ଶ୍ରୀରୁଦ୍ରାଷ୍ଟକମ୍

ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ଈଶାନ, ମୋକ୍ଷରୂପ, ସର୍ବବ୍ୟାପକ, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ବେଦର ସ୍ୱରୂପ। ସେ ନିଜ, ନିର୍ଗୁଣ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ, ନିରୀହ, ଚିଦାକାଶ ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଆକାଶରେ ବାସ କରନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭଜେ।

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ନିରାକାର, ଓଁକାରର ମୂଳ, ତୁରୀୟ, ବାଣୀ ଓ ଜ୍ଞାନର ଅତୀତ, ଈଶ, ଗିରୀଶ। ସେ ଭୟଙ୍କର, ମହାକାଳକୁ ମଧ୍ୟ କାଳ, କୃପାଳୁ, ଗୁଣର ଆଧାର ଏବଂ ସଂସାରର ପାରପାର୍ଶ୍ୱ।

ସେ ହିମାଳୟ ପରି ଗୌରବର୍ଣ୍ଣ, ଗମ୍ଭୀର, ତାଙ୍କ ଶରୀର କୋଟି ମନ୍ମଥର ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ଝଲସୁଥିବା ଜଟାରୁ ସୁନ୍ଦର ଗଙ୍ଗା ପ୍ରବାହିତ, କପାଳରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭା ପାଏ, ଏବଂ କଣ୍ଠରେ ସର୍ପ ରହିଛି।

ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭଜେ, ଯାହାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ କୁଣ୍ଡଳ, ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୂଲତା ଓ ବିଶାଳ ନେତ୍ର, ପ୍ରସନ୍ନ ମୁଖ, ନୀଳ କଣ୍ଠ, ଦୟାଳୁ, ବ୍ୟାଘ୍ରଚର୍ମ ପରିଧାନ, ମୁଣ୍ଡମାଳ ଧାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ସର୍ବନାଥ।

ମୁଁ ଭଜେ ତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ପ୍ରଚଣ୍ଡ, ପ୍ରକୃଷ୍ଟ, ପ୍ରଗଲ୍ଭ, ପରମେଶ୍ୱର, ଅଖଣ୍ଡ, ଅଜ, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରକାଶମୟ, ତ୍ରିବିଧ ତାପର ମୂଳନାଶକ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭବାନୀପତି, ଭାବଗମ୍ୟ।

ସେ କଳାର ଅତୀତ, କଲ୍ୟାଣସ୍ୱରୂପ, କଳ୍ପାନ୍ତରେ ସଂହାରକ, ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ପୁରାରି (ତ୍ରିପୁରାସୁରର ଶତ୍ରୁ), ଚିଦାନନ୍ଦର ସମୂହ ଏବଂ ମୋହର ନିବାରକ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ମନ୍ମଥାରି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଲୋକରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ଉମାନାଥଙ୍କ ଚରଣକମଳର ଭଜନ କରେ ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ, ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତାପ ନାଶ ମିଳେ ନାହିଁ। ହେ ସର୍ବଭୂତାଧିବାସ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।

ମୁଁ ଯୋଗ, ଜପ କିମ୍ବା ପୂଜା ଜାଣେ ନାହିଁ। ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୁଁ ସର୍ବଦା ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜରା ଓ ଜନ୍ମର ଦୁଃଖରାଶିରେ ସନ୍ତପ୍ତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଈଶ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ଆପନ୍ନକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଏହି ରୁଦ୍ରାଷ୍ଟକ ବ୍ରାହ୍ମଣ (ତୁଳସୀଦାସ)ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ କଥିତ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାକୁ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶମ୍ଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।