อทไวตัษฏกัม (คงคาติเร ตัตปโยภิห์)

ศยามจาลีสาเป็นบทสวดสรรเสริญพระศยาม (พระกฤษณะในรูปของข้าทูศยาม) ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นอวตารในยุคกาลียุค บทสวดนี้ประกอบด้วย 40 บท (รวมโทหะ) ใช้สำหรับสวดเพื่อขอพรให้พ้นทุกข์และประสบความสุข

กฤษณะจาลีสาเป็นบทสวดสรรเสริญพระกฤษณะ ประกอบด้วย 40 บท (โศลก) พร้อมด้วยบทโทหะ (Doha) สองบท กล่าวถึงปาฏิหาริย์และลีลาต่างๆ ของพระกฤษณะ และอานิสงส์ของการสวด

นี่คือบทสวดสรรเสริญแปดบทที่เรียกขานพระวิษณุด้วยพระนามศักดิ์สิทธิ์มากมาย เพื่อขอให้พระองค์ทรงขจัดความโศกเศร้าทั้งปวง การสวดบทเหล่านี้เชื่อว่าจะนำมาซึ่งความหลุดพ้นจากความผูกพันทางโลกและวัฏจักรแห่งการเกิดและความทุกข์

นี่คือบทสวดสรรเสริญพระวิษณุ 8 บท ซึ่งเน้นพระรูปของพระกฤษณะและพระราม โดยการเอ่ยพระนามและคุณลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ มักสวดเพื่อขอพร การคุ้มครอง และความใกล้ชิดกับพระเจ้า

บทสวดนี้เป็นบทสรรเสริญพระกฤษณะในฐานะ 'เจ้าแห่งความหวาน' โดยกล่าวถึงความหวานของทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับพระองค์ ตั้งแต่พระวรกาย การเคลื่อนไหว ไปจนถึงธรรมชาติรอบข้าง

อัจยุตัษฏกัม เป็นบทกวี devotional จำนวนแปดบทที่สรรเสริญพลังแห่งการสวดพระนาม 'อัจยุตะ' ซึ่งเป็นพระนามหนึ่งของพระวิษณุ กล่าวถึงว่าการเปล่งพระนามนี้สามารถปลดปล่อยผู้ศรัทธาจากบาปและช่วยเหลือพวกเขาจากอันตราย โดยยกตัวอย่างจากเรื่องราวของนางเทราปทีและพระยาช้างคชินทรา

อทไวตัษฏกเป็นบทสวดแปดบทที่ประพันธ์โดยสรวเภามะ ภัตตาจารย์ เพื่อสรรเสริญพระอทไวตะอาจารย์ ผู้เป็นภาคหนึ่งขององค์พระศรีไชตันยะ และแสดงถึงความจงรักภักดีต่อพระบาทบัวของพระองค์

บทสวดนี้คือมหามนตร์ฮเร กฤษณะ ซึ่งเป็นบทสวดสำคัญในประเพณีไวษณพ ใช้สำหรับสวดภาวนาซ้ำเพื่อระลึกถึงพระนามของพระกฤษณะและพระราม

บทสวดสรรเสริญพระชคดีศ (พระวิษณุ) ซึ่งเป็นที่นิยมในพิธีอารตี ขับร้องเพื่อขอให้พระองค์ทรงขจัดทุกข์และประทานความสุขแก่ผู้ศรัทธา

นี่คือบทสวดบูชา (อาร์ตี) แบบดั้งเดิมของศาสนาฮินดูที่ร้องสรรเสริญพระกฤษณะ บรรยายถึงความงามอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ เสียงขลุ่ยที่ทรงเสน่ห์ และการประทับอยู่ของพระองค์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวรินดาวัน เป็นการถวายแสงสว่างและความภักดีด้วยความปีติยินดี เฉลิมฉลองพระกฤษณะในฐานะคนเลี้ยงวัวผู้เป็นที่รักและผู้ขจัดความทุกข์ของสาวก