கங்காவதரணம்

கங்கை பூமிக்கு இறங்கிய கதை வால்மீகி ராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில், சர்க்கங்கள் 38 முதல் 44 வரை கூறப்பட்டுள்ளது. இளம் ராமருக்கு ரகுவம்சத்தின் வம்சாவளியை விவரிக்கும் முனிவர் விசுவாமித்திரர் இதைச் சொல்கிறார். இக்கதை நதியைக் கொண்டு தொடங்கவில்லை, ஒரு மன்னனின் பெருமிதத்திலேயே தொடங்குகிறது; தன் பொருளை அடைவதற்கு முன் அது மூன்று தோல்வியுற்ற தலைமுறைகளைக் கடந்து செல்கிறது.

மன்னன் சகரர் செழிப்பான அரசை ஆண்டார். அவரது முதல் அரசி கேசினி அசமஞ்சன் என்ற ஒரே ஒரு மகனைப் பெற்றாள்; அவன் வழியாகவே அவரது வம்சம் தொடர வேண்டியிருந்தது. முனிவர் ஔர்வரின் அருளால், இரண்டாம் அரசி சுமதி அதற்குப் பதிலாக ஒரு சுரைக்காயைப் பெற்றெடுத்தாள்; அதைத் திறந்தபோது அதில் அறுபதினாயிரம் புதல்வர்கள் இருந்தனர் — அசாதாரண எண்ணிக்கையிலான அந்த வரம் காலப்போக்கில் ஆசீர்வாதம் போலவே சுமையாகவும் ஆகும்.

வலிமையும் பெருமிதமும் கொண்டு வளர்ந்த அறுபதினாயிரம் புதல்வர்களும் தங்கள் தந்தையின் பெரும் அசுவமேத வேள்விக்குத் தந்தையுடன் சென்றனர். அசுவமேதத்தின் மூலம் ஓர் அரசன் முழு பூமியின் மீதும் தனது இறையாண்மையை அறிவிக்கிறான்: புனிதமாக்கப்பட்ட ஒரு குதிரை சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிய விடப்படும்; அதைப் பிடிக்கத் துணிந்த எந்த ஆட்சியாளரும் சகரருடன் போரிட வேண்டியிருக்கும். வேள்வி முடிந்தால் சகரரின் வல்லமை மேலும் பெருகும் என்று அஞ்சிய இந்திரன், அக்குதிரையைத் திருடி, தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்த முனிவர் கபிலரின் அருகில் யாருக்கும் தெரியாமல் கட்டிவைத்தான். சகரரின் புதல்வர்கள் இறுதியில் அக்குதிரையை அங்கே கண்டறிந்தபோது, தங்கள் முன் அமைதியாகவும் அசையாமலும் அமர்ந்திருந்த முனிவரே திருடன் என்று முடிவுகட்டி, அவர் மீது பாய்ந்தனர். ஆழ்ந்த தியானத்திலிருந்து கலைந்த கபிலர் கண்களைத் திறந்தார். அவரது யோக சக்தியின் பேராற்றல் ஒரே கணத்தில் அறுபதினாயிரம் பேரையும் சாம்பலாக்கியது — அவர்களின் ஆன்மாக்கள் மேல்நோக்கிச் செல்ல முடியாமல், தூய்மையின்றி, உரிய இறுதிச் சடங்குகளும் கிடைக்காமல் நின்றுவிட்டன.

சகரரின் பேரன் அம்சுமான் அந்தச் சாம்பலையும், நடந்த உண்மையையும் அறிந்தார். வானுலக நதி கங்கையின் இறங்குதல் மட்டுமே தன் முன்னோர்களை விடுவிக்க முடியும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார் — கபிலரின் கோபத்தால் எரிந்ததைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்களின் திடீர், சினம் நிறைந்த மரணங்களால் துண்டிக்கப்பட்ட மறுபிறவிச் சுழற்சியில் அவர்களை மீண்டும் நிலைநிறுத்த அவளின் நீரால் மட்டுமே இயலும். அவரால் அவளைக் கீழே கொண்டுவர முடியவில்லை. அவரது மகன் திலீபனாலும் முடியவில்லை; அவரது நீதியான ஆட்சியை ராமாயணம் போற்றி நினைவுகூர்கிறது, ஆனால் அவரது தவம் எவ்வளவு உண்மையானதாக இருந்தாலும், அப்பணி கோரிய அளவுக்கு அது போதவில்லை. திலீபனின் மகன் பகீரதனே இறுதியில் அப்பணிக்குத் தகுதியானவரானார் — பெரிய வல்லமையாலோ உயர்ந்த பிறப்பாலோ அல்ல, அவருடைய முன்னோர்கள் யாராலும் எட்ட முடியாத, தொடர்ந்த கடுந்தவத்தின் ஆழத்தால்.

பகீரதன் கோகர்ணத்திற்குச் சென்று முழுமையாகத் தவத்தில் தன்னை அர்ப்பணித்தார்: ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒற்றைக் காலில் நின்று, உணவின்றி, கங்கையை மட்டுமே மனதில் நிலைநிறுத்தி. இறுதியில் அவள் தன் தெய்வீக வடிவில் அவர் முன் தோன்றியபோது, மென்மையின்றித் தெளிவாக அவருக்கு எச்சரித்தாள் — வானிலிருந்து அவளின் இறங்குதலின் வேகம் மிகப் பெரியதாக இருக்கும் என்றும், பூமியால் அதைத் தாங்கவே இயலாது, அவளின் வீழ்ச்சியின் தாக்கத்திலேயே அது முற்றிலும் சிதறிவிடும் என்றும். அப்போது பகீரதன் வேறு எந்த சக்தியும் தாங்க முடியாத வலிமைகளையும் ஏற்கக்கூடிய மாபெரும் தவசியான சிவபெருமானை அடைக்கலமாக நாடினார். நதியின் வீழ்ச்சியை அவர் தன் தலையிலேயே ஏற்று, பூமியைத் தொடுவதற்கு முன்பே அதன் வேகத்தைக் குறைக்குமாறு அவரை வேண்டினார். சிவபெருமான் சம்மதித்தார்.

இக்கதையின் இரு எதிரிகள் — ஒருவர் பேரளவான இயற்கை சக்தி, மற்றொருவர் அசைவின்மைக்குப் பெயர்பெற்ற தேவன் — பூமியால் தாங்க முடியாத ஒரு மோதலுக்கு அமைக்கப்பட்டனர்.

கங்கை வானிலிருந்து பாய்ந்தபோது, தன்னைத் தடுக்க எதுவும் இல்லை என்று நம்பிய நதியின் முழு பெருமிதத்துடன் இறங்கினாள்.

சிவபெருமான் அவளை தனது முடிவற்ற சடைச் சுருள்களில் விழச் செய்தார்; தலையின்மேல் மலைத்தொடர் போலக் குவிந்திருந்த அந்தச் சடை. அது எவ்வளவு அமைதியான, வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட நிலைத்த செயல் என்றால், கதையில் அது ஒரு செயலாகவே தெரிவதில்லை. அந்தச் சடைகளுக்குள் தொலைந்துபோன கங்கை, மரபு நினைவுகூரும் பல ஆண்டுகள் சுற்றித் திரிந்தாள்; எவ்வளவு சீறினாலும் திறந்தவெளிக்கு வழி காண முடியவில்லை. அசைய வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் அவளைத் தாங்கிய தேவனின் முன் அவளின் செருக்கு முழுமையாகத் தாழ்ந்தது. பகீரதன் தன் பிரார்த்தனையைத் தொடர்ந்து, இப்போது அவளின் இறங்குதலுக்காக அல்லாமல் அவளின் விடுதலைக்காக வேண்டியபோதுதான் சிவபெருமான் இரங்கினார். தன் சடைகளில் ஒன்றிலிருந்து அவர் ஒரு நீரோட்டத்தை விடுவித்தார்; அது கங்கை முதன்முறையாக வானிலிருந்து பாய்ந்தபோது கருதியதை விட மிக மென்மையானது.

அந்த மென்மையான நீரோடை இமயமலையில் விழுந்தது. அங்கிருந்து வடஇந்தியாவின் சமவெளிகளினூடாக நீண்ட பயணம் தொடங்கியது; பகீரதன் தன் முன்னோர்களின் சாம்பல் இன்னும் கிடந்த இடம் வரை நதிக்கு முன்னால் நடந்து சென்றார்.

கங்கையின் நீர் இறுதியாக சகரரின் அறுபதினாயிரம் புதல்வர்களின் சாம்பலைத் தொட்டபோது, அவர்களின் ஆன்மாக்கள் இறுதியில் தூய்மையடைந்தன. கபிலரின் நெருப்பு அவர்களைச் சிக்கவைத்திருந்த அமைதியற்ற நிலையிலிருந்து விடுபட்டு, அவர்கள் அமைதியுடன் வானுலகிற்கு உயர்ந்தனர். மூன்று தலைமுறைகளின் தோல்வி, பகீரதனின் சொந்த ஆயிரம் ஆண்டுத் தவம் ஆகியவற்றின் பின்னர் இத்தனை பெரிய விலை கொடுத்து பகீரதன் கொண்டுவந்த அந்த நதி கடலை நோக்கித் தொடர்ந்து பாய்ந்தது. அன்றிலிருந்து அது கங்கையாகவே, அதாவது பாவங்களைக் கழுவி ஆன்மாவை பந்தங்களிலிருந்து விடுவிக்கும் வல்லமை கொண்ட உயிருள்ள தேவியாகவே போற்றப்படுகிறது. அவளின் மிகப் பொதுவான திருநாமங்களில் ஒன்றான பாகீரதி — “பகீரதனுக்குரியவள்” — அவளைப் பூமிக்குக் கொண்டுவந்த ஒரே மன்னனின் பக்தியை இன்றும் நினைவில் நிறுத்துகிறது.