।
श्लोकः 11
मन्दगमनपदानां किमपेक्षितम्? तवैतत् पादाम्बुजयुगलं रत्नहारराजितं मधुकरपङ्किशोभितं मनसि स्मृतं साधूनां संसारसागरं सुखेन संसर्पति।
श्लोकः 12
ये तव पादारविन्दयुगलं प्रणमन्ति तेषां कोटिमङ्गलेषु किं दुर्लभम्? तस्यैव युगलस्य स्मरणमात्रेण जन्ममरणादयः सर्वे शोकाः प्रणश्यन्ति।
श्लोकः 13
भगवन्, भवत्पादपद्मपरिक्रमायां भर्ममात्रः किं नाप्नोति? किं स न स्वर्गं गच्छति, मुक्तेः पथं पृथिव्यां प्राप्य, पवनस्य च अमृतसिंधोश्च अधीशो भवति?
श्लोकः 14
हे प्रभो, मन्दगमनस्य का प्रयोजनम्? ये तव पादपद्मयुगलं हृदि धारयन्ति, तेषा पातकराशिः भुवि समेषं विनश्यति, यथा जलदसमूहः समुद्रे विलीयते, शुभपानीयवाहिन्।
श्लोकः 15
किं कर्मदोषो बन्धन कल्पते? येस तस्य गुणानां गणं गायन्ति, स्न्ह सामान्य नाम न, अमोसहменты संसारं। मुनयस्ते गुणान गायन्ति, शुक्यन्ते चानम केषां ते प्रकर्षं प्रत पदं व्यापिनं।
श्लोकः 16
किं मन्त्रा़ः जन्मजराभयप्रहाणिकरः? ये सन्ततं तव नाममन्त्रं मनसि स्मरन्ति, तेषां देवासुरतिशयितस्य सर्भावलोकं क्लेशा क्षणादेव विलुम्यन्ते, भवतापशान्त्यै।
श्लोकः 17
दुष्टसंसारे विनवने, ज्वालाकणदग्धं देशे, तव नाम जपतारत पुरुषा शान्ति मेच्छन्ति, अपमेयस्थानं मुक्तिं प्राप्नुवन्ति।
श्लोकः 18
महामुनयः जिनिनी पदपाठं प्रशांसन्ति, शोभनरमचादिपूर्णं, इन्द्रविद्युद्द्युवं, देवेन्द्रमसातलं, वन्दिनोः संघनमितम्, ते तव गुणजालं कीर्तयन्ति पृथिव्यां मोक्षहेतवे।
श्लोकः 19
समुदें निवसनां तस्य प्राण्यंन जलह्यमाणक नीलयः किं प्रयापिह? ये तव पद एव दीन रेका मोक्षशं पृथिव्यां गायन्ति ते गुणास सम्हति मुक्त्यर्थ।
श्लोकः 20
कोदिभिः मंगलाइः जन्मपनि किं चापादित? येसन नाम्नः अबंधिनः गुणापनि गिताम, मुनयः तां गुणं गायन्ति, परिमूभिमेवंमेत्यं प्राप्नुवन्ति।
श्लोकः 21
शुčněस्य किं पाभान्तिरगणना? भयंकरसंसारकानने पर्यटन शान्ता भव्स्थना मागं मुक्तॱ हिमालयं जन सनामं जपापनयमुॱताति।
श्लोकः 22
सस्त्रेण शतक्रियाभििः सर्वाभिस्थाऽपि, देवनाथ सम्पूजते भ एव, तथापि समलक धुन्द, येति म litre, अशोभा विच धन, संसारमुद्रिम भवाद्यसम मंजपुनीति।
श्लोकः 23
पृथ्व्यां मनुष्याणां किमपि सफलं जन्म येषां हृदये तव मन्दचरीयुगलं, रत्नहारभृशतभूषितं, बहुभ्रमशोभितं न वृशी था मोहनं च हरति।
श्लोकः 24
संसृतं दानं, तपः, शीँ, पिश्चपज्वरवहाः, तव काथाभ्ड सुदारं सॊशमयन्मुक्ति संजनन।
श्लोकः 25
किमतः प्रभूतकः पुण्य सेवन, शं, का धार नगी प्रिप क животनि, यस हृदयत्स्यख कथिक सुलोहित।
श्लोकः 26
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मन्त्रजपकोटिशतानां दुश्चरतपसां कोटीनां वा किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 27
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य दानयज्ञघोरतपसां तीर्थसेवाशतानां वा सर्वकृतानां किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 28
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मन्दबौद्धं कृतं लोके करणसर्वाख्यं शुभाचार्युशुभकर्मणां वा किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 29
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मनुरक्रियाणां शतानामेवं देवगणपूजायां आशीर्वादानां च सकलं किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 30
येषां हृदये तव मन्थरपदपद्मयुगलं, रत्नमालिकाभूषितं अलीवृन्तमथ इति, न भासते, तेषां भुविए मनुष्यजन्मनः किं साफल्यम्?
श्लोकः 31
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य समस्तजगत् प्रदत्तदानं तथा तपसंयमशामां पंचघोश्च किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 32
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य अक्षयपुण्यतर्थसेवायाश्च, भूऩ के आर्यात कि किंथित, तस्य सर्वंक प्रयोजनम्?
श्लोकः 33
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मन्त्रजपहस्यशतानां दुर्धरतपसां कोटीनां वा किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 34
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य दानयज्ञघोरतपसां तीरत्सेवाशतानां वा सर्वकृतानां किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 35
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मन्दना उश्चीर इस भूतकार्यादि, शुभचार्युसुकृत आदिवा किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 36
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मङ्गलक्रियाणां शान्ताचरितं, देवगणपूजाय ब्रताशीर्वादा च सकलं किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 37
येषां हृदे तव मन्टरतग पदपदलयुंदं, मणिमालमण्डिता, अलीदवल के चन्द्रमन्त से, नाभासते, तेषामत्र मनुष्यजन्म किंसाफल्यम्?
श्लोकः 38
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य सर्वलोकदाननं, तपसः यमशम, सुचिरं, पंचभौज्युरितं पंचवृतं, वा किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 39
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य अमाप्रभूतपुण्यं तीर्थसेवायां, तथा भूसुमाघ्र देवमृत् आदि विहितं सर्वस्या किं प्रयोजनम्?
श्लोकः 40
यस्य हृदये तव कथा मङ्गल्या संसारतारिणी भवतापशान्तये वर्तते, तस्य मन्त्र जपः यथाकोटिशनि दृश्वरतपध्याय एकं कोटी वानार कि प्रयोजनम्?
श्लोकः 41
दानं यज्ञान् तपांसि च कठोराणि, शतं स्थानी वा सेवितानि किम्, यस्य हृदये ते कथा वसति, मङ्गलसम्पूर्णा संसारतः परिमोचिनी, भवतापशान्तये?
श्लोकः 42
किं इह लोके मन्दधीभिः कृतं, किं वा सुचरितैः शुभकर्मभिः कृतं, यस्य हृदये ते कथा वसति, सा सर्वाङ्गमहार्जनी संसारविनिर्मुक्तिनो तापशमाय जायते।
श्लोकः 43
इति श्रीसिद्धसेन दिवाकर सूरि विरचितं माङ्गलिकधामस्तोत्रं समासम्।
श्लोकः 44
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
प्रतिदिनं अथवा शुभतिथौ
ब्राह्मे मुहूर्ते सन्ध्याकाले च
घृतदीपः, धूपः, शुद्धपुष्पं, जलं च
- मानसिकशान्तिः, आत्मोन्नतिः, मङ्गलमयवातावरणम्
पृष्ठभूमिः
इदं स्तोत्रं संस्कृतभाषया विरचितं जैनभक्तिपरम्परायाः एकः प्रमुखो भागः अस्ति। परम्परानुसारम् इदं पञ्चमशतकस्य आदावुद्भूतस्य प्रसिद्धस्य जैनमुनेः सिद्धसेनदिवाकरस्य कृतिरूपेण मन्यते। 'कल्याणमन्दिरस्तोत्रम्' इति स्तोत्रं जैनैः आत्मिकशान्तये, सांसारिकदुःखानां निवारणाय, जिनप्रति भक्तिवृद्धिञ्च प्रतिदिनं विशेषोत्सवेषु च साम्प्रदायिकरीत्या पठ्यते।
अस्य पाठस्य विषये
रचयिता: Acharya Kumudachandra
Acharya Kumudachandra स्य अन्ये रचनाः
ज्ञातव्य-विशेषः
कर्ता च कालः च
कल्याणमन्दिरस्तोत्रम् इदं षष्ठशताब्द्याः प्रसिद्धजैनभिक्षुविद्वांसः सिद्धसेनदिवाकरसूरिभिः रचितम् इति मन्यते। ते तर्कशास्त्रे दर्शने च सन्मतितर्क इत्यादिभिः ग्रन्थैः प्रसिद्धाः, परन्तु तैः अनेकानि भक्तिस्तोत्राणि अपि रचितानि, अस्य च स्तोत्रस्य जैनकाव्ये मणिः इव स्थितिः।
रचना च छन्दः च
अस्य स्तोत्रस्य त्रयश्चत्वारिंशत् श्लोकाः शास्त्रीयसंस्कृतवसन्ततिलकाच्छन्दसि (चतुर्दशाक्षरप्रतिपादम्) सन्ति। प्रथमाष्टादशश्लोकाः समुद्रप्रभञ्जनसर्पविषरणभूमिकोलाहलादीन् भयान् विवृण्वन्ति, ततः जिनपादपद्मनाम्नोः रक्षणशक्तिम् उद्घोषयन्ति। अवशिष्टचतुर्विंशतिश्लोकाः तु वाक्यालङ्कारिकप्रश्नावल्याम् (“किं तेन?” – “किं प्रयोजनम् अस्य…?”) परिवर्तन्ते, या भक्तिम् अन्यसर्वधार्मिकक्रियाभ्यः उपरि स्थापयति।
केन्द्रीयविषयः – जिननाम्नः पादयोः च शक्तिः
स्तोत्रम् एतत् जिनस्य पादपद्मं पवित्रं नाम च परमं शरणम् इति पुनःपुनः स्तौति। तयोः स्मरणमात्रेण दुःखभयकर्मबन्धनानां नाशः, अन्ततः मोक्षप्राप्तिः च प्रतिज्ञायते। दिव्यनाम्नः (नाम) एतादृशः आग्रहः भारतीयधर्मेषु भक्तिपरम्पराणाम् इव जैनभक्तिसाहित्यस्य मुख्यलक्षणम् अस्ति।
“किं तेन” इति पुनरुक्तिः
अष्टादशश्लोकात् आरभ्य स्तोत्रम् एतत् दीर्घां प्रश्नावलीं पृच्छति, या हृदये जिनभक्तेः अभावे दानतपस्तीर्थयात्रामन्त्रजपादीनां क्रियाणां मूल्यं चुनौति। यथा – जिनकथा मनसि नास्ति चेत् कोटिजपेन सर्वतीर्थयात्रया वा किं प्रयोजनम्? इति। अलङ्कारः एषः बहिरङ्गक्रियाभ्यः अन्तरङ्गभक्तेः श्रेष्ठताम् प्रबलतया दर्शयति।
भक्तिमहत्त्वम्
कल्याणमन्दिरम् इति शीर्षकस्य अर्थः “कल्याणस्य निवासस्थानम्” इति, च स्तोत्रम् इदं जैनैः रक्षणाय शान्त्यै आध्यात्मिकप्रगतये च बहुधा पठ्यते। इदं जैनभक्तेः उत्तमोदाहरणम्, यत् दर्शयति यत् तपस्याऽहिंसाप्रधानेऽपि परम्परायाम् तीर्थङ्करेषु भक्तिः मोक्षस्य निश्चितः मार्गः इति मन्यते।
